Bolivia – te Espera

Płaskowyż Altiplano rozciąga się w zachodniej części Boliwii na średniej wysokości 3750m npm. Sama nazwa wywodzi się z języka hiszpańskiego i oznacza wysoką równinę. W ramach naszej wyprawy po bezdrożach, którą zaczęliśmy w Uyuni odwiedziliśmy także pustynie, jeziora i gejzery ulokowane w tym wyjątkowym zakątku kontynentu.

Po dniu pełnym wrażeń na Salar de Uyuni, największym solnisku świata myśleliśmy, że punkt kulminacyjny wycieczki już za nami. Czy mieliśmy racje?

Marsjański krajobraz i lokalne rośliny

Po śniadaniu w hotelu z soli szybko załadowaliśmy plecaki na dach samochodu i wyruszyliśmy w boliwijskie bezdroża. Krajobrazy za oknem przypominały nam zdjęcia NASA z misji na marsa. Wulkany piętrzyły się w oddali, a rozległe, czerwone pustkowie ciągnęło się aż po horyzont. Nasz przewodnik był dobrze przygotowany merytorycznie i opowiadał nam o trudach, z jakimi zmagają się rośliny i zwierzęta, żeby przeżyć w tych warunkach. Szczególnie wyróżniał się kolorem mech, który rośnie bardzo powoli i bardziej przypomina skałę niż roślinę.

Bolivian Volcanoes

Flora of the Altiplano

Altiplano Plateau

Setki flamingów i kolorowe laguny

Później dotarliśmy nad obszar, gdzie znajdują się liczne wysokogórskie jeziora zamieszkane przez flamingi. To był nasz pierwszy raz, kiedy spotkaliśmy te niezwykłe ptaki na wolności i zrobiły na nas duże wrażenie. Najpierw nad Laguną Cañapa nie mogliśmy się nacieszyć robieniem zdjęć. Oprócz różowych ptaków żerujących przy brzegu zachwyciły nas niezwykłe kolory wody. To było pierwsze z 4 jezior w okolicy. Po krótkiej przejażdżce dotarliśmy nad Lagunę Hedionda. Tam flamingów było znacznie więcej! Spacerując wzdłuż wody nie mogliśmy uwierzyć w to, w jak cudownym miejscu się znaleźliśmy. Tuż przy jeziorze zjedliśmy również lunch.

Flamingo Paradise

Landscapes of Altiplano

Cañapa lagoon

3 2 1 Fly!

Laguna Hedionda

Such a joyful moment!

Wild flamingos up close

Home to the flamingos

Flamingos searching for food

Andyjski lis i słodkie wiskacze

Kontynuując na południe zatrzymywaliśmy się jeszcze przy lagunie Honda, która miała osobliwy, niemal biały kolor. Tego dnia jadąc przez Altiplano przekraczaliśmy wysokość 5000m npm. Napotkaliśmy chronione, miejscowe ssaki. Wśród nich andyjskiego lisa i mieszkające na skałach słodkie wiskacze, które są gryzoniami należącymi do rodziny szyszylowatych. Przejeżdżaliśmy przez spektakularne kolorowe krajobrazy, podziwiając wulkany i pustynię Siloli.

jumping up the rocks

Andean Fox

Sweet Viscacha

Laguna Honda

Siloli Desert

Skalne drzewo

W jednym z miejsc wiatr i woda wyrzeźbiły w skalę osobliwą formację znaną jako Skalne Drzewo. Stoi ono pośrodku rozległych piasków i wygląda jak z innego świata.

The Stone Tree

Laguna Colorada

W końcu dojechaliśmy do Parku Narodowego Eduardo Alvaroa, gdzie musieliśmy zapłacić za bilet 160 Bobów za osobę, czyli 22 USD. Jak na Boliwię, bardzo drogo. Tuż przed wjazdem do parku zatrzymaliśmy się na najpiękniejszym punkcie widokowym tego dnia. Kto wie, może widok nawet przyćmiewał blask Salaru de Uyuni. W dole znajdowała się Laguna Colorada czyli Czerwone Jezioro. Jest ono położone na wysokości 4278 metrów npm i zajmuje obszar 60 km2.

Co czyni je tak malowniczym i wyjątkowym to algi i plankton ucztujące na bogatych złożach minerałów takich jak sód i magnez . W rezultacie zabarwiają one wodę na czerwony kolor. Widok jest naprawdę niesamowity.

Po prostu zamarliśmy na chwilę gapiąc się z rozdziawionymi buziami na wspaniałości przed nami. W końcu otrząsnęliśmy się z czaru i zabraliśmy się za fotograficzną robotę!  Po tym nadzwyczajnym postoju skierowaliśmy się do bazy noclegowej. Noc była bardzo zimna, temperatury spadły poniżej zera, a w budynku nie było ogrzewania. Warto zabrać na wyprawę swój własny ciepły śpiwór.

Such an impressive landscape

Busy street crossing

Fluffy Alpacas

Laguna Colorada

Gejzery o świcie

Trzeciego dnia czekał nas bardzo szybki start. Pobudka i śniadanie przed świtem i wyjazd o 5 rano w stronę obszarów aktywnych wulkanicznie. Dotarliśmy na wschód słońca na teren gejzerów “Sol de Mañana“, czyli Słońce Poranka. Wokół bulgotały błotne sadzawki, a spod ziemi buchała gorąca para. Wszędzie było czuć intensywny, siarkowy zapach, a słońce powoli rozświetlało okolicę i dawało trochę wytęsknionego ciepła. Następnie pojechaliśmy do gorących źródeł, gdzie w końcu mogliśmy się porządnie zagrzać. Baseny nie były duże, wycieczkowiczów z różnych agencji zebrało się sporo. Mimo wszystko wskoczenie do 45 stopniowej wody, podczas gdy powietrze ma o czterdzieści mniej oceniamy na 5+.

Thermal pools

Geyser sunrise

Geothermal activity fun

So worm and so nice

Hot Spring in Bolivia

O krok od Chile

Następnie przejechaliśmy  przez pustynię Salvadora Dali‘ego. Sam malarz nigdy tu nie był, ale przypomina ona surrealistyczne pejzaże z obrazów autora. Ostatnim przystankiem naszej 3-dniowej eskapady była Zielona Laguna. Niestety okazało się, że zielonkawy kolor jest widoczny tylko w popołudniowym słońcu. Za jeziorem widzieliśmy wulkan Licancabu wysoki na 5960m, a po jego drugiej stronie czekało na nas Chile.

Licancabur Volcano and Laguna Verde

Wycieczkę można zakończyć na granicy Boliwii z Chile

O 9:00 zostaliśmy odstawieni na granicy, gdzie po odprawie paszportowej i uiszczeniu opłaty za pieczątkę, bus zabrał nas do San Pedro de Atacama. Trzydniowa wycieczka okazała się trwać mniej niż 48h ponieważ zaczęła się o 11 dnia pierwszego, a skończyła o 9 rano dnia trzeciego. Gdybyśmy zdecydowali się na powrót do Uyuni to bylibyśmy na miejsku około 17:00. Bardzo zadowoleni z naszej boliwijskiej przygody o 13:00 sączyliśmy mrożoną kawę na głównym placu gorącego San Pedro. Tutaj, ponad 1500 metrów niżej temperatura dużo bardziej nam odpowiadała niż poranny przymrozek. Ciepły klimat po wysokogórskich wiatrach przypomniał  nieco nasz relaks w pustynnej oazie Huacachina w Peru.

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Uyuni – miasteczko pośrodku niczego

Do Uyuni dojechaliśmy o 6:00 rano. Noce na płaskowyżu Altipiano są bardzo, bardzo zimne. Cieszyliśmy się niezmiernie, że mogliśmy zameldować się tak wcześnie w naszym hostelu i nawet załapaliśmy się na śniadanie, pomimo że mieliśmy zarezerwowaną tylko jedną noc. Postanowiliśmy jeden dzień odpocząć i poświęcić go na szukanie najlepszej wycieczki w lokalnych agencjach. Interesowała nas 3 dniowa wyprawa na Salar de Uyuni i do Parku Narodowego Eduardo Avaroa.

Andes Salt Expeditions

Sprawdziliśmy kilka najlepiej ocenianych na tripadvisor agencji. Wszystkie miały dostępne miejsca na następny dzień. Wyjazd z przewodnikiem mówiącym po angielsku zazwyczaj kosztował dodatkowe 80-100usd, czyli dwukrotnie więcej. Przyzwyczajeni do hiszpańskojęzycznych przewodników w Peru, zdecydowaliśmy się na wyjazd na 3-dniowa wycieczkę z  Andes Salt Expeditions za 700 BOBów czyli 100$.

Kluczowym kryterium przy wyborze agencji było to, czy przewodnik pomaga w robieniu zdjęć z perspektywą, z zabawnymi akcesoriami, takimi jak gumowe dinozaury, transport na pustynie Atacama w Chile na sam koniec, no i oczywiście cena.

Salt Expeditions Tour

Kilka wskazówek

Nie zapomnijcie ze sobą:

• ciepłych ubrań,
• okularów przeciwsłonecznych
• pomadki do ust.

Chociaż w dzień świeci mocne słońca, które odbija się od białych połaci soli, to w nocy temperatura spada nawet poniżej zera. Usta wysychają i pękają, a skóra bardzo szybko się opala.

Bolivian Sun

Wyprawa na boliwijskie bezdroża

Nazajutrz o 11:00 spotkaliśmy się pod agencją z resztą grupy. Były w niej: angielsko-duńska para i dziewczyny z Francji i Szwajcarii. Bagaże wylądowały na dachu samochodu i wyruszyliśmy.  Spodziewaliśmy się, że w jeepie będzie mniej miejsca, ale pojazd okazał się zaskakująco przestronny.

Cmentarzysko pociągów

Pierwszym przystankiem 3-dniowej eskapady było cmentarzysko pociągów. W przeszłości region miał duże znaczenie górnicze, dzisiaj utrzymuje się głównie z turystyki i pociągi stały się zbędne. Obecnie rdzewieją na uboczu. Można się powspinać na lokomotywy i porobić zdjęcia przypominające postapokaliptyczny plan filmowy. Dość ciekawe miejsce.

Train cemetery

Straight from MadMAx

This train won't get you anywhere Mike!

Wiola is on her way to the Salar

Train graveyard

Największe solnisko świata

Następnie skierowaliśmy się w stronę największego solniska na Ziemi – Salar de Uyuni. Solnisko jest położone na wysokości 3653 m npm i zajmuje powierzchnię ponad 10.000 kilometrów kwadratowych. Niewątpliwie największa atrakcja Boliwii przyciągająca turystów z całego świata. Sami byliśmy bardzo podekscytowani i nie mogliśmy się doczekać, aż będziemy mogli do woli pstrykać zdjęcia w tym nieziemskim miejscu.

Kiedyś było tutaj morze, jednak cała woda wyparowała, a pokłady soli zostały. Jest to niesamowicie płaskie miejsce, praktycznie nie ma różnicy wysokości na całym obszarze.

W porze deszczowej solnisko zamienia się w gigantyczne lustro, a gdy woda wyparuje z soli tworzą się heksagonalne wzory. Boliwia to także obecnie miejsce, gdzie odbywa się rajd Dakar. Przed hotelem z soli, gdzie zatrzymaliśmy się na lunch, znajdowało się gigantyczne logo rajdu wyrzeźbione w skale.

Vicuñas roaming around Altiplano

Dakar Race, Bolivia

Yay Salar de Uyuni!

Dakar Race Flags

Ready for Bolivian off-road!

Zabawy z Wymuszoną Perspektywą

W końcu przyszedł czas na zabawę ze zdjęciami i perspektywą. Zatrzymaliśmy się na środku solniska, gdzie kierowca asystował i pomagał w dobrym uchwyceniu złudzeń optycznych. Pustynia jest tak wielka, że nie musimy się martwić innymi grupami, bo każdy jedzie w swoje miejsce, z których wszystkie są jednakowo piękne. Na początku zabraliśmy się za zdjęcia grupowe typu “Ucieczka przed Dinozaurem” i “a cóż tu mam w garnuszku”. Później sami popróbowaliśmy swoich sił. Podobnych technik i trików używali do stworzenia różnic wzrostu przy kręceniu Władcy Pierścieni, o czym dowiedzieliśmy się podczas naszej wizyty w Hobbitonie. Znacznie łatwiej zrobić zdjęcia przy użyciu szerokokątnych obiektywów, wtedy nie musimy odchodzić zbyt daleko. Nieźle spisało się GoPro5. Nasz przewodnik polecał robienie zdjęć iPhonem. Według niego te wychodziły najlepiej.

Having fun at Salar de Uyuni

Forced perspective Salar de Uyuni

Biggest saltflat on the planet

Look what I cooked up!

Escaping from the dinosaur

Wyspa Kaktusów

Kolejnym przystankiem było wzgórze pośrodku solniska, które obrastają gigantyczne kaktusy. Mieliśmy tam dość dużo wolnego czasu i postanowiliśmy go wykorzystać do kolejnych prób zdjęć z wymuszoną perspektywą. Krajobraz był naprawdę wyjątkowy. Co chwilę rozglądaliśmy się bacznie dookoła nie mogąc jednoznacznie stwierdzić, czy jesteśmy dalej na Ziemi, czy może jakimś cudem znaleźliśmy się na odległej, obcej planecie.

Fight Night at Salar de Uyuni

Cactus island

Relaxing on the Salar de Uyuni

Pożegnanie z Salar de Uyuni

Na koniec tego wspaniałego dnia zatrzymaliśmy się na skraju Salar de Uyuni, żeby podziwiać zachód słońca. Wieczorem dotarliśmy do hotelu z soli. Łóżka, stoły i krzesła były po prostu solnymi blokami. Czekając na kolacje zdążyły nas rozboleć pośladki od siedzenia na skale. Zmęczeni dniem pełnym wrażeń szybko się położyliśmy. Zapowiadały się kolejne dwa dni pełne atrakcji.

Sunset on salt flat

Salt Hotel

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Puno – miasto nad jeziorem Titicaca

Po wizycie w Arequipie skierowaliśmy się w stronę Boliwii. Na granicy znajduje się największe jezioro Ameryki Południowej – Titicaca. Zatrzymaliśmy się po peruwiańskiej stronie w miejscowości Puno. Miasto nie prezentowało się zbyt atrakcyjnie, ale później, przypadkiem trafiliśmy na wielki festiwal. Ulicami maszerowała procesja, niczym w trakcie karnawału. Kolejne, kolorowe grupy docierały na Plaza de Armas, a tańcom i muzyce nie było końca.

Lokalne przymaki

Znaleźliśmy w nim cudowną cecicherie Las Mareas – restauracje specjalizującą się w narodowym przysmaku – ceviche. Miejsce było pełne miejscowych i musieliśmy chwilę zaczekać na stolik. Warto było. Już podczas naszego pobytu w Limie zakochaliśmy się w tej potrawie, więc tutaj rozkoszowaliśmy się posiłkiem. Wieczorem na ulicach miast rozkładał się targ, a warzywa i owoce były poukładane w stosach wprost na ulicy i chodniku. Tradycyjną przekąską regionu są wafle z quinoa przełożone miodem. Smakowita i bardzo tania przyjemność.

Night market in Puno

Festive time in Puno

Time for celebration!

Snack Time, Puno, Peru

Wyspy Uros

Słynną atrakcją po tej stronie jeziora są pływające wyspy-tratwy Uros. Zamieszkuje je lud, który w zamierzchłych czasach uciekł na jezioro przed rozrastającym się Imperium Inków. Dzisiaj mówią swoim językiem, zupełnie innym niż quechua. W tracie półdniowej wycieczki dopłynęliśmy pomiędzy setki wysepek, na których pobudowane są trzcinowe domy.

Uros Floating Islands

Codzienność mieszkańców wysp

Po objazdowym rejsie przybijamy do jednej z wysp. Witają nas kolorowo ubrani mieszkańcy. Na każdej z wysp-tratw mieszka od 3 do 5 rodzin i każda ma swojego prezydenta. U nas tą funkcję piastowała wesoła kobieta, która opowiadała o budowie wysp i codziennych wyzwaniach. Oprócz prac naprawczych przy konstrukcji tratwy zajmują się głównie łowieniem ryb, które po wysuszeniu trafiają na handel. Kobiety często spędzają czas na tkaniu tradycyjnymi sposobami. Materiał powstały w ten sposób często przedstawia sceny z lokalnej mitologii, gdzie Matka Ziemia zajmuje centralne miejsce.

Jedna wyspa przyjmuje turystów maksymalnie 2 razy w tygodniu. Wizyty często są odbierane negatywnie przez turystów, jako “ludzkie zoo”. Nam jednak wydawało się, że mieszkańcy Uros na prawdę chcieli się podzielić swoją kulturą i doświadczeniami.

the citizens of Uros

Floating Islands on Lake Titicaca

Day trip to Uros Islands

Arts & Crafts session

Tradycyjnym środkiem transportu są trzcinowe łodzie. Za przejażdżkę trzeba zapłacić 10 soli. Mieszkańcy Uros mówią, że potrzebują pieniędzy na edukację, zakup lekarstw, jedzenia i lin, bo inaczej odpłyną do Boliwii. Wierzymy im, bo widzieliśmy jak proste życie wiodą. Odrobina luksusu w szałasie w postaci radia zasilanego baterią słoneczną wcale nie popsuła wrażenia. Czuliśmy się, jakbyśmy odwiedzili zupełnie inną cywilizacje.

Uros Islands

Lake Titicaca and the locals

Living in a hut

Z Peru do Boliwii drogą lądową

Nazajutrz udaliśmy się do Boliwii. Autobus zabrał nas na granicę, gdzie stosunkowo szybko, na piechotę przeszliśmy pomiędzy krajami. Po drugiej stronie jeziora Tititaca zatrzymaliśmy się w Copacabanie. Miejscowość jest bardzo mała i w ciągu godzinnego postoju przespacerowaliśmy się po plaży i napiliśmy dobrej kawy w irlandzkiej kawiarni El Condor.

W drodze do La Paz czekała nas jeszcze przeprawa promowa. Autobus władował się na tratwę niemal mniejszą od niego, a pasażerowie zostali przewiezieni małą łódką motorową na drugi brzeg. Samo La Paz jest pięknie ulokowane w kotlinie, a nad nim górują ośnieżone szczyty. Jednak im niżej w centrum zjeżdżamy tym mniej atrakcyjne staje się miasto. Naczytaliśmy się (może niepotrzebnie), że jest dość niebezpieczne, więc zaplanowaliśmy tylko przesiadkę na dworcu i dalej pojechaliśmy całonocnym autobusem do Uyuni. Tam czekały na nas nowe, niesamowite miejsca.

Crossing the border

Ferry ride in Bolivia

La Paz, Bolivia

The post appeared first on 1journey1life2people.com