Puno – miasto nad jeziorem Titicaca

Po wizycie w Arequipie skierowaliśmy się w stronę Boliwii. Na granicy znajduje się największe jezioro Ameryki Południowej – Titicaca. Zatrzymaliśmy się po peruwiańskiej stronie w miejscowości Puno. Miasto nie prezentowało się zbyt atrakcyjnie, ale później, przypadkiem trafiliśmy na wielki festiwal. Ulicami maszerowała procesja, niczym w trakcie karnawału. Kolejne, kolorowe grupy docierały na Plaza de Armas, a tańcom i muzyce nie było końca.

Lokalne przymaki

Znaleźliśmy w nim cudowną cecicherie Las Mareas – restauracje specjalizującą się w narodowym przysmaku – ceviche. Miejsce było pełne miejscowych i musieliśmy chwilę zaczekać na stolik. Warto było. Już podczas naszego pobytu w Limie zakochaliśmy się w tej potrawie, więc tutaj rozkoszowaliśmy się posiłkiem. Wieczorem na ulicach miast rozkładał się targ, a warzywa i owoce były poukładane w stosach wprost na ulicy i chodniku. Tradycyjną przekąską regionu są wafle z quinoa przełożone miodem. Smakowita i bardzo tania przyjemność.

Night market in Puno

Festive time in Puno

Time for celebration!

Snack Time, Puno, Peru

Wyspy Uros

Słynną atrakcją po tej stronie jeziora są pływające wyspy-tratwy Uros. Zamieszkuje je lud, który w zamierzchłych czasach uciekł na jezioro przed rozrastającym się Imperium Inków. Dzisiaj mówią swoim językiem, zupełnie innym niż quechua. W tracie półdniowej wycieczki dopłynęliśmy pomiędzy setki wysepek, na których pobudowane są trzcinowe domy.

Uros Floating Islands

Codzienność mieszkańców wysp

Po objazdowym rejsie przybijamy do jednej z wysp. Witają nas kolorowo ubrani mieszkańcy. Na każdej z wysp-tratw mieszka od 3 do 5 rodzin i każda ma swojego prezydenta. U nas tą funkcję piastowała wesoła kobieta, która opowiadała o budowie wysp i codziennych wyzwaniach. Oprócz prac naprawczych przy konstrukcji tratwy zajmują się głównie łowieniem ryb, które po wysuszeniu trafiają na handel. Kobiety często spędzają czas na tkaniu tradycyjnymi sposobami. Materiał powstały w ten sposób często przedstawia sceny z lokalnej mitologii, gdzie Matka Ziemia zajmuje centralne miejsce.

Jedna wyspa przyjmuje turystów maksymalnie 2 razy w tygodniu. Wizyty często są odbierane negatywnie przez turystów, jako “ludzkie zoo”. Nam jednak wydawało się, że mieszkańcy Uros na prawdę chcieli się podzielić swoją kulturą i doświadczeniami.

the citizens of Uros

Floating Islands on Lake Titicaca

Day trip to Uros Islands

Arts & Crafts session

Tradycyjnym środkiem transportu są trzcinowe łodzie. Za przejażdżkę trzeba zapłacić 10 soli. Mieszkańcy Uros mówią, że potrzebują pieniędzy na edukację, zakup lekarstw, jedzenia i lin, bo inaczej odpłyną do Boliwii. Wierzymy im, bo widzieliśmy jak proste życie wiodą. Odrobina luksusu w szałasie w postaci radia zasilanego baterią słoneczną wcale nie popsuła wrażenia. Czuliśmy się, jakbyśmy odwiedzili zupełnie inną cywilizacje.

Uros Islands

Lake Titicaca and the locals

Living in a hut

Z Peru do Boliwii drogą lądową

Nazajutrz udaliśmy się do Boliwii. Autobus zabrał nas na granicę, gdzie stosunkowo szybko, na piechotę przeszliśmy pomiędzy krajami. Po drugiej stronie jeziora Tititaca zatrzymaliśmy się w Copacabanie. Miejscowość jest bardzo mała i w ciągu godzinnego postoju przespacerowaliśmy się po plaży i napiliśmy dobrej kawy w irlandzkiej kawiarni El Condor.

W drodze do La Paz czekała nas jeszcze przeprawa promowa. Autobus władował się na tratwę niemal mniejszą od niego, a pasażerowie zostali przewiezieni małą łódką motorową na drugi brzeg. Samo La Paz jest pięknie ulokowane w kotlinie, a nad nim górują ośnieżone szczyty. Jednak im niżej w centrum zjeżdżamy tym mniej atrakcyjne staje się miasto. Naczytaliśmy się (może niepotrzebnie), że jest dość niebezpieczne, więc zaplanowaliśmy tylko przesiadkę na dworcu i dalej pojechaliśmy całonocnym autobusem do Uyuni. Tam czekały na nas nowe, niesamowite miejsca.

Crossing the border

Ferry ride in Bolivia

La Paz, Bolivia

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Kanion Colca

Kanion Colca jest niezwykle głęboki. Wielki Kanion Kolorado w USA jest dwukrotnie płytszy. Będac w pobliskim mieście Arequipa, zdecydowaliśmy się na jednodniową wycieczkę, aby chociaż zobaczyć go z platformy widokowej, z której oprócz panoramicznych widoków obserwuje się przelatujące, wielkie kondory. Rozpiętość skrzydeł tych wspaniałych ptaków przekracza 2 metry. Kanion Colca można zwiedzać na piechotę pokonując kilkudniowe szlaki, dzięki temu można zejść w jego głab. My w naszym kalendarium nie zaplanowaliśmy dłuższych spacerow w tej okolicy, dlatego jednodniowa wycieczka byla dla nas ciekawą opcją.

Plaza de Armas

Stolica regionu

Arequipa przywitała nas ciepłymi promieniami słońca. Miasto jest bardzo urokliwe, zbudowane z miejscowego, białego kamienia. Przy głownym placu – Plaza de Armas, można podziwiać wulkaniczną okolicę, bowiem zza tutejszego rynku wystają kratery, liczące po 6tys metrów wtsokości. Lokalne agencje organizują wyprawy na ich szczyty. Spacerując wokoło placu koniecznie trzeba wejść na jeden z balkonów, żeby podziwiać widoki z góry i ukrywające się za katedrą wulkany. W mieście warto zjeść przekąskę z pieczonego ziemniaka. Znajdziemy je przy wyjściu z bogato zaopatrzonego targu. Danie wygląda jak pączki, ale w środku przypomina raczej pierogi ruskie. Pycha!

Peruvian snacks

Streets of Arequipa

The White City

Arequipa

Beautiful stonework

Wycieczka na kanion

Pod hostel autokar przyjechał równo o 3:00 w nocy i rozpoczęliśmy trasę w kierunku Kanionu. Ponieważ byliśmy zmęczeni, obydwoje spaliśmy podczas nocnej jazdy, wyraźnie jednak ciężej było nam oddychać. Okazuje się, że przejeżdżaliśmy przez drogę na wysokości 4950 mnpm, a to tłumaczyłoby lekki niepokój w naszych organizmach i uczucie duszności. Dojechaliśmy na śniadanie, gdzie oprócz skromnych bułek z dżemem, można było zaparzyć standardową herbatkę z liści koki. Ohoczo więc wypiliśmy po szklance i już zdecydowanie bardziej energicznie zaczęliśmy rozglądać sie po okolicy.

Kondory Andyjskie

Trasa na słynny punkt widokowy – Mirador del Condor trwała w sumie 4h. Nieopodal, znajduje się kolejny przystanek, zupełnie pusty i tam rozpoczęliśmy pierwsze oględziny kanionu. Wydawał się ogromny i piękny. Następnie podjechaliśmy na zatłoczony Mirador del Condor, gdzie dostaliśmy 30 min czasu na wypatrywanie kondorów. Podobno są w tej okolicy codziennie rano, między 7:30-9:30. Ku naszej uciesze, zobaczyliśmy 2 przelatujące, majestatyczne ptaki, które nawet z dość dużej odległości wydawały się sporych rozmiarów. Wzlatują one w górę wykorzystując prądy ciepłego powietrza i krążą wypatrując padliny na swój następny posiłek.

Looking for the Condors

Colca Valley

Terraces od Colca Valley

Symboliczne znaczenie Kondorów

Dla Peruwiańczyków to bardzo ważny ptak. W czasach Inków symbolizował świat bogów i był jednym z trzech najbardziej szanowanych gatunków (puma utożsamiana była ze światem ludzi, a wąż z królestwem umarłych). Przy każdym z punktow widokowych można nabyć peruwiańskie sweterki z alpaki, czapki, pamiątki, a wszystko jest cudownie kolorowe. Aż chce się przyglądać wszystkiemu… i kupować coraz wiecej…!

The Andean Condor

Rolnicze tarasy

Oprócz punktu widokowego na kanion, zaliczylismy też kolejny, z którego podziwialiśmy rolnicze tarasy. Niektóre z nich powstały już w epoce poprzedzającej imperium Inków. Dzisiaj tworzą niezwykle malowniczą mozaikę. Przypominało to nam nieco tarasy ryżowe, które odwiedziliśmy na Bali.

Colca Canyon

Dodatkowe atrakcje

Kolejny przystanek na naszej wycieczce to miasteczko z białym kościołkiem. Mnóstwo straganów, lamy i alpaki przyodziane i gotowe do pozowania do zdjęć. Mogliśmy spróbować lodów i drinków z owoców lokalnego kaktusa, które z wyglądu przypominały kiwi, ale były bardzo kwaśne w smaku. Sympatycznie. Następnie udajemy sie na kąpiel w gorących źródłach, w których temperatura wody waha sie od 20-40 st. Baseny były dosyć małe, znacznie lepiej wspominamy te, które odwiedziliśmy w trakcie Salkantay Trek.

Jedziemy na lunch. Koszt to 30 soli za osobę. Przygotowaliśmy się dzień wcześniej, mieliśmy więc własny zapas na cały dzień. Podczas gdy grupa zajadała posiłek, my postanowiliśmy dojść do oddalonego o parę przecznic ryneczku. Było ciepło, wiec pyszne kolorowe lody za jedynie 1 sola bardzo poprawiły nam humor.

The White Church

Snack Time!

Thermal Pools

Trasa Powrotna

Po tym przystanku zaczęliśmy kierować się z powrotem do Arequipy. Po drodze mogliśmy zobaczyć wulkan, ktory od pewnego czasu wykazuje wzmożoną aktywność, wypuszczając różne ilości dymu w powietrze. Oprócz tego widzieliśmy wspaniałe, otwarte przestrzenie , na których pasły się stada lam i alpak.

Active Volcanoe

The Alpaca Meadows

Amazing Landscapes

Całkowity koszt

Wycieczka kosztowała nas 40 soli od osoby (w naszym autokarze byli i tacy co zapłacili 60, także warto zawsze pamiętać o targowaniu się)! W wycieczke wliczone bylo śniadanie, transport i przewodnik, mówiący po angielsku. Dodatkowo wstęp do Doliny Colca to obowiązkowa opłata 70 soli dla turystów spoza Ameryki Południowej.

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Święta Dolina Inków

Cusco wśród Inków było znane jako Pępek Świata. Miasto znajdowało się w centrum ich imperium. Dzisiaj oprócz bycia miejscem wypadowym na górskie wędrówki jak Salkantay Trek czy Rainbow Mountain, miejscowość ta ma duże znaczenie historyczne. Pobliska Święta Dolina jest doskonałym miejscem na odkrywanie pozostałości po dawnym mocarstwie.

Całodniowa eskapada

Z Cusco wybraliśmy się na całodniową wycieczkę, która za 40 soli zabrała nas w aż 5 miejsc. Ma to sens, ponieważ jednodniowy bilet wstępu na teren 4 ruin miast Inków kosztuje 70 soli, a ta eskapada pozwoliła nam go w pełni wykorzystać. Minus był taki, że wszędzie pędziliśmy i nieco brakowało nam czasu, żeby nacieszyć się okolicą i dowiedzieć więcej o stanowiskach archeologicznych.

1. Chinchero

To kompleks ruin i tarasów, na szczycie których wybudowano katolicki kościół. Widoki na okolice są fantastyczne. Dodatkowo wzięliśmy udział w pokazie obróbki i farbowania wełny alpaki.

To niesamowite, jak wiele kolorów uzyskuje się z naturalnych barwników. Dla przykładu fioletowy z ciemnej kukurydzy, a czerwony z rozgniecionych mrówek.

Presentation is about to start

Such a variety of goods

Inca ruins near Cusco

Chinchero Ruins

Chinchero Church

Alpaca wool dyeing workshop

2. Moray

Te unikatowe tarasy są bardzo zagadkowe. Badacze twierdzą, że były używane jak szklarnie, ponieważ w ich głębi temperatura jest nawet o 10 stopni wyższa niż na górnej, odsłoniętej krawędzi. Tarasy mogły też służyć do przystosowywania roślin górskich do gorącego klimatu dolin i odwrotnie. Co sezon sadzono daną roślinę o poziom niżej stopniowo uzyskując nowe odmiany. To niesamowite jak dawni inżynierowie w pomysłowy sposób rozwiązywali problemy i polepszali otaczającą ich rzeczywistość.

Moray Inca Lab

3. Soliny Maras

To niesamowite miejsce, w którym pozyskiwani sól już w czasach poprzedzających panowanie Inków. Dzisiaj jest to duży kompleks basenów, które bardzo widowiskowo zabudowują zbocze. Wśród salin można było dostrzec robotników pracujących nad pozyskaniem soli, a sposób i technika nie zmieniły się zbytnio przez 1000 lat. Kolory poszczególnych solnisk różnią się od siebie i tworzą wspaniałą mozaikę barw.

Salineras

Maras Saltpans

Maras Salt Terraces

4. Ollantaytambo

To zdecydowanie największy kompleks, który odwiedziliśmy tego dnia. Jest to miasto zbudowane na szczycie góry, w dole którego znajduje się współczesna wioska. Na okolicznych zboczach widać ślady innych, starych konstrukcji. Wspinaczka po schodach zaprowadziła nas wzdłuż tarasów, aż do Świątyni Słońca zbudowanej z potężnych, idealnie dopasowanych głazów. To musiał być ogromny trud dla budowniczych, żeby wciągnąć tak wielkie bloki na górę z odległego kamieniołomu.

Temple of the Sun

Waking the streets of Inca City

Visiting archeological sites near Cusco

Ollantaytambo

Administrative centre of Inca Empire

5. Pisac

W Imperium Inków praca była wysoce wyspecjalizowana. Osobne miejsce przeznaczone było dla rolników, a inne dla rzemieślników. Oprócz zabudowań tego miasta duże wrażenie zrobiły na nas właśnie rozległe tarasy rolne, ulokowane malowniczo na zboczu wielkiej góry. Jest to najwyżej położony obiekt, jaki zwiedzaliśmy tego dnia i jest też dużo chłodniej. W pobliskich jaskiniach miejscowi przechowywali również zmumifikowane szczątki zmarłych. Żadna z mumii nie zachowała się do dnia dzisiejszego, bo nadgorliwi Hiszpanie uznali je za emblemat pogaństwa i spalili wszystkie na głównym placu w Cusco.

Terraces as far as eye can see

Best inca ruins near Cusco

Pisac Ruins

Dzień pełen wrażeń

To był dzień pełen atrakcji. Oprócz świetnych widoków i historycznych ruin dowiedzieliśmy się sporo historycznych i kulturowych ciekawostek od pani przewodnik. Czuliśmy się w pełni gotowi na wizytę w wyczekiwanym, najsłynniejszym mieście Inków – Machu Picchu.

Terraces of Pisac

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Machu Picchu

Znany na cały świat symbol Peru i Ameryki Południowej: Machu Picchu, zachęca tysiące turystów z całego świata do podróży w ten zakątek globu. Dla nas było to wyjątkowe przeżycie dodatkowo wzmocnione poczuciem nagrody za ukończenie 5 dniowego szlaku Salkantay.

Ruiny na szczycie góry

Machu Picchu to właściwie nazwa góry obok miasta. Prawdziwa nazwa zaginęła we mgle historii. Miasto zostało opuszczone przez Inków, prawdopodobnie ponieważ nie było samowystarczalne, a w dolinach rolniczych już panoszyli się Hiszpanie. Słuch o mieście zaginął na kolejne kilkaset lat. Dzisiaj trudno znaleźć kogoś, kto nie słyszał nigdy o Machu Picchu. Ruiny są niesamowicie ulokowane na szczycie góry otoczonej krętą rzeką, a wokoło ciągną się zielone andyjskie szczyty. Przepięknie!

The Inca city

Wczesna pobudka

Wstaliśmy o 3:30 i po pół godziny przecierania zaspanych oczu wspólnie udaliśmy się do pierwszego punktu kontroli na trasie do Zaginionego Miasta. Musieliśmy zaczekać do 5 rano, kiedy to strażnicy zaczęli sprawdzać paszporty i bilety. Po przekroczeniu mostu czekało nas 1700 schodów do pokonania, przed właściwym wejściem na teren ruin.

Na tym ciasnym odcinku ma miejsce jakiś chory wyścig, gdzie nieustannie czujesz na plecach czyjś sapiący oddech. Ludzie pędzą i przeciskają się po wąskich stopniach, byle do przodu. Ostatecznie nic im to nie daje, bo wejście do miasta jest możliwe od 6:00.

Idąc spokojnie swoim tempem doganiamy nadgorliwych czekających przy bramkach. Do tego punktu można również dotrzeć autobusem za 12 USD z miasteczka u podnóża góry. Motywem pędzenia na łeb na szyje po schodach jest zobaczenie miasta Inków, zanim zaleje je fala turystów.

Mistyczny poranek

Nie miało to sensu, bo tego poranka Machu Picchu skrywało się w porannej mgle, która powoli uniosła się do góry w ciągu kolejnej godziny. Widok miał dzięki temu inny, mistyczny niemal wymiar. Przez pierwszą godzinę zwiedzaliśmy wspólnie z naszą ekipą Szalonych Alpak słuchając opowieści przewodnika. W międzyczasie polepszała się widoczność, a w końcu nic nie zasłaniało miasta.

Machu Picchu Sunrise

An early start

Mysterious morning

Sunrise Time

Zwiedzanie Zaginionego Miasta

Machu Picchu jest podzielone na dwie części. Pierwsza, która była zamieszkiwana przez rolników składa się z licznych tarasów. Właśnie stamtąd rozpościera się słynny widok na drugą część miasta świątynno-administracyjną, zamieszkiwaną niegdyś przez elity, a dziś rozpoznawaną z pocztówek. Tamta część jest zdominowana przez duże grupy z przewodnikiem i wydaje się bardziej zatłoczona. Warto jednak przyjrzeć się dawnym świątyniom z bliska. Napotykamy też lamy, które zastępują w tym miejscu kosiarki do trawy ?.

Expectations

vs Reality

View of the rural part

Just casual sightseeing

Lamas working full time

Quarters for elite

Incredible stone work

The constructions are stunning

The temple part

Jednostronny ruch w kompleksie Machu Picchu

Podczas zwiedzania obowiązuje ruch w jednym kierunku, więc gdy przejdziecie do drugiej części już nie będziecie mogli wrócić na tarasy bez opuszczania obiektu. Obecnie bilet pozwala na dwa wejścia. Po pierwszym obchodzie z przewodnikiem wykorzystujemy nasz drugi wstęp do powrotu na tarasy i zrobienia zdjęć ze słynną panoramą miasta, teraz już w niezakłóconej widoczności.

We compleated the Salkantay Trek!

Machu Picchu

Best spot for picture ever!

Dodatkowe atrakcje

Jeśli chcemy zobaczyć Machu Picchu z góry zasadniczo mamy 3 możliwości. Wstęp na jedną z gór Montaña Machu Picchu lub Wayana Picchu jest ograniczony do 400 osób dziennie, dodatkowo płatny i koniecznie trzeba go zarezerwować z wyprzedzeniem. Na śmiałków czeka stroma wspinaczka i dodatkowe, kolejne 2000 schodów.

Okoliczne szczyty

Nie wdrapywaliśmy się na te szczyty ze względu na dosyć ograniczony czas. O 15:00 mieliśmy bus powrotny z Hydroelektryki do Cusco, więc oprócz schodów w dół czekałoa na nas jeszcze trasa 10 km wzdłuż torów. Robiąc Salkantay Trek dobrym pomysłem wydaje się zarezerwowanie wieczornego pociągu powrotnego, który jest drogi, ale dzięki temu będziecie mieli więcej czasu w Machu Picchu.

Brama Słońca

Jeśli nie mamy biletów wstępu na okoliczne góry, a chcemy zobaczyć podobny widok to nic straconego! Za darmo możemy podejść godzinę do Bramy Słońca, która jest miejscem na Inca Trail, skąd podziwia się poranek nad Machu Picchu. Widoki są bardziej panoramiczne i oprócz miasta widzimy zakola rzeki w dole i otaczające je Andy. Pięknie!

The temple part

Getting some distance

The Sun Gate view

Droga powrotna

W czasie 5 godzin w miarę nacieszyliśmy oczy widokami i około 11:30 musieliśmy rozpocząć naszą drogę powrotną. W barze na końcu torów spotykamy się z zadowoloną ekipą, z którą spędziliśmy ostatnie 5 dni. Już czeka na nas bus, który zabiera nas w 6 godzinną podróż do Cusco.

Panorama of Machu Picchu

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Brama do świata Inków

Cusco to obowiązkowy przystanek dla każdego, kto chce odkryć zaginione imperium. Turyści z całego świata zjeżdżają się tutaj, a miejscowi korzystają z zainteresowania ich miastem. Największą popularnością cieszy się oczywiście miasto Machu Picchu, gdzie możemy dotrzeć na rozmaite sposoby np pokonując 5 dniowy szlak Salkantay.

Unique among peruvian cities

Miasto przepełnione historią

Obecne zabudowania często powstały na ruinach inkaskich obiektów. Większość zabytków z okresu hiszpańskiego skupia się wokól centralnego Plaza de Armas. Oprócz kościołów i katedry na uwagę zasługuje Pałac Arcybiskupa.

Oglądając go z zewnątrz możemy zachwycać się niesamowitą konstrukcją stworzoną przez Inków. Połowę wysokości pałacu stanowią ciasno dopasowane bloki skalne. Zostały one umieszczone tak prezyzyjnie, że nie można wcisnąć pomiędzy nie kartki papieru. Konstrukcja jest bardzo trwała i odporna na trzęsienia ziemi. Jeden ze skalnych bloków ma aż 12 kątów!

Możemy sobie tylko wyobrażać ile się trzeba było natrudzić, żeby go dopasować.

Inca structure incorporated in modern buildings

Streets of Cusco

Plaza de Armas, Cusco

Inca stonework

W mieście pełno jest straganów z kolorowymi wyrobami z wełny alpaki. Dużą popularnością cieszą się również sklepy z kakao, gdzie możemy spróbować i kupić różne odmiany czekolady, a także herbatę z łupin kakao. Pyszna!

Shopping time!

Z wizytą na lokalnym targu

Wartym odwiedzenia miejscem jest lokalny targ – mercado. Znajdziemy tam dziesiątki straganów ze wszystkim. Przechodząc obok kolejnych sektorów wypełnionych kolejno owocami, ziarnami i innymi wyrobami trafiamy w końcu do sekcji gastronomicznej. Setki kucharek przekrzykują się tam zachwalając swoje usługi. Pyszne talerze pełne rozmaitości dostaniemy już za 5 soli!

Find your Fruit!

Cusco Market

We are in for a treat!

Twierdza Inków

Nad miastem góruje pomnik Cristo Blanco. Warto się do niego wybrać, ponieważ widoki na miasto z góry są zachwycające. Ponadto tuż obok znajduje się kompleks archeologiczny Sacsayhuaman, obejmujący ruiny twierdzy Inków. Możemy ponownie podziwiać niesamowite zdolności ówczesnych budowniczych, a po okolicy spacerują lamy i alpaki. Znakomite miejsce!

Sacsayhuaman

Cristo Blanco

Entering Inca Fortress

Where is Wally?

Sacsayhuaman, Peru

Visit to Inca ruins

Meeting the locals!

Panorama of Cusco

Miasto tysiąca turystycznych agencji

W końcu Cusco to znakomita baza wypadowa na szlaki Salkantay i Inca trail, które zaprowadzą was do Machu Picchu. Oprócz tego nie brakuje innych wycieczek, dla każdego według gustu. Ciekawi historii z pewnością docenią wycieczkę do Świętej Doliny Inków, a aktywni i żądni przygód powinni spróbować swoich sił na wysokości 5200 przy podejściu na Rainbow Mountain. My traktowaliśmy miasto jaki bazę wypadową, więc korzystaliśmy z najtańszych hosteli, ale nie brak też tych naprawdę luksusowych. Cokolwiek wybierzecie z pewnością na długo zapamiętacie wizytę w Cusco!

Centre of Cusco

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Rainbow Mountain

Tęczowa Gora, Rainbow Mountain, Vinicunca, czy Montaña de Siete Colores. Miejsce kryjące się pod tymi nazwami spostrzegliśmy chyba po raz pierwszy na instagramie. Zdjęcia  wywarły na nas olbrzymie wrażenie, więc planując naszą trasę po Peru, musieliśmy dodać je do naszego kalendarium.

Jednodniowa wycieczka z Cusco

Miejscem wypadowym na Rainbow Mountain jest Cusco, a jednodniowa wycieczka to koszt 60 soli za osobę. Aby dojść do upragnionego miejsca widokowego, należy przejść trasę około 6km, ale nie jest łatwo. Kolorowa Dolina znajduje się na wysokości ok 5tys m n.p.m., a sam cel wspinaczki leży już na 5200m n.p.m. Uznaliśmy, że to będzie dobra rozgrzewka przed 5 dniowym szlakiem Salkantay.

the way to the Rainbow Mountain

Andean highway

Aklimatyzacja, aklimatyzacja i jeszcze raz aklimatyacja

Powietrze jest rzadkie, a szlak wydaje się cięższy i stromszy niż w rzeczywistości. Można doznać tutaj objawów choroby wysokościowej; tj ból głowy, przyspieszone tętno, kołatanie serca czy brak sił i utrudniony oddech. My jednak, po spedzeniu tygodnia w Huaraz, gdzie zdążyliśmy się już zaaklimatyzować do wysokości, czuliśmy się całkiem dobrze.

Inca Horsemen

Szlak na 5200 m n.p.m.

Wycieczka rozpoczęła się o 3:30 w nocy. Pierwsze 3h jechaliśmy busem, by następnie zatrzymać się na śniadanie, wliczone w cenę wycieczki. Była także herbata z koki, aby lepiej poradzić sobie z wysokością. Wspinaczkę rozpoczęliśmy o godzinie 9:00, z wysokości ok 4500m n.p.m., a przewodnik dał nam 2-2,5h czasu na to, aby znaleźć się u góry. Po drodze mijaliśmy lokalnych peruwiańczyków, którzy oferowali transport koniem na szczyt, za 50 soli. Sporo osób z tego patentu skorzystało. Również na trasie można było nabyć liście koki i słodycze z jej esencją, aby ułatwić sobie trasę i poprawić samopoczucie.

Searching for customers

Peruvian alpacas

Horseback ride to Rainbow Mountain

Catching a horseride to the top

Na szczycie

Dzień, który wybraliśmy na tę wycieczkę, patrząc na prognozę pogody, był ryzykowny. Chmury i opady deszczu były planowane na godzinę mniej więcej 13:00. Nie traciliśmy jednak nadziei, że wcześniejszą porą, na szczycie, zastanie nas słońce. I tak się stało!

Promienie słońca pięknie rozświetliły nam kolory góry, a cała okolica wydawała się tak piękna, że aż nierealna. Jedynie co nam przeszkadzało, to okropnie zimny wiatr (w końcu to już wysokość 5200m n.p.m.). Mieliśmy jednak na sobie wiele warstw ubrań z ciepłej wełny alpaki.

U szczytu Tęczowej Góry, mieliśmy około 45min czasu na spokojne obfotografowanie widoków i przepięknych krajobrazów. Przewodnik opowiedział nam, skąd wzięły się kolory skał, na które patrzymy. Za każdy kolor odpowiedzialne są pokłady innego pierwiastka chemicznego.

Made it to the Rainbow Mountain

Final part of the hike

View to the other side

Storm is comming

Welcoming Llama at the top

Szlak w południe był ogromnie zatłoczony, ciężko więc było zrobić dobre zdjęcia, bez ciężko sapiących towarzyszy, wchodzących w kadr co kilka sekund. Jesteśmy jednak wytrwali w kwestii fotografii i ostatecznie kilka ujęć mamy samotnych. O takie nam chodziło!

Amazing Colours

Trekking in Peru is rewarding!

Rainbow Mountain

Droga powrotna

Droga powrotna była wiele łatwiejsza od wspinaczki do góry. Mniej więcej w połowie szlaku na dół pogoda znacznie się pogorszyła, aż w końcu zaczął padać grad ze śniegiem. Nieźle przemarzliśmy, jednak nie przeszkadzało nam to już wcale. Kolorowy cel został przez nas zdobyty, przy naprawdę dobrym samopoczuciu na takiej wysokości.

Dobra pogoda to podstawa!

Warto zarezerwować wycieczkę na ostatnią chwilę, stale obserwując pogodę i warunki atmosferyczne. W tak wysokich górach zmiany pogodowe są bardo szybkie. W deszczowy, mglisty dzień wizyta na Rainbow Mountain na pewno nie zrobi na was takiego wrażenia. Nasz wypad uznaliśmy za pełen sukces i każdemu polecamy wybranie się na osobiste obejrzenie tęczy kolorów na Rainbow Mountain.

Hail at Montaña de los colores

Alpacas in the snow

A long way back ahead

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Zaginione Miasto Inków – Machu Picchu zdecydowaliśmy się zdobyć za pomocą 5-dniowego treku przez góry i tropikalne doliny Peru.  Jest to wspaniała alternatywa dla popularnego Inka Trail, który należy mieć zarezerwowany co najmniej kilka miesięcy do przodu.

Szlak Salkantay to 85km maszerwania, przy czym jego najwyższy punkt, przełęcz Salkantay leży na wysokości 4600m n.p.m.

Jeśli doliczymy do tego trasę już na samo Machu Picchu z pobliskiego miasteczka i bazy wypadowej do świata Inków – Aguas Calientes, a następnie powrót do Hydroelektryki, z której odjeżdża autobus powrotny do Cusco, cała trasa będzie wynosić 95km! Wydaje się dużo, ale zecydowanie warto!

Salkantay Trek day 1

Szlak Saltankay krok po kroku!

Dzien 1

Pierwszy dzień rozpoczęliśmy wczesną pobódka o 5 rano. Z hostelu odebrał nas przewodnik i po chwili jechaliśmy już busem do Mollepata. Po 2 godzinach dotarliśmy do wyżej wymienionej miejscowości na pierwsze śniadanie, które nie było wliczone w naszą wycieczke. Rzutem na taśme wszyscy dostali bułki z marmoladą i herbatke z koki za 7 soli.

Start of Salkantay Trek

Limit bagażu dodatkowego – 5kg na osobę!

Przyszedł czas na ważenie bagażu, który przez góry poniosą dla nas konie. Każdy mógł oddać 5 kg, w co wliczał się śpiwór, niezależnie czy miało się swój, czy wypożyczony z agencji. Zapoznaliśmy się z przewodnikiem i resztą grupy, a przez kolejny 50 minutowy odcinek autobusem mieliśmy pomyśleć nad nazwą dla naszej ekipy. Szlak rozpoczęliśmy na wysokości 3500m n.p.p.m. i niektórzy, jak się okazało, przylecieli do Cusco dzień wcześniej i od razu mieli duże problemy żołądkowe już po wyjściu z autobusu. Choroba wysokościowa bez uprzedniej aklimatyzacji, nie zna litości!

Szalone Aplaki – 15 osoby team na najbliższe 5 dni!

Nasza drużyna została oficjalnie ochrzczona nazwą “Crazy Alpacas”. Stanowiliśmy grupę 15 osób z przeróżnych części świata. Wszyscy w przedziale 23-30 lat. Rozpoczynamy trek! Pierwszy odcinek prowadził przez 30 minut stromo pod górkę, a następnie 2,5h po płaskim terenie, prosto na lunch. Byliśmy mile zaskoczeni, bo to było już miejsce dzisiejszego noclegu. Zjedliśmy z przyjemnością zupę i drugie danie (dużo ryżu i ziemniaków), a następnie zakwaterowaliśmy się w namiotach.

Crazy Alpacas ready for challenge!

Laguna Humantay – rozgrzewka na wysokości 4200m n.p.m.

Po południu całą grupą, która niezwykle szybko zaczęła się integrować, wyruszyliśmy nad Lagunę Humantay. Strome 45 minutowe podejście miało być rozgrzewką przed najbardziej wymagającym drugim dniem. Wysiłek został wynagrodzony fantastycznymi widokami na ośnieżone szczyty odbijające się w tafli jeziora, na wysokości 4200m n.p.m. Cudownie! Po nacieszeniu się widokami wróciliśmy do bazy na “Happy Hour”, czyli popcorn i ziołową herbatkę. Przy obiedzie wszyscy wymieniali się podróżniczymi opowieściami i doświadczeniami. Trafiliśmy na super ekipę!

Our camp down below

Humantay Lagoon

Humantay

O 20:00 byliśmy już wszyscy gotowi do snu. Wieczorem szalała potężna burza. Dobrze, że namioty były rozbite pod blaszaną wiatą, bo inaczej spłynęlibyśmy z powrotem do Cusco Zasypialiśmy wsłuchując się w ulewę dudniącą o dach i martwiąc się o pomyślność jutrzejszej, wymagającej trasy.

Dzien 2

O 5 rano obudził nas pan kucharz z termosem pełnym cieplutkiej herbaty z koki. Musieliśmy się szybko spakować i o 5:30 spotkaliśmy się z resztą Szalonych Alpak na śniadaniu.

Po 30 minutach wyruszyliśmy. Dzień drugi to nie lada wyzwanie. Pierwsza godzinę maszerowaliśmy dnem doliny, a szczyt Salkantay chował się za chmurami. Na szczęście, w pewnym momencie rozjaśniło się i mogliśmy podziwiać wspaniałe widoki. Kolejne 3 godziny minęły nam na mozolnej wspinaczce pod górę. Na końcu i na początku grupy szedł przewodnik, a w trakcie przystanków oboje częstowali nas liśćmi koki. Trzymaliśmy je schomikowane w policzku. Grupa ładnie się zachowywała czekając na najsłabszych w trakcie przerw.

Breave horses

Casual Break at Salkantay Trek

Wiola is chosing the "easy way"

W razie problemów – transport koniem za 100 soli!

Kto się nie zaklimatyzował mógł się ratować przejażdżką konną za 100 soli. My nie mieliśmy żadnych problemów z wysokością i dotarliśmy o własnych siłach na 4600m n.p.m., pokonując 900 metrów przewyższenia. Otaczające przełęcz góry były niesamowite.

Przewodnik pokazał nam stary zwyczaj ludzi Quechua polegający na złożeniu 3 liści koki w podzięce dla gór i Pachamamy.

Pogoda dopisywała i mogliśmy przejść po skałach na dodatkową atrakcję – błękitną Lagunę Salkantay.

Salkanta Pass - We made it!

Coca Leaves offering

Just walked to 4600

High Andean Landscape

So happy to be here!

Salkantay Pass

Zejście z Salkantay Pass

Czekała nas jeszcze długa wędrówka w dół, ponieważ nasz następny obóz znajdował się na wysokości 2900m n.p.m. W końcu po 7 długich godzinach od śniadania, dotarliśmy na lunch. Różne agencje informują o innych rzeczach, często zwyczajnie pomijając niektóre niewygody, lub opłaty, żeby tylko przekonać do zakupu wycieczki. My na przykład nie byliśmy poinformowani, że będziemy potrzebować dodatkowych przekąsek. Zapewniano nas “all food included”. Po lunchu trudno było znowu nabrać tempa marszu, a do noclegu zostało nam 3 godziny drogi. Krajobraz powoli zmieniał się z wysokogórskiego w tropikalny las pełen wilgoci i komarów. Na miejscu czekał na nas zimny prysznic i obiad, a w nocy znowu trzaskały pioruny.

Long way down

Dzien 3

Tego dnia wszyscy byli podekscytowani wizją popołudniowego relaksu w gorących źródłach. Najpierw mieliśmy jednak do pokonania 6 godzinna trasę wzdłuż rzeki, dnem tropikalnej doliny. Wyjątkowo ciężko trasę przeżywał Michał, który borykał się z problemami żołądkowymi. Było zdecydowanie cieplej niż w poprzednie dni.

Rytuały Inków

Po drodze dowiedzieliśmy się, których roślin inkowie używali do malowania twarzy (i sami ozdobiliśmy swoje oblicza), a których w rytuałach podobnych do ayauaski. Kupiliśmy także na przydrożnym straganie pyszne granadillo w świetnej cenie 3 sztuki za 1 sol. Pod koniec drogi przekraczaliśmy rzekę w wagoniku zawieszonym nad rwącą wodą. Ot, dodatkowa atrakcja.

Andean Rainforest Valley

Incas' make up

Shortcut at Salkantay Trek

Peruwiańska kawa, gorące źrodła i Inka-Tequila!

W miejscu lunchu mogliśmy skosztować prawdziwej peruwiańskiej kawy, o którą tutaj zaskakująco trudno. Miejscowi piją jedynie rozpuszczalną kawę typu nescafe, o ile w ogóle.

Po południu, za dodatkową opłatą 15 soli za transport i 10 soli za wstęp, udaliśmy się wszyscy do gorących źródeł. Był to wspaniały relaks dla obolałych mięśni, a baseny kryły się w cieniu zielonych, andyjskich szczytów. To nie koniec atrakcji, bo wieczorem czekała na nas fiesta, na której raczyliśmy się wysokoprocentowym alkoholem znanym jako Inca Tequila za jedyne 1 sol od kielonka. Problemy żołądkowe zostały zaleczone!

Salkantay Hot Springs

Welcome to the Hot Springs

Santa Teresa Hot Springs

Dzień 4

Trasa tego dnia była stosunkowo najnudniejsza. Dodatkowo okazało się, że transport bagażu nie był na ten dzień przewidziany. Na szczęście znalazły się przemęczone, niezaklimatyzowane osoby chcące wziąć bus i nie maszerować, a były na tyle miłe, że zabrały bagaże idących na piechotę. Ta akcja była kolejnym, po obowiązkowym napiwku dla kucharzy i pana od koni (22 sole/osoba) nieprzyjemnym incydentem. Takie wypadki burzyły ogólny, bardzo dobry obraz wycieczki. Skutecznie ratowała go jednak znakomita ekipa.

Zip Line jako alternatywa dla 3-godzinnego marszu

Do południa można było również wybrać się na zjazdy po linie, zamiast spaceru. Podobno najdłuższa tego typu atrakcja w Peru – ponad 4 km zjazd, 100 soli od osoby. Jako że każdy rezerwował z inną agencją i jedni mieli to wliczone, a drudzy nie – panował ogólny chaos i dezinformacja. Dla nas, idących pieszo trasa z Santa Teresa do Hydroelektryki była nużąca. Szliśmy poboczem niewyasfaltowanej drogi i dość często kurzyły na nas samochody. Część grupy (np my) wracała nazajutrz busem do Cusco, który odjeżdżał z Hydroelektryki. Mogliśmy więc zostawić duży bagaż w restauracji, w której mieliśmy lunch i zabrać tylko to co potrzebne na ostatnią noc w hostelu i zwiedzanie Machu Picchu.

Salkantay Trek day 4

Enjoying day 4

Andean Valley

Wzdłuż torów do Aguas Calientes

Ostatni odcinek trasy prowadził wzdłuż torów do miasteczka u podnóża miasta Inków – Aguas Calientes. Trasa dłużyła się nam, a w dodatku wszyscy zostali dotkliwie pogryzieni przez owady, które za nic miały rozmaite repelenty. Pomimo wysokich temperatur najlepiej zostać w długich ubraniach. Na noc zostaliśmy przydzieleni do 4 osobowych pokojów i mogliśmy się nacieszyć takimi luksusami jak gorący prysznic, czy deska sedesowa. Z całą drużyną “Szalonych Alpak” spotkaliśmy się na smakowitej kolacji.

train tracks from Hydroelectirica

the rail roads part

Peru Rail

Dzień 5

To dopiero były atrakcje! Oprócz pobudki o 3:30 i 1700 schodów do Machu Picchu, czekał nas jeszcze 10km spacer powrotny do Hydroelektryki, ale o tym w oddzielnym poście!

Welcome to Machu Picchu Pueblo!

Podsumowując 5-dniowy Szlak Salkantay

Przeglądając oferty najlepiej ocenionych na TripAdvisor agencji byliśmy zaskoczeni bardzo wysoką ceną 400 USD/osoba. W Cusco konkurencja jest jednak bardzo duża, więc udało nam się znaleźć znacznie bardziej przystępną ofertę. Za całość zapłaciliśmy 170 USD/os, a zdecydowaliśmy się skorzystać z usług firmy MachuPicchu Trail. W agencji skutecznie przekonują, że w cenę wliczone jest dosłownie wszystko.

W rzeczywistości w cenę wycieczki nie są wliczone:

• Pierwsze śniadanie (w Mellopata), lunch i kolacja ostatniego dnia (gdy wracasz do Cusco autobusem).
• 10 soli za wejście do Parku Narodowego i trek na Humantay Lagoon.
• 10 soli za gorące źródła w Santa Teresa i 15 soli za transport na nie.
• Na odcinku z Santa Teresy do Hydroelektryki dodatkowy bagaż 5kg musisz ponieść sobie sam (nas zapewniali, że przez całość trasy niosą go konie, a przy zejściu do dżungli podwiezie bagaże bus).
• Trzeciego dnia treku przewodnik poinformował nas o konieczności zapłacenia za usługi pana, który prowadził konie przez góry z naszymi bagażami oraz dwóch kucharzy, którzy podróżowali z nami. Była to wielka niespodzianka, gdyż w końcu płaciliśmy niemało za całą wycieczkę “all included”. Co więcej – okazało się, że napiwki od grupy musiały wynieść co najmniej 60 soli dla każdego z trzech wyzej wymienionych panów. Ta sytuacja pozostawiła duży niesmak.
• Na całość trasy także należy mieć swoje własne przekąski!

Tak czy inaczej, wyprawa przez góry szlakiem Salkantay to wspaniała sprawa! Gorąco Was zachęcmy do podjęci wyzwania! W razie pytań, śmiało piszcie a postaramy się pomóc rozwiać wszelkie wątpliwości i odpowiedzieć na Wasze pytania.

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Wycieczka do Paracas

W pobliżu Oazy – Huacachina, w której się zatrzymaliśmy, znajdują się wyspy znane potocznie jako “Galapagos dla ubogich” – Islas Ballestas. Zdecydowaliśmy się wybrać tam na wycieczkę za 60 soli, w którą wliczony był 2h rejs wokół wysp. Z Oazy do Paracas jechaliśmy godzinę busem, po czym zostaliśmy przepchnięci przez kolejne kasy biletowe i tłum turystów, aby w koncu trafić na małą, zatłoczoną łódeczkę. Pozory bezpieczeństwa zostały jednak zachowane, każdy otrzymał kamizelkę bezpieczeństwa.

cruise to islas ballestas

Geoglif

Pierwszą atrakcją podczas rejsu był starożytny geoglif, stworzony przez cywilizację Paracas. Do dziś niewiadomo w jakim celu powstał ten mierzący ponad 140 metrów rysunek.

Niektórzy dopatrują się powiązania z pobliskimi liniami z Nazca, inni lądowiska kosmitów, lub mapy południowego nieba, a jeszcze inni…po prostu kaktusa.

Geogliph of Paracas

Raj dla Ptaków

Po mroźnych 20 minutach rejsu przez pacyfik dotarliśmy do wysp, na których dosłownie roiło się od ptaków. Kormorany, pelikany i pingwiny pośród wielu innych gatunków upodobały sobie to miejsce, ze względu na bardzo bogate w pożywienie wody. A to dzięki zimnemu prądowi Humbolta płynącemu aż z Antarktydy. Podpływamy na tyle blisko, że aż cuchnie guanem, które gęsto pokrywa skały. Płynęliśmy wokół skalnych klifów, by podziwiać miliardy ptaków. W okolicy było także sporo lwów morskich, które leniuchowały na skałach po całonocnych łowach. Dwu godzinny rejs bardzo szybko nam zleciał, ale to nie koniec atrakcji.

Islas Ballestas

nap time!

Yes, these are all birds

Sea Lions

March of the penguins

Park Narodowy Paracas

Następnie udaliśmy się do Parku Narodowego Paracas. Otaczał nas pustynny, suchy krajobraz, który był miejscami zabarwiony na czerwono przez wulkaniczny piasek. Zaliczyliśmy punkt obserwacyjny, z którego widać dzikie flamingi. Ptaki te były jednak bardzo oddalone i pomimo obiektywu 140mm, nie za wiele zobaczyliśmy. Kolejne przystanki to dzikie, surowe plaże, nad którymi sterczały wysokie klify. Najpopularniejszy, “Cathedral” ulegl zniszczeniu przy trzesieniu ziemi, ktore nawiedziło Paracas w 2007 roku.

Czerwona plaża

Ostatnią atrakcją była słynna Czerwona Plaża – Playa Roja. Jej piasek rzeczywiście był czerwony, ale srogi, zimny ocean, wielkie fale i mocny wiatr nie zachęcały do kąpieli. Ostre słońce w połączeniu z wichurą zadziałało na nas wykańczająco. Wieczorem cieszyliśmy się z odpoczynku nad naszą wakacyjną, pustynną oazą.

Flamingos in the distance

Lunar landscape

the cathedral arch is no more

Peruvian coast

Pelicano flighg

Playa Roja

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Oaza Huacachina

Po kilkudniowym pobycie w Huaraz, na górskich szlakach i pobiciu prywatnego rekordu wysokosci – 5200m npm przy lodowcu Pastoruri, kolejnym punktem na mapie naszej podróży była miejscowość Ica. Po drodze przesiadalismy sie w Limie. Jeśli podążacie tą drogą sprawdzicie dokładnie gdzie są dworce, bo jest ich w stolicy Peru mnóstwo.

Trasa z miejscowości Ica do Oazy

Po dotarciu do miejscowości Ica wsiedliśmy w taxówkę, która za 10 soli zabrała nas do położonej na obrzeżach miasta, gdzie leży piękna oaza – Huacachina.

To był moment, w którym znaleźliśmy się w innym świecie. Krajobraz spokojnie można by pomylić z piaskami Sahary. Oaza powstała tutaj naturalnie i jest otoczona przez wysokie piaskowe wydmy, które ciągną się dalej, aż po horyzont.

Atmosfera i klimat miejsca pozwoliły na włączenie trybu wakacyjnego i przez resztę dnia wypoczywaliśmy na grzbietach wydm i wygrzewaliśmy się w słońcu.

Free as a bird

Desert landscape

Hikking the dunes

Please follow me, I will be your guide

Ica, Peru

Enjoying the views

Pisco w rozmaitych postaciach

Kolejnego dnia mieliśmy zaplanowane najsłynniejsze lokalne atrakcje. Zaczęliśmy w południe od wizyty w miejscowych winiarniach i destylarniach pisco. Pisco to bardzo popularny w Peru mocny alkohol powstający w procesie destylacji soku winogronowego. W pierwszym obiekcie, który odwiedziliśmy szczegółowo opisano nam proces powstawania trunków, a następnie przeszliśmy do najprzyjemniejszej części – degustacji. Cztery wina, trzy kolejki pisco i sześć likierów później byliśmy bardzo skłonni do zakupu pamiątek. Najbardziej przypadły nam do gustu likiery, podobne do baileys, ale produkowane przy użyciu różnych, lokalnych owoców, o których wcześniej nawet nie słyszeliśmy. Potem zatrzymaliśmy się w kolejnej winnicy i degustacja rozpoczęła się na nowo….

Pisco destillery

Cheers!

Variety of delicious stuff

Pisco Museum

Sandboarding, dune buggy i zachód słońca

Tego samego dnia, mniej więcej o 16:00 czekała na nas kolejna, bardzo popularna atrakcja w Oazie – sandbording i terenowy rajd po wydmach, zwieńczony pustynnym zachodem słońca. Pojazdy, które wjeżdżają na piach są kilkuosobowymi, głośnymi monstrami, dostarczającymi sporej dawki adrenaliny. Po szalonej jeździe wgłąb pustyni, czekała na nas kolejna aktywność w postaci surfowania po stromych zboczach piaskowych. Nasz kierowca i przewodnik, po udzieleniu instrukcji obsługi deski, zalecił zjeżdżanie na niej, w pozycji na brzuchu. Było kapitalnie! Świetnie się bawiliśmy, a na sam koniec, każdy z grupy musiał zjechać z najbardziej stromej góry, gdyż u jej podnoża czekał nasz pojazd. W ten sposób doczekaliśmy pięknego światła zachodzącego słońca i równie szalonym tempem powróciliśmy do Oazy. Cała przyjemność kosztowała nas 30 soli od osoby. Gorąco polecamy!

Our buggy

Peruvian desert

Having some fun

The Surfer

Ica, Peru

Huacachina Peru

Sandboarding is fun

Sunset over the desert

Sandboarding like a pro

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Wycieczka z Huaraz

Lodowiec Pastoruri położony jest na wysokości 5200m n.p.m. i jest świetną atrakcją dla wszystkich, którzy rozpoczynają swoją aklimatyzację na wysokości w Andach.

Można do niego dotrzeć z jednodniową wycieczką wraz z przewodnikiem, a ten opowie ciekawostki o zwiedzanym rejonie i pomoże w razie problemów z chorobą wysokościową. Wycieczkę rozpoczęliśmy o godzinie 9:00 rano. Wyruszamy z Huaraz (3000m n.p.m.), a będziemy się wspinać na ponad 5000m n.p.m.! Ten dzień będzie pełen wrażeń.

Entrance to the Huascaran National Park

Spotkanie z miejscowymi

Już na samym początku przewodnik opowiedział plan dnia, który zakładał postuj w restauracji na śniadanie (dla chętnych) i obligatoryjną mate de coca, herbatę z liści koki dla każdego! Zalecił też zakup cukierków z esencją z ww.liści, bądź gum czy też samych liści. I już od tego momentu kazał przy wjeździe busa po stromych drogach Andów zażywać pomocniczy środek. Według nas pomogło. Bez większych problemów zaliczaliśmy coraz wyższe wysokości, chociaż ruchy były nieco spowolnione, a tętno i oddech szybsze.

Rodzinka wyluzowanych alpak

Po drodze na lodowiec mijamy przepiękne i mięciutkie alpaki, kolorowo ubrane w peruwiańsksie sweterki i okulary słoneczne. Widok jest kapitalny. Ohoczo pozujemy do zdjęć, a najmniejszą alpakę można wziąć na ręce i przytulić. Co za mięciutkie futerko!

Alpacas are so cute!

Meeting the locals

Lovely, soft Baby Alpaca

Alpacas

Wysokogórska flora Parku Narodowego Huascaran

Kolejny postój, tuż przed lodowcem, to teren porośnięty niesamowitymi kaktusami. Są wyjątkowe, jakby z krainy gigantów. Osiągają wysokość do 10m, a dorosłość osiągają po 20 latach. Sami zobaczcie na zdjęcia!

Flora of Huascaran National Park

Road to Pastoruri

With our guide

Lodowiec Pastoruri

Wreszcie docieramy na wysokość prawie 5000m n.pm. I stąd musimy pieszo przejść ścieżką do samego lodowca. Trasa może nie jest długa, ponieważ mamy na nią liczyć około godziny w jedną stronę, jednak wysokość spowalnia nasze ruchy przez co wszyscy maszerują wolno, łapiąc oddech co kilka kroków. W razie gdyby ktoś nie dał rady iść o własnych siłach, można za 50 soli skorzystać z transportu konnego. My idziemy na piechotę do samego końca, robiąc po drodze mnóstwo zdjęć. Krajobraz jest magiczny, słońce wychodzi zza chmur co jakiś czas, a momentami pada śnieg. Widzimy już z oddali lodowiec i czujemy chłód od niego płynący.

Niestety, lodowiec bardzo szybko się roztapia. Podobno przez ostatnie 30 lat stracił już ok 22% swojej wielkości i 15% masy.

Cieszymy się, że możemy go podziwiać póki jeszcze istnieje, w tej tropikalnej części Peru. Wycieczka bardzo nam się podobała, a marsz na takiej dużej wysokości, zakończony powodzeniem rozbudził nasze apetyty na zdobywanie kolejnych szczytów i atrakcji w potężnych Andach.

Horse rides are available

Alpaca sweaters!

The wall

I am the shield that guards the realms of man

First time over 5000m

We made it to 5200m asl

Pastoruri Glacier

A walk back from the glacier

Parking lot at 4900m

The post appeared first on 1journey1life2people.com