Czy Malta w zimie to dobry pomysł?

Gdzie by tu się wybrać w styczniu? Nie spędzić w samolocie długich godzin i nie wydać miliarda monet? Z taką decyzją mierzyliśmy się ostatnio. Z pomocą przyszły nam cenne porady od Rude i Czarne – Travel Blog i korzystne ceny biletów Ryan Air z Wrocławia na Maltę. Można się było spodziewać kilkunastu stopni Celsiusza i rześkiego morskiego powietrza. Pogoda może nie na plażowanie, ale na spacery, zwiedzanie i odkrywanie wyspy jak najbardziej. Malta to niewielki archipelag w pobliżu Sycylii, który jest niezależnym państwem należącym do Unii Europejskiej. Obowiązująca walutą jest euro, a choć językiem urzędowym jest angielski to mieszkańcy posługują się maltańskim, który jest miksturą powstałą z wymieszania włoskiego z arabskim. Podobno da się całą wyspę objechać autobusami publicznymi, ale wypożyczenie auta daje znacznie większą elastyczność i wygodę. Pamiętać trzeba tylko o obowiązującym ruchu lewostronnym.

Natura, morze i wspaniałe klify

St Peters Pool

St Peters Pool jest to bardzo znane miejsce w pobliżu malowniczej rybackiej miejscowości Marxaxlokk. Dużo ludzi odwiedza je zwłaszcza latem, kiedy to ze skał otaczających morską nieckę ludzie dziarsko skaczą do wody. Dowiedzieliśmy się, że ulubieńcem miejscowych był piesek, który wspólnie ze swoim panem wykonywał synchroniczne niemal skoki. Zimą chętnych do pływania brakuje, choć błękit wody jest zachęcający. W Marxaxlokk odbywa się co niedzielę targ rybny, który cieszy się sporą popularnością zarówno wsród Maltańczyków, jak i turystów.

Blue Grotto

Blue Grotto to nadmorska jaskinia na południu Malty. Znakomicie wygląda z punktu widokowego na szczycie urwiska, gdy możemy podziwiać białe skały odcinające się od błękitu wody. Przypomina nam to nieco greckie Zakynthos.  Do jaskini można również wpłynąć łódką. Sześcioosobowe grupy są przewożone wzdłuż wybrzeża i do wnętrza jaskini. W zimie koszt takiego rejsu to 8 EUR od osoby.

Għajn Tuffieħa

Choć Malta jest wyspą dość małą to nie brakuje na niej malowniczych, naturalnych krajobrazów. Największe wrażenie zrobiły na nas gliniane klify zatoki Għajn Tuffieħa. Zaparkowaliśmy samochód przy znanej, piaszczystej plaży Golden Bay i powoli spacerowaliśmy wybrzeżem. Po kolei ukazywały nam się inne zatoki, a każda piękniejsza od poprzedniej. W końcu dotarliśmy do krawędzi ciemnych, glinianych klifów. Roztaczający się z ich szczytu widok to dla nas #1 na Malcie. Szlaki piesze ciągną się jeszcze dużo dalej, ale my nie mogliśmy się nacieszyć tym miejscem i zostaliśmy aż do zachodu słońca,

Marsaskala

Nie inaczej było w przypadku zatoki St. Thomas znajdującej się w pobliżu miejscowości Marsaskala. Niepozorny spacer zakończył naszym ogromnym zachwytem, gdy morskie fale rozbijały się u podnóża klifów kilkadziesiąt metrów pod nami.

Architektura i historia

Valletta

Malta pełna jest historycznych i architektonicznych atrakcji. Większość z nich przywodzi na myśl długo władający nad wyspą zakon rycerzy maltańskich. Są to przede wszystkim liczne twierdze, fortyfikacje i kościoły. Nie inaczej jest w stolicy kraju – Vallettcie, która jest otoczona murem obronnym, z którego roztaczają się piękne widoki na okoliczne zatoki. Spacer wąskimi ulicami doprowadził nad do katedry Św Jana, która była centrum państwa zakonnego. Jej wnętrze jest bardzo bogato zdobione i przesiąknięte historią. Znajdziemy tutaj między innymi działa mistrza malarstwa Caravaggio.

Mdina

Na uwagę zasługuje również dawna stolica kraju – Mdina. Jest to małe, ufortyfikowane miasteczko na wzgórzu w centrum wyspy. Spacer historycznymi, wąskimi ulicami jest bardzo przyjemny. Z grubych murów miejskich roztacza się wspaniały widok na całą wyspę. W Fortanella Tea Garden możemy nacieszyć oko pięknym widokiem, popijając kawę. A ciasta kroją tam naprawdę od serca!

Najstarsze świątynie świata

Bonus – Wyspa Gozo

Tak Malta to nie tylko kraj i wyspa, ale i archipelag! Drugą największą wyspą kraju jest Gozo. Dostaniemy się tam promem, którego cena to 15 EUR za samochód z kierowcą i dodatkowe 5 za pasażera. Na Gozo piękne widoki są gwarantowane! Zaplanowaliśmy naszą trasę w oparciu o wskazówki z bloga: Rude i Czarne i dzięki nim, nasz dzień na tej wyspie był cudowny! Ta wysepka ma bardziej “wiejski” klimat w bardzo pozytywnym tego słowa znaczeniu. Dróżki są wąziutkie i ciągną się przez pola od jednej atrakcji do drugiej. Po przypłynięciu na wyspę nie mogliśmy się nacieszyć widokami na port z pobliskiego fortu Chambrai.

Największą rewelacją wśród turystów był łuk skalny Azure Window, który zawalił się w trakcie sztormu w 2017 roku. W okolicy została piękna jaskinia Blue Hole, która cieszy się uznaniem nurków. Na Gozo największe wrażenie zrobiły na nas klify w Sanap, których białe ściany wpadają prosto do morza. Widoki niesamowite. Stolicą wyspy jest historyczna Victoria, z górującą nad nią twierdzą, a pięknych plaż i zatok zdecydowanie nie brakuje. Nam szczególnie przypadła do gustu zatoka Mgarr ix Xini.

Na północy wyspy podziwialiśmy popołudniowe słońce odbijające się w salinach. Są to małe baseny służące do odparowywania morskiej wody w celu pozyskania soli. Widzieliśmy już takie w Peru, ale te też zrobiły na nas wrażenie. Najlepszym miejscem na zachód słońca jest górująca nad zatoką Ramla jaskinia Mixta. Znajduje się ona w ścianie klifu i najłatwiej do niej trafić używając apki Maps.Me. Widoki stamtąd nie mają sobie równych!

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Puerto Natales

Chcąc odkryć słynny Park Narodowy Torres del Paine dotarliśmy do surowej, południowej Patagonii. Przelecieliśmy tanimi liniami Sky Airlines z Santiago do Punta Arenas, a stamtąd ruszyliśmy autokarem do miasteczka Puerto Natales.

Jest to węzeł turystyczny, który służy turystom z całego świata jako punkt wypadowy w piękne góry. Małe miasteczko jest bardzo malownicze i bardzo przypominało nam Norwegię. W trakcie naszego pobytu zależało nam na podejściu pod słynne wieże, którym park zawdzięcza swoją nazwę.

Naszą wędrówkę opisaliśmy tutaj. Chcieliśmy jednak spędzić więcej czasu w tym niesamowitym miejscu zanim ruszymy dalej w stronę Argentyny. Zdecydowaliśmy się na jednodniową wycieczkę, która zabrała nas w kilka wspaniałych punktów rozsianych dookoła masywu górskiego. Polodowcowe jeziora, dzikie guanako, wodospady, lodowce i przecudowne góry! To wszystko sprawiło, że ten dzień był wyjątkowy.

Puerto Natales

Charming Town

Wjazd do Torres del Paine

Park Narodowy jest oddalony od Puerto Natales o 2 godziny drogi samochodem lub autobusem. W miarę jak się do niego zbliżaliśmy, majestatyczny masyw górski rósł na horyzoncie. Wjeżdżając od zachodu najpierw podziwiamy trzy szczyty Torres del Paine, którym cały park zawdzięcza swoją nazwę. Zatrzymaliśmy się nad największym jeziorem okolicy – Lago Sarmiento, gdzie mogliśmy podziwiać granie, które widzieliśmy z bliska dzień wcześniej.

Sarmiento Lake

Guanako i Laguna Amarga

W drodze do wejścia do parku, mijaliśmy stada dzikich guanako. To kuzyni lam i alpak, które dobrze poznaliśmy w Peru. Ten gatunek zamieszkuje zimniejsze, surowe regiony Patagonii. Tutaj zwierzęta muszą zmagać się z niezwykle silnymi wiatrami i surowymi zimami. Nawet okoliczne drzewa są powyginane od stałego naporu powietrza. Na szczęście nasz przewodnik zarządzał częste postoje, więc mogliśmy wysiąść z busa i spokojnie sfotografować pasące się guanako. Kolejny punkt widokowy znajdował się na wzgórzu, nad jeziorem Laguna Amarga. Kolor wody jest w nim niezwykle zielony, bo jest ono zasilane wodą z lodowców, która niesie ze sobą dużo skalnego pyłu i minerałów.

Guanacos in their habitat

Heading to Torres del Paine

Wild Guanacos

Laguna Amarga

Masyw Cuernos del Paine

Wjeżdżając dalej w Park Narodowy Torres del Paine dostrzegliśmy, jak szybko zmieniają się widoki. Z każdej strony masyw górski wygląda inaczej, ale równie imponująco. Zostawiliśmy za sobą wieże, a przed nami wyrastały Cuernos del Paine czyli Rogi. Szczyty te są wyjątkowo wyżłobione przez potężne lodowce. Wystrzeliwują wysoko w powietrze i sprawiają wrażenie dwukolorowych.

Wodospad Salto Grande

Czekał nas również krótki spacer do wodospadu Salto Grande. Również on zasilany jest wodą z lodowców i cechuje się intensywnym kolorem. Tuż obok niego rozpościerał się fantastyczny widok na góry i zalegające na ich szczytach lodowce. Nie mogliśmy oderwać od nich oczu. Silny wiatr bardzo starał się nas stamtąd przegonić i uniemożliwiał użycie statywu.

Ferocious Winds

Be prepared for the Patagonian summer

Salto Grande

The Horns

Jezioro Pahoe

Następnie skierowaliśmy na się pole namiotowe nad jeziorem Pahoe, gdzie mieliśmy zaplanowaną przerwę na lunch. Jedzenie trzeba było mieć swoje. Jest to cudowne miejsce z jednym z najlepszych widoków na Cuernos del Paine i jeśli kiedyś tu wrócimy, to zdecydowanie chcielibyśmy spędzić tutaj noc, żeby móc w spokoju podziwiać wschód i zachód słońca nad jeziorem. Ściana gór na przeciwnym brzegu lazurowej wody jest tak niesamowita, że po prostu zwala z nóg.

Our lovely lunch spot!

Lago Pahoe

Lago Grey

Trzecim “sektorem” parku, który odwiedziliśmy było jezioro Lago Grey. Z parkingu udaliśmy się ścieżką, która po 15 minutach doprowadziła nas nad brzeg jeziora. Pływały w nim krystalicznie niebieskie góry lodowe, które oderwały się od Lodowca Grey. Choć nie widzieliśmy stąd samego lodowca, to jego obecność była wyraźnie zaznaczona.

Całe jezioro zostało wyżłobione, gdy stopniowo się wycofywał. Jest on fragmentem Lądolodu Patagońskiego Południowego, który jest trzecim największym obszarem pokrytym lodem na Ziemi po Antarktydzie i Grenlandii.

Mogliśmy podejść blisko, do samej wody. Oprócz olbrzymich lodowych gór w oddali napotkaliśmy mniejsze odłamki, które fale wyrzucały na brzeg. Widoku dopełniały góry masywu del Paine, których ośnieżone szyty górowały nad jeziorem.

Ice bergs cracked from the glacier

Lago Grey

Patagonia is full of amazing lakes

Co dalej?

Wyjeżdżając z parku zatrzymaliśmy się nad Lago del Toro, żeby jeszcze przez chwilę pocieszyć się widokiem na jeden z najbardziej malowniczych masywów górskich na naszej planecie. W oddali górowały szczyty Cuernos del Paine, a woda miała niesamowity zielony kolor. Ten obraz na długo zapamiętamy. Czekało na nas jeszcze dużo przygód i atrakcji. Nazajutrz mieliśmy zarezerwowany autokar do Argentyny, do El Calefate. Sąsiednia strona Patagonii uchodzi za równie piękną i nie mogliśmy odpuścić okazji do osobistego sprawdzenia jej uroków.

Lago del Toro

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Base de las Torres

Base de Las Torres w Parku Narodowym Torres del Paine to najbardziej wyczekiwana przez nas destynacja roku. Mieliśmy okazję kilka miesięcy temu podziwiać majestatyczne, drapieżne i bardzo osławione szczyty Tre Cime w Dolomitach, ale wówczas nie śniliśmy, że wkrótce dotrzemy na koniec świata do Patagonii. Oba miejsca mają ze sobą wizualnie wiele wspólnego.

Będąc we Włoszech, mieliśmy namiastkę Patagonii, stojąc już w przy lagunie ze słynnymi trzema wieżami w Chile, czuliśmy, że skądś się znamy. Świat jest taki różnorodny, a jednak niektóre lokalizacje zaskakująco są do siebie podobne.

Park Narodowy Torres del Paine

W parku Torres del Paine można spędzić wiele dni, przemierzając nieskonczone kilometry górskich wędrówek. Minusem jest to, że sławny W-tek lub O-trek są do wykonania ciężkie z logistycznego punktu widzenia. Musisz na co najmniej kilka tygodni w przód zabukować campingi, a na pieszą wyprawę zabrać ze sobą wszystko, co będzie Ci potrzebne. Namiot, cały ekwipunek kuchenny, plecak z ubraniami, jedzenie na kilka dni trasy oraz litry wody. Nie byliśmy aż tacy skłonni na ten wysiłek, ponieważ już wcześniej maszerując szlakiem Salkantay do Machu Picchu mieliśmy okazję przekonać się, co znaczy prawie 100km górskiej wędrówki. Wówczas bagaże niosły nam konie, a wraz z grupą mieliśmy zapewnione posiłki. Tym razem o wszystko trzeba by zadbać samemu, a dodatkowo ceny za pola namiotowe w parku są kosmiczne.

Jednodniowy szlak na Base de las Torres

Szybka burza mózgów pozwoliła nam podjąć dezycję, że do parku można także wejść na treki 1-dniowe! W dodatku najpopularniejszy szlak na 3 słynne wieże jest dostępny właśnie w taki sposób. Nie wahalismy się. Naszą bazą wypadową było pobliskie miasteczko Puerto Natales, a Base de las Torres zdobyliśmy w jednodniowej wyprawie, pokonując trasę 18km w dwie strony.

Wstęp do Parku Narodowego Torres del Paine

Bilet wstępu do parku narodowego dla każdego, kto nie urodził się w Ameryce Południowej to koszt 21.000 pesos, co daje nam koszt 42 AUD, bądź 35 USD. To cena wysoka, zważywszy że osoby miejscowe płacą jedynie 6.000pesos, czyli 12 AUD. Szczęśliwie dla nas, w dniu podboju szlaku na Base de las Torres pracownicy parku strajkowali, już 6 dzień z rzędu.  Skandowali hasła, że parki narodowe mają służyć ochronie przyrody, a nie robieniu pieniędzy. Magicznie, nie musieliśmy płacić za bilet wstępu. Miłe zaskoczenie!

Park Rangers on the Strike!

Begining of the trail

Wędrówka w górach Patagonii

Szlak do Laguny z trzema wieżami to droga o długości około 9km w jedną stronę, a więc w sumie 18km. Zaczyna się płasko, gdy musisz przede wszystkim dojść z Hotelu de Torres do punktu startowego szlaku. Następnie trasa zaczyna biec do góry i nie zmienia się przez najbliższe 30-40min, aż w końcu możesz odwrócić się do tyłu i spojrzeć na dolinę z przepięknymi jeziorami. Dalej trasa idzie raz w górę a raz w dół, by na półmetku szlaku dotrzeć do schroniska wraz z polem namiotowym, usytuowanym jakby w głębi doliny. Stąd następuje zmiana krajobrazu i od teraz dookoła ścieżki rozpościera się las. To bardzo przyjemna część szlaku, kiedy także przemierzamy kilka mostków zawieszonych nad potokiem.

Walking through the forest

Crossing the stream

Beauty of Patagonia

day hike in Torres del Paine

Najcięższy etap szlaku

Po mniej więcej 30-40min drogi docieramy do początku najcięższego etapu drogi, w którym mamy 300m przewyższenia do pokonania, po kamieniach i skałach, między którymi przepływają strumienie wody. Jest to zdecydowanie najbardziej wymagający moment, ale kończy się wspaniałym widokiem na lagunę i granitowe wieże. To już punkt widokowy Mirador de las Torres!

Patagonia

Last part of the hike

Jak dotrzeć do Parku Narodowego?

Jeśli planujecie jednodniową wycieczkę do Parku, to należy z pobliskiego miasta Puerta Natales przyjechać autobusem, który wyrusza o godzinie 7:30 rano z dworca autobusowego. Przejazd trwa 2 godziny 15 minut. Koszt w dwie strony to 12.000 pesos za osobę czyli 20 USD. Ostatni autobus powrotny z parku odjeżdża o 19:45, więc daje to sporo czasu na pokonanie szlaku i spokojny 2-godzinny odpoczynek na szczycie!

Warto chwilę zostać na szczycie, bo warunki zmieniają się bardzo dynamicznie. Początkowo wieże były zakryte chmurami, ale po jakimś czasie rozchmurzyło się niemal całkowicie.

Autobus dojeżdża tylko do bram parku, a następnie musimy przesiąść się w minibus, którym dojazd do hotelu Hotel de Torres kosztuje 3.000 pesos za osobę, w jedną stronę. Ten Odcinek drogi trwa około 10-15min. Z hotelu należy spacerem dojść do punktu startowego szlaku.

Koszt transportu do Parku – wycieczka jednodniowa

Podsumowując koszty na osobę, transport do parku i z powrotem plus przesiadka w minibus wyniosą: 12.000 pesos + 6.000 pesos, czyli 18.000 pesos na osobę. (Około 30 USD). Wejście do parku i 3-dniowy bilet to z kolei koszt 35 USD (listopad 2017). Żałowaliśmy tylko, że po drodze nie było możliwości zatrzymania się na zdjęcia. Zbliżaliśmy się do malowniczych gór, a po okolicy spacerowały dzikie gwanako.

Guanacos in front of the Paine range

Torres del Paine

Laguna Amarga

Pogoda w Patagonii

Szlak na Mirador de las Torres to możliwość podziwiania zjawiskowej Patagonii w najlepszym jej wydaniu. Krajobraz jest fantastyczny, góry majestatyczne, a laguny polodowcowe niesamowicie zielone. My zdobyliśmy nasz cel w połowie listopada, a więc na chwile przed szczytem sezonu (ten przypada na grudzień i styczeń). Wówczas lato trwa w najlepsze, ale czy można mówić o lecie w Patagonii? Silne wiatry są obecne tu cały rok, a na co dzień kurtka zimowa, szalik i czapka są raczej standardem. Nie mniej jednak można liczyć na fantastycznie słoneczne dni, nawet jeśli poranek będzie wydawał się deszczowy. Pogoda zmienia się co kilkanaście minut, ale temperatury w ciągu dnia dochodzą do kilkunastu stopni na plusie. To idealne warunki na górskie wędrówki. Z całego serca polecamy Wam zdobycie szlaku Base de las Torres i zobaczenie Patagonii na własne oczy.

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Machu Picchu

Znany na cały świat symbol Peru i Ameryki Południowej: Machu Picchu, zachęca tysiące turystów z całego świata do podróży w ten zakątek globu. Dla nas było to wyjątkowe przeżycie dodatkowo wzmocnione poczuciem nagrody za ukończenie 5 dniowego szlaku Salkantay.

Ruiny na szczycie góry

Machu Picchu to właściwie nazwa góry obok miasta. Prawdziwa nazwa zaginęła we mgle historii. Miasto zostało opuszczone przez Inków, prawdopodobnie ponieważ nie było samowystarczalne, a w dolinach rolniczych już panoszyli się Hiszpanie. Słuch o mieście zaginął na kolejne kilkaset lat. Dzisiaj trudno znaleźć kogoś, kto nie słyszał nigdy o Machu Picchu. Ruiny są niesamowicie ulokowane na szczycie góry otoczonej krętą rzeką, a wokoło ciągną się zielone andyjskie szczyty. Przepięknie!

The Inca city

Wczesna pobudka

Wstaliśmy o 3:30 i po pół godziny przecierania zaspanych oczu wspólnie udaliśmy się do pierwszego punktu kontroli na trasie do Zaginionego Miasta. Musieliśmy zaczekać do 5 rano, kiedy to strażnicy zaczęli sprawdzać paszporty i bilety. Po przekroczeniu mostu czekało nas 1700 schodów do pokonania, przed właściwym wejściem na teren ruin.

Na tym ciasnym odcinku ma miejsce jakiś chory wyścig, gdzie nieustannie czujesz na plecach czyjś sapiący oddech. Ludzie pędzą i przeciskają się po wąskich stopniach, byle do przodu. Ostatecznie nic im to nie daje, bo wejście do miasta jest możliwe od 6:00.

Idąc spokojnie swoim tempem doganiamy nadgorliwych czekających przy bramkach. Do tego punktu można również dotrzeć autobusem za 12 USD z miasteczka u podnóża góry. Motywem pędzenia na łeb na szyje po schodach jest zobaczenie miasta Inków, zanim zaleje je fala turystów.

Mistyczny poranek

Nie miało to sensu, bo tego poranka Machu Picchu skrywało się w porannej mgle, która powoli uniosła się do góry w ciągu kolejnej godziny. Widok miał dzięki temu inny, mistyczny niemal wymiar. Przez pierwszą godzinę zwiedzaliśmy wspólnie z naszą ekipą Szalonych Alpak słuchając opowieści przewodnika. W międzyczasie polepszała się widoczność, a w końcu nic nie zasłaniało miasta.

Machu Picchu Sunrise

An early start

Mysterious morning

Sunrise Time

Zwiedzanie Zaginionego Miasta

Machu Picchu jest podzielone na dwie części. Pierwsza, która była zamieszkiwana przez rolników składa się z licznych tarasów. Właśnie stamtąd rozpościera się słynny widok na drugą część miasta świątynno-administracyjną, zamieszkiwaną niegdyś przez elity, a dziś rozpoznawaną z pocztówek. Tamta część jest zdominowana przez duże grupy z przewodnikiem i wydaje się bardziej zatłoczona. Warto jednak przyjrzeć się dawnym świątyniom z bliska. Napotykamy też lamy, które zastępują w tym miejscu kosiarki do trawy ?.

Expectations

vs Reality

View of the rural part

Just casual sightseeing

Lamas working full time

Quarters for elite

Incredible stone work

The constructions are stunning

The temple part

Jednostronny ruch w kompleksie Machu Picchu

Podczas zwiedzania obowiązuje ruch w jednym kierunku, więc gdy przejdziecie do drugiej części już nie będziecie mogli wrócić na tarasy bez opuszczania obiektu. Obecnie bilet pozwala na dwa wejścia. Po pierwszym obchodzie z przewodnikiem wykorzystujemy nasz drugi wstęp do powrotu na tarasy i zrobienia zdjęć ze słynną panoramą miasta, teraz już w niezakłóconej widoczności.

We compleated the Salkantay Trek!

Machu Picchu

Best spot for picture ever!

Dodatkowe atrakcje

Jeśli chcemy zobaczyć Machu Picchu z góry zasadniczo mamy 3 możliwości. Wstęp na jedną z gór Montaña Machu Picchu lub Wayana Picchu jest ograniczony do 400 osób dziennie, dodatkowo płatny i koniecznie trzeba go zarezerwować z wyprzedzeniem. Na śmiałków czeka stroma wspinaczka i dodatkowe, kolejne 2000 schodów.

Okoliczne szczyty

Nie wdrapywaliśmy się na te szczyty ze względu na dosyć ograniczony czas. O 15:00 mieliśmy bus powrotny z Hydroelektryki do Cusco, więc oprócz schodów w dół czekałoa na nas jeszcze trasa 10 km wzdłuż torów. Robiąc Salkantay Trek dobrym pomysłem wydaje się zarezerwowanie wieczornego pociągu powrotnego, który jest drogi, ale dzięki temu będziecie mieli więcej czasu w Machu Picchu.

Brama Słońca

Jeśli nie mamy biletów wstępu na okoliczne góry, a chcemy zobaczyć podobny widok to nic straconego! Za darmo możemy podejść godzinę do Bramy Słońca, która jest miejscem na Inca Trail, skąd podziwia się poranek nad Machu Picchu. Widoki są bardziej panoramiczne i oprócz miasta widzimy zakola rzeki w dole i otaczające je Andy. Pięknie!

The temple part

Getting some distance

The Sun Gate view

Droga powrotna

W czasie 5 godzin w miarę nacieszyliśmy oczy widokami i około 11:30 musieliśmy rozpocząć naszą drogę powrotną. W barze na końcu torów spotykamy się z zadowoloną ekipą, z którą spędziliśmy ostatnie 5 dni. Już czeka na nas bus, który zabiera nas w 6 godzinną podróż do Cusco.

Panorama of Machu Picchu

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Dolomity

Miliony turystów odwiedzają co roku Włochy. Zdaje się, że są oni zainteresowani głównie dziedzictwem kulturalnym i historycznym. Kolejki w Watykanie ciągną się kilometrami, a Forum Romanum jest zadeptywane przez rzeszę zwiedzających, w niektórych miastach jak Piza czy Wenecja, aż ciężko się przecisnąć ulicą. Autokarowe wycieczki pędzą od miasta do miasta, chcąc zaliczyć w harmonogramie jak najwięcej atrakcji. Czy są wśród nich dolomity?

Lubimy uciec z tłocznych miast i kochamy przyrodę. Znakomicie czujemy się na łonie natury, z dala od wszystkiego, choćby na środku pustyni. Góry dają nam poczucie wolności, uwielbiamy te otwarte przestrzenie i malownicze krajobrazy.

W słonecznej Italii jest tego pod dostatkiem i zdecydowanie odwiedzając ten kraj warto zastanowić się, czy oprócz zabytków i architektury nie chcielibyśmy zobaczyć jednych z piękniejszych gór jakie mieliśmy przyjemność odwiedzić. Mowa oczywiście o Dolomitach. Po 3 godzinach drogi autem od lotnisk w Wenecji czy Mediolanie możemy się znaleźć w cudownej, ale i surowej krainie, gdzie możemy odetchnąć pełną piersią. Uśpiony gdzieś w nas odkrywca i podróżnik już się nie może doczekać, żeby ruszyć jednym z malowniczych szlaków.

Tre Cime di Lavaredo – Trzy Szczyty

Są takie szczyty, które inspirują tysiące górołazów. Ich majestatyczne, surowe granie przyciągają dziwnym magnetyzmem. Czasem nie sposób odwrócić od nich wzroku. Pierwszym takim szczytem, który nas oczarował był Half Dome, w Yosemite, w Kalifornii, który zdobyliśmy w 2011 roku. Nie tylko my pozostajemy pod jego czarem, a jego sylwetkę wszyscy miłośnicy gór mogą odnaleźć choćby w logo znanej marki The North Face. Później urzekł nas Matterhorn, ale wciąż chodziły nam po głowie Dolomity i słynne Trzy Szczyty – Tre Cime di Lavaredo. W końcu udało nam się do nich dotrzeć i nacieszyć się ich widokiem.

Tre Cime di Lavaredo

Jak Dojechać?

Z Wrocławia lecieliśmy Ryanairem do Wenecji Treviso, gdzie wypożyczyliśmy auto. Już stamtąd widać majaczące na horyzoncie Dolomity, a po 3 godzinach jazdy jesteśmy już w miejscowości Misurina, u podnóża Tre Cime. Szlak obiegający słynne masywy dookoła zaczyna się przy schronisku Rifugio Auronzo. Jest tam parking, ale dostać się tam możemy tylko płatną drogą – 25€, lub szlakiem z wioski. Płacimy i wjeżdżamy, nie mamy za wiele czasu, a sporo zaszło nam na dojazd górskimi serpentynami.

road to Misurina

Cztery schroniska i trzy burze

Rifugio Auronzo

Szlak obiegający Tre Cime ma w sumie 9,5km, przejście bez przystanków zajmuje ok 4h, a łączna różnica wysokości to ok 400m. Spod schroniska Auronzo początkowy odcinek biegnie płasko. Podziwiamy alpejskie doliny, kwiaty i ściany skalne. Na szlaku możemy spotkać każdego, począwszy od obwieszonych sprzętem wspinaczy pędzących na okoliczne ferraty po rodziny z dziećmi i grupy z dalekiej Azji.

On our way

Tre Crime Circuit

Alpine flora

Rifugio Auronzo

Rifugio Lavaredo

Drugie schronisko na trasie to Rifugio Lavaredo. Po drodze minęliśmy malowniczą kapliczkę. Pogoda jak to w górach – dosyć zmienna. W Wenecji po wylądowaniu przywitało nas 33 stopnie, a tutaj nieco ponad 16. Jak nauczyliśmy się w Norwegii: “nie ma złej pogody, są tylko złe ubrania”, więc dobrze przygotowani bez obaw ciśniemy do przodu. Tuż za schroniskiem zaczyna się podejście i dochodzimy do grani, skąd widać już Tre Cime w pełnej krasie. Strome, północne ściany odsłaniają się nam z każdym krokiem. Spędziliśmy dobrą chwilę na cieszeniu się widokiem, ale gromadzące się burzowe chmury pogoniły nas do kolejnego schroniska.

Spectacular dolomites

Break time

Tre Cime di LAvaredo

Hiking Tre Cime

A view of the shelter

Rifugio

First view of famous rock faces

Rifugio Locatelli

Z Rifugio Locatelli możemy podziwiać Trzy Szczyty w pełnej okazałości. Przeszkadza tylko fakt, że chwilowo są one zasłonięte przez burzowe chmury, a po okolicy echo nosi odgłosy grzmotów. Chowamy się w środku, a po 10 minutach zza okna zagląda znowu słońce. Wychodzimy nacieszyć oczy i zapełnić karty pamięci spektakularnymi kadrami. Cieszymy się widokami, okolicą i pysznym cappucino. Zdaniem Michała to najlepszy widok na słynny masyw. Chmury pędzą w zawrotnym tempie i po chwili znowu zaczyna się burza. Kolejny raz udaje nam się uniknąć zmoknięcia i ponownie chowamy się w tym samym schronisku.

Storm is comming

Great trail

admiration

Enjoying the walk

Tre Crime di Lavaredo

Tre Crime di Lavaredo

That's the spot!

Hikers!

Coffee with the view!

Alpine flowers

Lange Alm

W kolejnym etapie podchodzimy bardzo blisko pod Tre Cime i zadzieramy głowy w górę, żeby docenić ich majestatyczne skalne ściany. Znajdujemy niewielki staw, który dodaje okolicy jeszcze więcej uroku. Widok szczególnie przypadł do gustu Wioli i dla niej to miejsce najlepiej oddaje piękno z którego słyną dolomity. Mijamy schronisko Lange Alm i na ostatnim etapie naszego okrążenia dopada nas trzecia burza. Ostatnie 20 minut idziemy w deszczu i wichurze, a na szlaku tłoczą się zmarznięte krowy. Dzielnie maszerujemy w rytm wybijany przez zawieszone na ich szyjach dzwonki. Schronisko Auronzo i nasz cieplutki samochód już nie daleko…

Last part of the circuit

Tre Cime

Snack break

Winding mountain path

Amazing views

Stunning pond

Joyful hike

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Hobbiton na Nowej Zelandii

Pomijając fotografię, podróże ( i małżonkę :P) fantastyka jest największą miłością Michała. Raz wciągnięty w lekturę zaczytuje się, póki nie pozna końcowych losów bohaterów. Poza złożonymi postaciami w dobrym fantasy najważniejszy jest świat. To jak jest skonstruowany, jakimi zasadami się rządzi i jego kompleksowość, często rzutuje na jakość fabuły. Ojciec nowoczesnej fantastyki J.R.R. Tolkien stworzył świat, który zachwyca i inspiruje kolejne pokolenia. Teraz każdy może odwiedzić słynną wioskę Hobbiton. Na plan kręcenia filmów, opartych na prozie Tolkiena, Peter Jackson wybrał swoją ojczyznę i tak Nowa Zelandia w wyobraźni wielu, na stałe przeistoczyła się w Śródziemie. To ciekawe, że na pytanie o czym jest Władca Pierścieni i Hobbit można odpowiedzieć na tak wiele różnych sposobów. O władzy? O przyjaźni? Dla nas zdecydowanie o podróży

A doorway to Middle-earth

Idylliczna lokalizacja – the Shire

W 1998 roku ekipa filmowa odpowiedzialna za ekranizację Władcy Pierścieni poszukiwała idyllicznej, sielskiej lokalizacji, która odpowiadałaby książkowemu opisowi krainy hobbitów – Shire. W końcu natrafili na idealne miejsce, z dala od nowoczesnych dróg i nie poprzecinaną liniami wysokiego napięcia farmę. Po 9 miesięcznym projekcie konstrukcyjnym powstała wioska Hobbiton. Pierwsze scenografie zostały zdemontowane po kręceniu, ale ekipa wróciła w to samo miejsce, żeby odtworzyć lokację na potrzeby nowego filmu – Hobbita. Po tym przedsięwzięciu plan filmowy został przekształcony w obiekt turystyczny, który po prostu musieliśmy odwiedzić.

Droga do Śródziemia

Podróż do baśniowej krainy wcale nie trwała tak długo. Hobbiton jest umiejscowiony niedaleko miejscowości Matamata, o 2 godziny drogi od Auckland – największego miasta Nowej Zelandii. Matamata korzysta z ruchu turystycznego i dostarcza wszelkich informacji w biurze turystycznym stylizowanym na gospodę z opowieści o Jedynym Pierścieniu. Dodatkowo niedaleko znajduje się słynna z termalnych źródeł miejscowość Rotorua i mroczne jaskinie Waitomo. Warto więc uwzględnić ten region przy planowaniu trasy po Północnej Wyspie. Dojeżdżamy do umiejscowionego poza miastem “Shire’s Rest”.

Zwiedzanie Shire

Musimy tutaj zostawić samochód, ponieważ zwiedzanie Shire odbywa się tylko w grupach z przewodnikiem na wyznaczoną godzinę. Mamy jeszcze chwilkę do naszego startu, więc umilamy sobie oczekiwanie kawą. Przy zakupie biletu mamy kilka możliwości. Najpopularniejszą jest zwiedzanie w grupie z przewodnikiem. Grupy wyjeżdżają z centrum Shire Rest co 20 minut i mają ok 30 osób. W trakcie zwiedzania widać wcześniejsze grupy spacerujące tuż przed waszą. Cały Hobbiton jest na świeżym powietrzu, więc najlepiej zwiedzać go kiedy dopisuje pogoda. Drugą opcją jest wieczorne zwiedzanie połączone z kolacją w “Gospodzie pod Zielonym Smokiem”. Zdjęcia wyglądają zachęcająco, ale ceny już nie. Zwiedzanie indywidualne nie jest możliwe.

Stylish tourist info

shire rest

Matamata welcomes you

It is worth stopping for a minute

Hills from above

Hills of shire

We are going on an adventure

Zwiedzanie Hobbitonu

O wyznaczonej godzinie pakujemy się do autokaru i rozpoczynamy naszą podróż do Śródziemia.

Na ekranie pokazywane są urywki filmów, do zwiedzania zaprasza Peter Jackson, a z głośników leci znana wszystkim fanom muzyka. Emocje sięgają zenitu, łezka wzruszenia się kręci w oku. Naprawdę dotarliśmy do tego miejsca na drugim krańcu globu.

Rozpoczynamy zwiedzanie. Na obszarze Hobbitonu jest skonstruowanych kilkadziesiąt nor Hobbitów. Wiele z nich jest tematycznych. To znaczy, że mamy mieszkanko rybaka, wytwórcy sera, czy szewca. Detale są do prawdy niesamowite. Czuje się niemal, że hobbici zamieszkiwali swoje nory jeszcze przed 5 minutami.

Gumtree, shire

Neat hobbit's loundry

Say cheeeeseee

A hole of a baker

So green

Would you like to play a game?

Little hobbits mailboxes

Tajniki sztuki filmowej

Nory hobbitów to niestety atrapy. Sceny z ich wnętrz były kręcone w studiu. Bag End posiada niewielkie wnętrze, zbudowane na potrzeby scen kręconych w progu drzwi. Oprócz tego w jednej niewielkiej norce mieści się składzik na parasolki. Drzwi do domostw hobbitów różnią się wielkością. A niektóre zostały zbudowane 2 krotnie. Jedne w pełnym rozmiarze, a drugie w wielkości 40%. Zrobiono to po to, żeby ukazać różnicę wzrostu między Gandalfem i hobbitami. Gdy Ian MacKellen był w kadrze, to stawał koło pomniejszonych drzwi, przez co wydawał się o wiele większy, niż Eliah Wood stojący obok wejścia w pełnym rozmiarze. Takie ciekawostki i wiele innych usłyszeliśmy od naszego doskonale zorientowanego i wesołego przewodnika. Obawialiśmy się, że liczba ludzi w grupie będzie zbyt duża i że ciężko będzie o zdjęcia bez innych turystów w kadrze. Na szczęście nie było to aż tak kłopotliwe.

Baby on board

Enjoying the scenery

Knock knock mr Hobbit

Full size door

Butterflys at the doorstep

The One Ring!

The hobbit holes

Bag End

W końcu trafiamy na wzgórze, pod drzwi posiadłości Bilbo Bagginsa. Nad Bag Endem góruje drzewo, które jest sztuczne i zostało zbudowane na potrzeby filmu. Widoki dookoła nie różnią się niczym od sielanki ukazanej w filmach. Wesołe, spokojne życie w wiejskim klimacie to zdecydowanie coś dla każdego hobbita.

Visiting Mr Bilbo

Party bussines only!

Green hills of the Shire

Gospoda “Pod Zielonym Smokiem”

Na koniec po przejściu przez polanę, gdzie odbywały się 111 urodziny Bilba trafiamy do gospody “Pod Zielonym Smokiem”. Tam czeka na nas do wyboru napój, lub zimniutkie piwko warzone specjalnie na potrzeby Hobbitonu. W kominkach trzeszczy ogień i naprawdę smutno nam, że nasza podróż po Śródziemiu dobiega już końca. W powrotnym autobusie ponownie pokazywane są sceny z filmu i każdy rozpoznaje miejsca, które przed chwilą miał przyjemność odwiedzić.

Gorąco polecamy wszystkim odwiedzenie Hobbitonu. Jest naprawdę bajkowy. Nie trzeba być wielkim fanem Władcy Pierścieni i Hobbita, żeby docenić magiczny klimat tego miejsca.

Mill at hobbiton

Hobbit holes

Green Dragon Inn

Green Dragon Inn, Beer time!

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Java to bezsprzecznie przepiękne miejsce! Wulkan Ijen mieści się na wschodnim krańcu wyspy i można do niego obrucić z Bali w 24h.

My chcieliśmy jednak jeszcze trochę poodkrywać Jave. Wyruszyliśmy lokalnym pociągiem do Probolinggo. To był nasz punkt wyjściowy wyprawy do parku narodowego Mt Bromo, a jest tam co oglądać. Dla nas było to jedno z nabardziej malowniczych miejsc jakie widzieliśmy w Indonezji.

Bromo to najmłodszy z 5 wulkanów znajdujących się w gigantycznej kalderze Tengger. Razem tworzą doprawdy niespotykaną scenerie.

Droga z Probolinggo do Cemoro Lawang.

Dostanie się z Probolinggo do wioski Cemoro Lawang, która znajduje się na krawędzi kaldery wymagało nieco cierpliwości. Oczywiście, można wziąć taxi za minimum 500 000 IDR i się nie przejmować, ale znacznie taniej wychodzi transport publiczny. Najpierw musieliśmy się przedostać z dworca kolejowego na autobusowy. Gdy tylko wyszliśmy z pociągu dopadły nas dworcowe cwaniaki i proponowały podwózkę na autobus. Postanawiamy jednak zaczerpnąć informacji w oficjalnym stoisku turystycznym miasta, po drugiej stronie ulicy. Okazuje się, że zaproponowano nam cene 10 krotnie zawyżoną i taraz, po wizycie w informacji kierowcy godzą się nas zabrać bez mrugnięcia okiem za 5000 IDR.

Cemoro Lawang

Lokalnym busem pod samo Bromo!

Busy pod wulkan Bromo kosztuje zawsze 525.000 IDR (rok 2017), a koszt rozkłada się pomiędzy wszystkich pasażerów. Podróżnicy czekają więc, aż uzbiera się dość osób, żeby cena była przystępna. Po 2h jest nas już 14 osób i decydujemy się na odjazd i opłatę 37500 IDR od osoby. Wszyscy pasażerowie wsiedli, a bagaż został przywiązany na dachu. Okazało się jednak, że kierowca nie może odpalić pojazdu. Zwołał koleżków z okolicy, żeby pomogli mu pchać samochód wyładowany po brzegi turystami i bagażem. Po chwili silnik zaskoczył i myśleliśmy, że już odjedziemy. Okazało się jednak, że jeszcze musimy zatankować. Kierowca czilował i palił papieroski, gdy czekaliśmy tyle czasu i nie przyszło mu do głowy, żeby wcześniej przygotować pojazd do odjazdu. W Indonezji trzeba się uzbroić w cierpliwość.

Bromo National Park

Odkryj Bromo na własną rękę!

Rim of the Caldera

Fields of java

Romantic moments at Bromo

Area seems misty due to large amounts of smoke coming out from the volcanoe

Spacer na wulkan Bromo.

Na noc zarezerwowaliśmy pokój w Yog Homestay za 200.000 IDR. Zdaje się, że ceny poszły znacznie w góre w ciągu paru ostatnich lat, gdy Bromo stał się jedną z najczęściej odwiedzanych atrakcji turystycznych na wyspie. Zaledwie kilka kroków od hostelu znajdowała się krawędź kaldery Tengger, a w oddali na jej dnie wznoszą się wulkany Bromo i Batok. Niesamowity widok, dosłownie zaparło nam dech w piersiach. Ze względu na stale wydobywający się z wulkanu dym wydaje się, że cała dolina wypełniona jest mgłą. Spotkaliśmy parę turystów, którzy podzielili się kilkoma wskazówkami i pomogli nam zrealizować nasz plan wejścia do parku narodowego za darmo.

W stronę dna krateru…

Udaliśmy się na piechotę drogą w stronę punktu widokowego wykorzystywanego przez wszystkie wycieczki w trakcie wschodu słońca, a po chwili skręciliśmy przez malownicze poletka i kontynuowaliśmy ścieżką wzdłuż krawędzi kaldery. Idylliczne, rolnicze plenery graniczą z surowym wulkanicznym krajobrazem. Cykamy co chwilę fotki i w końcu trafiamy na ścieżkę trawersującą zbocze i prowadzącą na dno krateru. Od teraz spacer wygląda zdecydowanie inaczej, a zielone, pełne roślin pola zmieniły się w szary, unoszący się przy każdym kroku wulkaniczny pył.

Wiola hiking for the edge of the crater

A local guide riding a horse on black sands and volcanic ash

We are about to conquer the volcaoe

Volcanic landscape

Stairs to the rim of Bromo crater

A temple situated on the foothills of Mt Bromo

Enjoying our walk

Alternative route to Mt Bromo

This is how to visit Bromo for free

Kierujemy się na przełaj przez czarne piaski wprost na wulkan Bromo. Zdaje się, że naszej ścieżki używają także konie, bo co jakiś czas widzimy dowody ich obecności Po 1,5 godziny od opuszczenia hostelu docieramy do świątyni hinduistycznej u podnóża Mt Batok. Słońce właśnie zaczynało zachodzić, a ciepłe kolory rozlewały się po okolicy. Idealna pora dla fotografa. Po kilku minutach docieramy do schodów prowadzących w górę – na wulkan Bromo. Z każdym pokonanym stopniem nasila się hałas dobiegający z krateru. Szum z wnętrza ziemi przypomina odgłosy lawiny lub ruchliwej autostrady. Zdawaliśmy sobie sprawę, że w niedawnej erupcji w 2004 roku zginęły 2 osoby, więc odczuwaliśmy pokorny respekt przed potęgą Matki Ziemi.

Standing on the edge of active Volcano

View of sunset and Batok from the rim of Bromo

Rim of crater of the active volcanoe

Sunset at mt Bromo

Sunset over Bromo crater as seen from above

Balancing on an edge of Volcanoe

It is quite scary to look into a crater and hear the Earth's roar

Spectacular drone image of Bromo Volcano

Widoki ze szczytu wulkanu Bromo są oszałamiające, a kolory zachodzącego słońca dodają im jeszcze więcej magii. Byliśmy zachwyceni urokiem tego miejsca, a także poczuliśmy, że wszystko jest możliwe. Wystarczy zrobić pierwszy krok, a potem cierpliwie podążać swoją ścieżką, a marzenia wkrótce przemienią się w piękne wspomnienia. Park Narodowy Bromo to jedno z najwspanialszych miejsc jakie odwiedziliśmy.

Krótko po 17:30 zaczęło już się robić ciemno, więc postanowiliśmy szybko wracać tą samą trasą, obawiając się, że po ciemku nie trafimy na naszą ścieżkę. Udało się bez problemów. W ciągu naszego spaceru spotkaliśmy zaledwie 6 innych osób, tuż przy kraterze Bromo. Przez większość dnia mieliśmy te niesamowite widoki praktycznie na wyłączność i to nam odpowiada najbardziej. Po powrocie do Yog Homestay staraliśmy się jak najszybciej pójść spać, bo na rano mieliśmy zaplanowaną kolejną przygodę – obserwowanie wschodu słońca.

Dusk at volcanic wasteland

Just conquered Bromo together

Wschód słońca

Pobudka 3:30. Wyruszamy tą samą drogą co wczoraj. Początkowo asfaltowa droga przemienia się w drogę bitą, gdy dziury przejmują kontrolę nad zdezelowaną nawierzchnią. Nie mamy latarek, ale używamy tych w telefonach i dajemy radę. Kilku motocyklistów oferuje nam podwiezienie, ale grzecznie odmawiamy i zapewniamy ich, że lubimy chodzić. Po godzinie docieramy do miejsca, gdzie są zaparkowane pierwsze jeepy i motory. Trwa oczekiwanie na wschód słońca, sprzedają Nasi Goreng i herbatkę, gra głośna muzyka. Nie tego oczekiwaliśmy, choć miło wiedzieć, że nie jesteśmy sami w ciemnościach. Ruszamy wyżej, a droga zmienia się w schody. Po chwili trafiamy na kolejny punkt widokowy, także pełen ludzi. Uprzejmy miejscowy wskazuje nam wąską ścieżkę przez zarośla wiodącą w górę. Miejscami jest ona zarośnięta i stroma. Mijamy kilka dobrych miejsc, po prostu wydeptanych placyków ze wspaniałym widokiem. W końcu wybieramy idealny dla siebie i rozstawiamy statyw i rozpoczynamy kręcenie filmików poklatkowych.

Just before sunrise

during sunrise

Bromo illuminated by rays of morning sun

Spectacular landscape in full sun

Joyful morning hike!

Littile time for posing

Chociaż nie doszliśmy na sam szczyt, to zdecydowaliśmy się zostać w tym punkcie, ponieważ mieliśmy go na wyłączność. O 5 rano  za naszymi plecami zaczęło świtać, a ciepłe kolory powoli zalewały znajdującą się przed nami kalderę i wulkany. Cóż za niesamowite przeżycie, to chyba najwspanialszy wschód słońca, jaki było nam dane podziwiać. Noc i poranek były dość zimne, cieszyliśmy się z naszych puchowych kurtek i czapek. Po nacieszeniu się widokiem i setkach zdjęć ruszamy dalej w górę. Docieramy na tzw King Kong Hill lookout (nazwa jak dla mnie z czapy). Większość jeepów już odjechała i widzimy w oddali jak się tłoczą dziesiątkami u podnóża Bromo. Wspominamy, jak dzień wcześniej po południu mieliśmy go praktycznie na wyłączność. Robimy kolejne zdjęcia i około 7:30 zaczynamy schodzić.

Hiked in the darkness and it is time to enjoy sun

See little people walking on the edge of Bromo

Jeep tours a t the bottom of volcanoe

Feelling like a king of the world

Droga powrotna do wioski Cemoro Lawang.

O 8:15 jesteśmy już na dole, zejście było znacznie szybsze. Trafiamy na nasz prywatny punkt widokowy pośród pól i cieszymy się widokami w pełnym słońcu. Dopisuje widoczność, nie jest tak mgliście jak w dzień poprzedni. Na 10:00 zarezerwowaliśmy transport powrotny do Probolinggo i tam przesiadkę w autokar do Surabaji. To było uspokajające uczucie wiedzieć, że wszystko już mamy zaklepane i nie będziemy musieli się szamotać z naciągaczami. Za transport z Cemoro Lawang do Surabaji zapłaciliśmy 75000 IDR od osoby. Jemy pyszne śniadanko w pobliskim Warungu i gdy docieramy do hostelu o 9:20 okazuje się, że kierowca już na nas czeka. To niespodziawany obrót wydarzeń Szybko zabieramy nasze bagaże i ruszamy po kolejnych 13 pasażerów.

Z Probolinggo do Surabaji

O 12 jesteśmy w Probolinggo i po krótkim zamieszaniu zostajemy skierowani do autokaru, który zatrzymał się dla nas na poboczu ulicy. Autokar jet czysty i klimatyzowany i po 2 godzinnej drzemce budzimy się w mieście Surabaya. To nasz ostatni przystanek w Indonezji. Z miejscowego lotniska rozpoczynamy naszą podróż do Polski. Po roku pełnym przygód cieszymy się na powrót do domu, ale kolejne podróżnicze plany już się czają z tyłu głowy

Panoramic picture of Bromo taken with DJI Phantom 4 drone

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Uluru, czyli Ayers Rock

Uluru od pond 60 lat inspiruje podróżników z całego świata. Tylko 60 lat spytacie? Park Narodowy był poprzednio znany jako Ayers Rock, ale oryginalna, plemienna nazwa jest obecnie oficjalna.

Mieliśmy to szczęście, że przez pond 5 miesięcy pracowaliśmy w tym regionie, na olbrzymim rancho – Curtin Springs (więcej o życiu na pustyni przeczytacie tutaj).

Od naszego szefostwa dowiedzieliśmy się, że gdy przybyli tutaj w latach 50, aby rozpocząć hodowlę bydła, to traktem do Uluru przejechało zaledwie 6 osób w ciągu całego roku!

Trudy to sobie dzisiaj wyobrazić, gdy resort Ayers Rock jest odwiedzany przez setki tysięcy turystów rocznie. To dopiero pod koniec XX rozwinął się tutaj przemysł turystyczny, droga została wyasfaltowana, a wszystkie hotele i udogodnienia wybudowane.

Red Centre of Australia and Uluru

Amazing rock formation, Uluru

Uluru during sunset

Nie pomyl Uluru z Fooluru!

Z takim tłem historycznym trudno sobie nawet wyobrazić jak bardzo otoczenie zmieniło się dla ludności lokalnej. Park Narodowy Uluru Kata Tjuta mieści się na aborygeńskiej ziemi i aborygeni aktywnie pomagają w prowadzeniu go. Żeby się do niego dostać, możesz przylecieć na małe lotnisko w resorcie, przyjechać z  Alice Springs autostradą Lasseter, lub szutrową trasą z Zachodniej Australii. Jeśli jedziesz od wschodu to nie pomyl góry Mt Conner ze słynną skałą. To jeszcze nie Uluru! W rzeczywistości te dwie formacje skalne były tak często mylone przez turystów, że Mt Conner zyskało przydomek Fooluru – Uluru Głupców.

Uluru o wschodzie i zachodzie…

Gdy zbliżysz się jeszcze do Yulary, to dostrzeżesz wielki, czerwony monolit wznoszący się nad pustynnym krajobrazem. Widok ten jest szczególnie wspaniały o wschodzie i zachodzie słońca, kiedy to ciepłe promienie wydobywają ze skały różne odcienie czerwieni. W Parku Narodowym znajdują się specjalne strefy przeznaczone jako najlepsze miejsca do podziwiania Uluru o wschodzie i zachodzie słońca. Aczkolwiek może być na nich dość tłoczno, więc jeśli chcesz mieć skałę tylko dla siebie, możesz się zatrzymać po prostu na poboczu drogi o tyle, o ile nie łamiesz zakazu parkowania.

Uluru with the green surroundings after the rainy season

Uluru just for ourselves

Beautiful, peaceful landscape

Dookoła aborygeńskiej skały

W około podstawy Uluru biegnie ponad 10 km ścieżka. Przespacerowaliśmy się nią, żeby obejrzeć monolit z każdej strony. Z doświadczenia możemy polecić wypożyczenie rowerów, lub wycieczkę segweyami dookoła skały, bo spacer w upale jest nużący. Poza tym otoczenie nie zmienia się zbytnio, a ścieżka biegnie po płaskim terenie. Najpopularniejsze jej fragmenty prowadzą do stawu – wodopoju i do naściennych malowideł. Jeśli chodzi o wspinaczkę na szczyt, to park pracuje nad tym, żeby ją zdelegalizować. Wchodzenie na szczyt Uluru jest nie tylko niebezpieczne, ale obraźliwe dla aborygenów, którzy uważają Uluru za miejsce święte. Dużo więcej o lokalnych wierzeniach, kulturze i sztuce możesz się dowiedzieć w visitor center umiejscowionym w parku.

blooming flowers at Ayers Rock

Beware of kangaroos!

the sacred Rock

Water Hole at Uluru

Dolina wiatrów

Dalej na wschódzie położone są skały Kata Tjuta. 36 skalnych kopół tworzy piękne wąwozy i głębokie doliny. Najlepiej podziwiać ja na jednym z dwóch dostępnych szlaków. Pierwszy, krótki, który nie powienien zająć więcej niż godzine, prowadzi wzdłóż dna wąwozu, pomiędzy dwiema wysokimi, skalnymi ścianami. Jeśli Ci się poszczęści to możesz tutaj spotkać małego kuzyn kangurów – wallabie. Drugi szlak nosi nazwę Valley of the Winds – Dolina Wiatrów i jest nieco bardziej wymagający. Ciągnię się przez 7 km i prowadzi przez skalne ustępy do urokliwej, cienistej doliny. Podobno w tej okolicy jest wystarczająco dużo wilgoci, żeby zakwitły kwiaty raz na 7 lat. W 2016 trafiliśmy w dziesiątkę i mogliśmy cieszyć oczy widokami kolorowych płatków zdobiących zwykle monotonną pustynie.

kata Tjuta with blooming flowers

Valley of the Winds walk

Desert laughs with flowers

Valley of the Winds

Kata Tjuta domes

Kata Tjuta

Zobacz obie atrakcje parku!

Zdecydowanie warto spędzić chociaż dzień w Kata Tjuta i nie ograniczać swojej wizyty tylko do Uluru. Wstęp do parku kosztuje 25$ od osoby i jest ważny przez 3 dni. W pobliskim miasteczku-resorcie Yularze jest mnóstwo atrakcji, wycieczek, restauracji i hoteli. Możesz wybrać czy odwiedzisz Uluru na grzbiecie wielbłąda, na rowerze, na segwayu a może nawet na pokładzie helikoptera lub samolotu? Wszystko jest dostępne, ale nic nie przebije spokojnego wieczoru spędzonego na podziwianiu jak Uluru zmienia swój kolor na intensywnie czerwony, gdy słońce znika za horyzontem.

Milky Way above Uluru

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Wyspy Whitsundays

Hello, mr Turtle

Airlie Beach, Queensland

Public Lagoon

Public Lagoon

Good times, guys!

Sunset

Wodospad Cedar Creek

Krótka przejażdżka na obrzeża miasteczka doprowadziła nas do wodospadu Cedar Creek. Po odcinku nieutwardzonej drogi dotarliśmy do parkingu. Stamtąd już tylko pare kroków dzieliło nas od kąpieli w odświeżającej wodzie płynącej wprost z wodospadu w magicznej, tropikalnej scenerii. Woda wydaje się zimna ale zdecydowanie warto odważyć się na wejście.

Cedar Creek Falls

refreshing swim

Cedar Creek Falls, hidden gem!

Airlie Beach – wrota do wysp Whitsundays

W Airlie Beach dysponują szeroką ofertą możliwości i sposobów na zapoznanie turystów z pięknem Whitsundays.

Może to być:

1. wielodniowy rejs jachtem,
2. lot samolotem lub helikopterem,
3. jednodniowa wycieczka.

Zdecydowaliśmy się na ostatnią z wymienionych możliwości i postawiliśmy na wyprawę z firmą Ocean Rafting. Do wyboru były wycieczki, które oferowały więcej czasu na rajskiej plaży Whithaven, lub więcej snorkelingu. Wybraliśmy drugą opcję, ponieważ chcieliśmy spędzić więcej czasu w wodzie i lepiej zapoznać z Wielką Rafą Koralową. W trakcie wycieczki zostaliśmy zabrani pontonem w dwa niesamowite miejsca. Pierwsze było płytką, przybrzeżną rafą, pełną niesamowitych koralowców. Spotkaliśmy tam również żółwie. W drugim miejscu, które było nieco głębsze było zatrzęsienie kolorowych tropikalnych ryb. Po drodze udało nam się również zaobserwować migrujące wieloryby. Ich śpiew można usłyszeć pod wodą z odległości 15km.

Waters of the Great Barrier Reef

Whithaven Beach

Ocean Rafting tour

snorkel time

Underwater life

Hello, mr Turtle

Underwater world

Awesome snorkel at Great Barrier Reef

Whale and the Ocean Rafting pontoon

This is how you travel with Ocean Rafting company!

Najpiękniejsza plaża na świecie?

Następnie dotarliśmy  na spektakularną i cudowną plażę Whithaven. Jej piasek jest niesamowicie miękki i śnieżnobiały, a do tego piszczy pod stopami. Sceneria zapiera dech w piersiach. Jest to również pora na lunch dla grupy, ale my jesteśmy zbyt zajęci robieniem zdjęć, żeby myśleć o jedzeniu.

Whitsundays, QLD

Honeymoon perfection

Whithaven Beach

Whithaven Beach

 Punkt widokowy – Hill Inlet Lookout

Po jakimś czasie zbieramy się, żeby pokonać wspólnie krótki szlak na wspaniały punkt widokowy Hill Inlet Lookout. To z tego miejsca można zobaczyć słynne piaskowe zawijasy. To jak bardzo są widoczne zależy od poziomu wody, czyli od pory dnia i przypływu/odpływu. Gdy woda odpływa z każdą minutą widok  staje się bardziej spektakularny, a piaskowe formacje wyraźniejsze. Ze wszystkich miejsc w Australii, które odwiedziliśmy to jest to do którego chcielibyśmy wrócić w pierwszej kolejności!

Awe-inspiring Whitsundays!

Hill Inlet Lookout, Whitsundays

50 shades of blue

Hill Inlet Lookout, Whitsundays

The post appeared first on 1journey1life2people.com