Wulkany Północnej Wyspy

Północna Wyspa Nowej Zelandii jest obszarem bardzo aktywnym wulkanicznie. W największym mieście kraju – Auckland możemy znaleźć prawie 50 wygasłych wulkanów. Jeśli chcielibyśmy odwiedzić te aktywne i przy okazji podziwiać niesamowite, surowe krajobrazy, które posłużyły za plan zdjęciowy Mordoru we Władcy Pierścieni to musimy się udać 350 km na południe. W samym centrum wyspy znajduje się Park Narodowy Tongariro, a w nim trzy majestatyczne, aktywne wulkany – Tongariro, Ruapehu i Ngauruhoe.

Żeby umilić sobie trasę możemy odwiedzić rejon gorących źródeł i gejzerów – Rotorua i idylliczną krainę/plan zdjęciowy – Hobbiton.

Panoramic view of Auckland

Park Narodowy Tongariro

Tongariro to najstarszy park narodowy Nowej Zelandii. Obszar ten szybko został rozpoznany ze względu na swoje unikatowe środowisko. Dzisiaj ten rejon jest wpisany podwójnie na listę dziedzictwa UNESCO. Ze względu nie tylko na walory naturalne, ale i kulturowe. Wulkany te mają szczególną wartość duchową dla lokalnych grup etnicznych.

Wodospad Taranaki

W zimie Tangariro to także ruchliwy kurort narciarski. Wjeżdżamy niemal na szczyt jednego z wulkanów, gdzie zaczyna się nieczynny poza sezonem wyciąg Whakapapa. Okolica wygląda jak przedsionek piekieł. Porozrzucane, ostre, czarne skały dominują krajobraz. Nic dziwnego, że Peter Jackson wybrał to miejsce na filmowy Mordor. Na rozgrzewkę przed większym wyzwaniem zrobiliśmy krótką pętle szlakiem do pobliskiego wodospadu Taranaki. Pogoda jest dość kapryśna, mamy nadzieje, że od jutra będzie lepiej.

Hidden in the clouds

Alpine Flowers

Taranaki Fall

Szlak w jedną stronę?

W Parku Narodowym są dwa bardzo popularne szlaki. Dłuższy to 3-4 dniowy Tongariro Northern Circuit, który obiega masywy wulkanów dookoła i pozwala odkryć najdalsze zakątki parku.

Najlepszy jednodniowy szlak w Nowej Zelandii

Drugim szlak jest chyba najpopularniejszym odcinkiem górskim w całym kraju. Tongariro Alpine Crossing to szlak biegnący przez prawie 20 km, przecinając północną część Parku Narodowego. Wybraliśmy go, ponieważ przyciągały nas znajdujące się na wszystkich pocztówkach szmaragdowe jeziorka. Trasa  łączy dwa parkingi – Mangatepopo i Ketetahi. Ten pierwszy znajduje się wyżej, więc więcej osób wybiera go na punkt startowy. Można zaparkować rano na końcu i zamówić bus, który zabierze Cię na początek, lub zarezerwować transport na koniec i wrócić do swojego samochodu na starcie. Koszt to 30 NZD na osobę. Nie za bardzo lubimy, jak ktoś nam mówi gdzie i którędy mamy iść, więc postanowiliśmy, że pójdziemy przez Czerwony Krater, Szmaragdowe Jeziorka, aż do Niebieskiego Jeziora i tam zdecydujemy, czy schodzimy dalej i szukamy transportu, czy może wracamy tą samą droga do naszego auta na Mangatepopo.

Tongariro Alpine Crossing

Tongariro Alpine Crossing

Sprawdziliśmy aktualne informacje na temat aktywności wulkanicznej w visitor center. Nie wiadomo, kiedy może nastąpić kolejna erupcja. Postanowiliśmy zacząć wcześnie rano, około godziny 7, jako że przed nami co najmniej 20 km marszu. Zaczęliśmy na parkingu Mangatepopo 1100 mnpm. Problem polegał na tym, że wszyscy tak postanowili, tak doradzało visitor center i taki rozkład mają busy między parkingami. Maszerujemy więc w kordonie niczym pielgrzymka na Jasną Górę. Dodatkowo stożki wulkanów chowają się w mgle i praktycznie ich nie widać. Nie tak to sobie wyobrażaliśmy

3…2….1…Start!

Maszerujemy korowodem w porannej mgiełce i rosie. Tłumów nie dało się tutaj uniknąć. Po dojściu do strumyka i małych wodospadów Soda Springs zaczyna się podejście pod Południowy Krater 1600 mnpm i dalej na słynny Czerwony Krater 1886 mnpm. Szlak staje się bardziej wymagający i mijamy zasapanych “zdobywców” w trampkach, którzy przy parkingu narzucali wyścigowe tempo. Chmury rozwiewają się i widzimy wulkan Ngauruhoe w pełnej okazałości. Jego stożek jest niesamowicie symetryczny, przypomina niemal piramidę. Po cyfrowej obróbce oglądaliśmy go na wielkim ekranie jako “Górę Przeznaczenia” w trylogii Władca Pierścieni.

Southern Creater

We got company

Ngauruhoe Volcanoe

Hikking is awsome

Czerwony Krater

Na szczycie krateru widoczność spadła niemal do zera. Na wierzchołku osiadło chmurzysko, które nie pozwalało nic zobaczyć. Dobrze, że dostrzegaliśmy krawędzie przepaści. Po drugiej stronie szczytu zejście okazało się prawdziwym wyzwaniem. Szlak przeobraził się w piaskowo-żwirkową czarną zjeżdżalnie. Chwila nieuwagi i mogliśmy stoczyć się na sam dół, lub wpaść w otchłań krateru. Wiatr przegania chmury i naszym oczom ukazują się szmaragdowe jeziorka. Z początku mglisty widok z każdą chwilą nabiera coraz więcej kolorów. W końcu możemy się cieszyć widokiem w jego pełnej okazałości, a jest on naprawdę wspaniały. Zieleń wody znakomicie kontrastuje z surowymi czarno-czerwonymi skałami, a gdzieniegdzie z pomiędzy głazów wydobywa się para. W końcu to aktywny wulkan!

Low clouds all around

It is clearing up!

Sunny Emerald Lakes

Całkiem nowy dzień

Popiknikowaliśmy nad jeziorkami i wygrzaliśmy buzie w słońcu. W końcu przeszliśmy do następnego punktu – Niebieskiego Jeziora. Gdy obróciliśmy się do tyłu to ukazał nam się Czerwony Krater i dopiero teraz mogliśmy zobaczyć jego surowe oblicze. Zdecydowaliśmy się zawrócić i skończyć szlak w tym samym punkcie, w którym zaczęliśmy.

Najlepsza decyzja!

Jaka to była znakomita decyzja! Teraz około godziny 15 w zasięgu wzroku nie było prawie nikogo. Chmury zostały przegnane przez wiatr, a wulkany mieliśmy praktycznie dla siebie! Mogliśmy stanąć na krawędzi krateru i zerknąć w jego otchłań, a wrażeń nie psuła już mgła. Słońce przyświecało nam, gdy sami we dwoje spacerowaliśmy po Południowym Kraterze. Wbrew pozorom, żeby uniknąć tłumów lepiej jest zacząć Tongariro Alpine Crossing nieco później. Choć wydłużyło to naszą wędrówkę do ponad 25 km to byliśmy bardzo zadowoleni.

MT Doom

Almost there!

Tongariro National Park

Volcanic landscape

Tongariro Alpine Crossing

Dodatkowo wycieczkę można rozszerzyć o podejście na szczyty wulkanów Tongariro 1967 mnpm, lub Mt Ngauruhoe 2287 mnpm. Ten drugi to jednak wymahająca, stroma, żwirowa zjeżdżalnia, którą już się nacieszyliśmy dwukrotnie wchodząc na Czerwony Krater.

Szlak Tongariro Alpine Crossing był na prawdę niesamowity i polecamy go gorąco wszystkim podróżnikom! Warto mieć na uwadze zmienną pogodę i śliskie podłoże. Powodzenia!

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Uluru, czyli Ayers Rock

Uluru od pond 60 lat inspiruje podróżników z całego świata. Tylko 60 lat spytacie? Park Narodowy był poprzednio znany jako Ayers Rock, ale oryginalna, plemienna nazwa jest obecnie oficjalna.

Mieliśmy to szczęście, że przez pond 5 miesięcy pracowaliśmy w tym regionie, na olbrzymim rancho – Curtin Springs (więcej o życiu na pustyni przeczytacie tutaj).

Od naszego szefostwa dowiedzieliśmy się, że gdy przybyli tutaj w latach 50, aby rozpocząć hodowlę bydła, to traktem do Uluru przejechało zaledwie 6 osób w ciągu całego roku!

Trudy to sobie dzisiaj wyobrazić, gdy resort Ayers Rock jest odwiedzany przez setki tysięcy turystów rocznie. To dopiero pod koniec XX rozwinął się tutaj przemysł turystyczny, droga została wyasfaltowana, a wszystkie hotele i udogodnienia wybudowane.

Red Centre of Australia and Uluru

Amazing rock formation, Uluru

Uluru during sunset

Nie pomyl Uluru z Fooluru!

Z takim tłem historycznym trudno sobie nawet wyobrazić jak bardzo otoczenie zmieniło się dla ludności lokalnej. Park Narodowy Uluru Kata Tjuta mieści się na aborygeńskiej ziemi i aborygeni aktywnie pomagają w prowadzeniu go. Żeby się do niego dostać, możesz przylecieć na małe lotnisko w resorcie, przyjechać z  Alice Springs autostradą Lasseter, lub szutrową trasą z Zachodniej Australii. Jeśli jedziesz od wschodu to nie pomyl góry Mt Conner ze słynną skałą. To jeszcze nie Uluru! W rzeczywistości te dwie formacje skalne były tak często mylone przez turystów, że Mt Conner zyskało przydomek Fooluru – Uluru Głupców.

Uluru o wschodzie i zachodzie…

Gdy zbliżysz się jeszcze do Yulary, to dostrzeżesz wielki, czerwony monolit wznoszący się nad pustynnym krajobrazem. Widok ten jest szczególnie wspaniały o wschodzie i zachodzie słońca, kiedy to ciepłe promienie wydobywają ze skały różne odcienie czerwieni. W Parku Narodowym znajdują się specjalne strefy przeznaczone jako najlepsze miejsca do podziwiania Uluru o wschodzie i zachodzie słońca. Aczkolwiek może być na nich dość tłoczno, więc jeśli chcesz mieć skałę tylko dla siebie, możesz się zatrzymać po prostu na poboczu drogi o tyle, o ile nie łamiesz zakazu parkowania.

Uluru with the green surroundings after the rainy season

Uluru just for ourselves

Beautiful, peaceful landscape

Dookoła aborygeńskiej skały

W około podstawy Uluru biegnie ponad 10 km ścieżka. Przespacerowaliśmy się nią, żeby obejrzeć monolit z każdej strony. Z doświadczenia możemy polecić wypożyczenie rowerów, lub wycieczkę segweyami dookoła skały, bo spacer w upale jest nużący. Poza tym otoczenie nie zmienia się zbytnio, a ścieżka biegnie po płaskim terenie. Najpopularniejsze jej fragmenty prowadzą do stawu – wodopoju i do naściennych malowideł. Jeśli chodzi o wspinaczkę na szczyt, to park pracuje nad tym, żeby ją zdelegalizować. Wchodzenie na szczyt Uluru jest nie tylko niebezpieczne, ale obraźliwe dla aborygenów, którzy uważają Uluru za miejsce święte. Dużo więcej o lokalnych wierzeniach, kulturze i sztuce możesz się dowiedzieć w visitor center umiejscowionym w parku.

blooming flowers at Ayers Rock

Beware of kangaroos!

the sacred Rock

Water Hole at Uluru

Dolina wiatrów

Dalej na wschódzie położone są skały Kata Tjuta. 36 skalnych kopół tworzy piękne wąwozy i głębokie doliny. Najlepiej podziwiać ja na jednym z dwóch dostępnych szlaków. Pierwszy, krótki, który nie powienien zająć więcej niż godzine, prowadzi wzdłóż dna wąwozu, pomiędzy dwiema wysokimi, skalnymi ścianami. Jeśli Ci się poszczęści to możesz tutaj spotkać małego kuzyn kangurów – wallabie. Drugi szlak nosi nazwę Valley of the Winds – Dolina Wiatrów i jest nieco bardziej wymagający. Ciągnię się przez 7 km i prowadzi przez skalne ustępy do urokliwej, cienistej doliny. Podobno w tej okolicy jest wystarczająco dużo wilgoci, żeby zakwitły kwiaty raz na 7 lat. W 2016 trafiliśmy w dziesiątkę i mogliśmy cieszyć oczy widokami kolorowych płatków zdobiących zwykle monotonną pustynie.

kata Tjuta with blooming flowers

Valley of the Winds walk

Desert laughs with flowers

Valley of the Winds

Kata Tjuta domes

Kata Tjuta

Zobacz obie atrakcje parku!

Zdecydowanie warto spędzić chociaż dzień w Kata Tjuta i nie ograniczać swojej wizyty tylko do Uluru. Wstęp do parku kosztuje 25$ od osoby i jest ważny przez 3 dni. W pobliskim miasteczku-resorcie Yularze jest mnóstwo atrakcji, wycieczek, restauracji i hoteli. Możesz wybrać czy odwiedzisz Uluru na grzbiecie wielbłąda, na rowerze, na segwayu a może nawet na pokładzie helikoptera lub samolotu? Wszystko jest dostępne, ale nic nie przebije spokojnego wieczoru spędzonego na podziwianiu jak Uluru zmienia swój kolor na intensywnie czerwony, gdy słońce znika za horyzontem.

Milky Way above Uluru

The post appeared first on 1journey1life2people.com

1.Krajobrazy. 

Podczas jazdy przez park mijamy zróżnicowane tereny. Najpierw przemierzamy moczary i rozlewiska otaczające tutejsze rzeki. Są one pełne dzikiego ptactwa i niesamowicie zielone. Potem droga prowadzi przez skalisty płaskowyż, gdzie po przejściu króciutkich szlaków można nacieszyć oko widokiem niekończącego się buszu. Zieleń ciągnie się aż po horyzont. To niemal magiczne doznanie po prostu patrzeć na ten niesamowicie spokojny, starożytny krajobraz, podczas gdy słońce chyli się ku zachodowi. Niezapomniane chwile. W końcu trafiamy nad stawy i wodospady. Najsłynniejszy z wodospadów to Jim Jim, który płynie tylko w porze deszczowej. W tym czasie można go podziwiać tylko z pokładu samolotu lub helikoptera, bo prowadząca do niego droga jest zalana. W porze suchej można się tam dostać o tyle, o ile posiadamy napęd na cztery koła. 

Kakadu fire

Exploring Kakadu

Yellow Water, wetlands of Kakadu

wetlands of Kakadu

Sunset in KAKADU

Kakadu National Park

Kakadu National Park

Kakadu National Park

wetlands of Kakadu

2.Aborygeńska Sztuka Naskalna. 

W Kakadu są dwa miejsca przepełnione starożytną miejscową kulturą – Ubirr oraz  Nourlangie Rock. Oba  są wspaniałymi przykładami galerii malowideł skalnych. Naukowcy uważają, że niektóre z nich mogą liczyć sobie nawet 10000 lat. Sprawiają one, że możesz poczuć, jak silna więź łączy Aborygenów z ich ojczyzną. Jeśli interesujesz się sztuką i kulturą to więcej informacji możesz znaleźć w jednym ze znakomicie przygotowanych centrów informacyjnych.

Aboriginal Art in Kakadu

Aboriginal Art in Kakadu

Aboriginal Art in Kakadu

Aboriginal Art in Kakadu

3.Dzikie Zwierzęta.

Park jest przepełnione dzikimi zwierzętami. Możesz podziwiać tysiące ptaków różnych gatunków praktycznie za każdym razem gdy wychodzisz z samochodu.  Kakadu to także jedno z najlepszych miejsc na oglądanie dzikich krokodyli w ich naturalnym środowisku! Bród na rzece East Alligator, który prowadzi na Ziemię Arnhelma to idealny punkt obserwacyjny. Sprawdź w Visitor Center, o której godzinie jest przypływ, a potem udaj się nad rzekę odpowiednio szybciej, żeby zająć najlepsze miejsce na platformie widokowe,j nad brzegiem. Podczas przypływu woda zaczyna płynąć w odwrotnym kierunku – w górę rzeki i przepycha ryby przez skalistą przeprawę. W ciągu zaledwie kilku minut poziom wody podniósł się o ponad metr. Przebiegłe krokodyle tylko czekają z otwartymi paszczami po drugiej stronie brodu, a siła przypływu sama rzuca do nich bezradne ryby.  W pewnym momencie na tym krótkim odcinku rzeki naliczyliśmy 17 osobników. Uchwyciliśmy kilka wspaniałych momentów, gdy ryby wpadają w zębatą pułapkę.

To zapierające dech w piersiach przeżycie obserwować te polujące gady. Wydają się takie powolne i leniwe, gdy nagle niespodziewanie atakują z szybkością błyskawicy, by złapać swoją ofiarę.

fresh snak into crocodile's jaw

croc in action, Kakadu

Crocodile passing the street

Alligator River

sneaky crocodile

just go with the flow

waiting for some good lunch

just waiting patiently

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Key West

Będąc na Florydzie warto się wybrać na samiutki koniec półwyspu. Droga wiedzie licznymi mostami (w tym słynny 7 milowy) poprzez zatoki i wysepki, do najdalej na południe wysuniętego miasteczka w kontynentalnych stanach – Key West.

Znajduje się ono 90 mil od Kuby i odznacza się wyjątkowym, karaibsko-postkolonialnym klimatem, który to inspirował m.in. Ernesta Hemingwaya.

Paradise

Key West, Florida

Key West blues

Key West

How about a Bahama Cruise?

Not far to Cuba from here

Park Narodowy Everglades

“Must see” na Florydzie to zdecydowanie Park Narodowy Everglades. Jest to rozległy obszar lasów namorzynowych, gdzie możemy podziwiać subtropikalną roślinność i faunę. Mieliśmy opłaconą wycieczkę w paczce z Key West (70$) na 2 osobne dni. Obejmowała ona rejs “airboat”, czyli znaną z filmów łodzią z silnikiem nad wodą, napędzoną przy pomocy olbrzymiego wiatraka. Wśród niekończących się szuwar i rozlewisk wypatrywaliśmy słynnych mieszkańców bagien – aligatorów.

Everglades

Alligator, Everglades

Udało nam się napotkać większe, dorosłe osobniki, a także parę świeżo wyklutych maluchów, a poza tym żółwie i rozmaite ptactwo. Po przejażdżce wzięliśmy udział w prelekcji strażnika parku – zaklinacza aligatorów. Pokazywał mieszkańców parku i sporo o nich opowiadał z prawdziwym południowym akcentem.

Na terenie parku można również przekonać się jak smakuje aligator. To tak jakby jeść rybę i kurczaka naraz !

Visitor Centre

"Babygator"

He does that every day!

Everglades NP

Airboat adventure

hello there!

Alligator

Just a couple of alligators

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Wielki Kanion Kolorado

Pewnie słyszeliście, że w Stanach wszystko jest wielkie. Kanion Kolorado nie jest tutaj wyjątkiem Podczas naszego roadtripu dotarliśmy nad południową krawędź w nocy i czekaliśmy do świtu. Rozjaśniające się niebo i wychodzące zza przeciwnej krawędzi słońce pozwalało dostrzec coraz więcej i więcej. Kanion stopniowo obnażał swoje rozmiary.

Wschód był  spektakularny, naprawdę warto się zebrać i podziwiać. Potężny kanion skąpany dodatkowo w czerwonych i pomarańczowych blaskach pierwszego brzasku, to coś niezapomnianego.

Good morning, world

Wake up at Grad Canyon

Sky getting pink

South Rim

Lion King colors at Grand Canyon

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Południowa krawędź Wielkiego Kanionu

Sky Walk

Dno Wielkiego Kanionu Kolorado

Podobno, jak pisał Podróżnik WC, dopiero zmierzony  wysiłkiem własnych mięśni włożonym w pokonanie szlaku, Kanion Kolorado jest naprawdę WIELKI.

Canyon

Let's hike down the canyon

Nature Perfection

Sunset point

Sunset point

There will be the sunset

Grand Canyon beauty

Grand Canyon NP

Soft, beautiful light

Sun about to set

Północna krawędź Wielkiego Kanionu

North Rim

North Rim

foggy day at North Rim of Grand Canyon

North Rim of Grand Canyon

The day clears up

The beauty of Grand Canyon

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Piękne Yosemite!

Moim zdaniem szlak łączący Sentinel Dome i Taft Point jest jednym z najpiękniejszych miejsc w parku. Choć nie rzuca się w oczy jako jedna z największych atrakcji Yosemite, to w moim prywatnym rankingu na pewno się do tego grona zalicza. Szlak rozpoczyna się na małym, łatwym do przegapienia parkingu na drodze dojazdowej do Glacier Point (w zimie droga ta może być zamknięta). Mamy do wyboru ruszyć w prawo na Santinel Dome lub w lewo na Taft Point.

Nie ma się co martwić, szlak tworzy pętle dzięki której odwiedzimy obie lokacje. Polecam skierować się najpierw w prawo. Trasa prowadzi spokojnie przez zagajniki i nic nie zapowiada wspaniałości które ukażą się naszym oczom gdy wespniemy się na Sentinel Dome. Z jednej strony widać Half Dome i dolinę Yosemite wraz z jej wszystkimi wodospadami, a z drugiej El Capitan i ginąca w oddali Merced River. Mistrzostwo świata. Zastanawialiście się kiedyś po co są wam opcja zdjęć panoramicznych? Tu znajdziecie odpowiedź na to pytanie.

Po drodze, na szlaku widać było ostrzeżenia o Pumach, Kuguarach, Lwach Górskich, jak zwał tak zwał. Mogłoby się wydawać, że na tak często uczęszczanym terenie nie występują już te drapieżniki, ale obsługa parku radzi trzymać dzieci blisko siebie. Kolejna cenna porada “if big cat attacks, fight back “.

Mountain Lion…

Czy masz lęk wysokości?

Po przejściu kolejnej mili z hakiem docieramy do Taft Pointu. To miejsce pozwoli Ci odpowiedzieć definitywnie na pytanie

“Czy tak naprawdę boję się wysokości?”.

Nie ma tu barierek (z wyjątkiem jednego 2 metrowego odcinka krawędzi) i możemy podejść tak blisko uskoku jak tylko zechcemy. Uczucie drżących kolan gdy nogi zwisają nad 300 metrową przepaścią – bezcenne. Widoki są niezapomniane. Echo odbija się wielokrotnie od ścian wąwozu zanim zginie w oddali. Świetnie prezentuje się El Capitan górujący nad przeciwną ścianą doliny. Wycieczka na Taft Point jest zdecydowanie jedną z najbardziej emocjonujących w obrębie Yosemite National Park. Dla lubiących zdjęcia polecam udać się tutaj w pierwszej połowie dnia, bo wieczorem część ujęć będziecie zmuszeni robić pod słońce. My lubimy, zatem niech przemówią one…

the art of the shadows

Sitting on the edge...

Beautiful rocks, beautiful Yosemite Valley

Are you afraid of heights?

One step forward....

Taft Point

Sentinel Dome Hike

Yosemite NP

Kayote in Yosemite

Hello There, trail to Taft point in Yosemite

The post appeared first on 1journey1life2people.com