Base de las Torres

Base de Las Torres w Parku Narodowym Torres del Paine to najbardziej wyczekiwana przez nas destynacja roku. Mieliśmy okazję kilka miesięcy temu podziwiać majestatyczne, drapieżne i bardzo osławione szczyty Tre Cime w Dolomitach, ale wówczas nie śniliśmy, że wkrótce dotrzemy na koniec świata do Patagonii. Oba miejsca mają ze sobą wizualnie wiele wspólnego.

Będąc we Włoszech, mieliśmy namiastkę Patagonii, stojąc już w przy lagunie ze słynnymi trzema wieżami w Chile, czuliśmy, że skądś się znamy. Świat jest taki różnorodny, a jednak niektóre lokalizacje zaskakująco są do siebie podobne.

Park Narodowy Torres del Paine

W parku Torres del Paine można spędzić wiele dni, przemierzając nieskonczone kilometry górskich wędrówek. Minusem jest to, że sławny W-tek lub O-trek są do wykonania ciężkie z logistycznego punktu widzenia. Musisz na co najmniej kilka tygodni w przód zabukować campingi, a na pieszą wyprawę zabrać ze sobą wszystko, co będzie Ci potrzebne. Namiot, cały ekwipunek kuchenny, plecak z ubraniami, jedzenie na kilka dni trasy oraz litry wody. Nie byliśmy aż tacy skłonni na ten wysiłek, ponieważ już wcześniej maszerując szlakiem Salkantay do Machu Picchu mieliśmy okazję przekonać się, co znaczy prawie 100km górskiej wędrówki. Wówczas bagaże niosły nam konie, a wraz z grupą mieliśmy zapewnione posiłki. Tym razem o wszystko trzeba by zadbać samemu, a dodatkowo ceny za pola namiotowe w parku są kosmiczne.

Jednodniowy szlak na Base de las Torres

Szybka burza mózgów pozwoliła nam podjąć dezycję, że do parku można także wejść na treki 1-dniowe! W dodatku najpopularniejszy szlak na 3 słynne wieże jest dostępny właśnie w taki sposób. Nie wahalismy się. Naszą bazą wypadową było pobliskie miasteczko Puerto Natales, a Base de las Torres zdobyliśmy w jednodniowej wyprawie, pokonując trasę 18km w dwie strony.

Wstęp do Parku Narodowego Torres del Paine

Bilet wstępu do parku narodowego dla każdego, kto nie urodził się w Ameryce Południowej to koszt 21.000 pesos, co daje nam koszt 42 AUD, bądź 35 USD. To cena wysoka, zważywszy że osoby miejscowe płacą jedynie 6.000pesos, czyli 12 AUD. Szczęśliwie dla nas, w dniu podboju szlaku na Base de las Torres pracownicy parku strajkowali, już 6 dzień z rzędu.  Skandowali hasła, że parki narodowe mają służyć ochronie przyrody, a nie robieniu pieniędzy. Magicznie, nie musieliśmy płacić za bilet wstępu. Miłe zaskoczenie!

Park Rangers on the Strike!

Begining of the trail

Wędrówka w górach Patagonii

Szlak do Laguny z trzema wieżami to droga o długości około 9km w jedną stronę, a więc w sumie 18km. Zaczyna się płasko, gdy musisz przede wszystkim dojść z Hotelu de Torres do punktu startowego szlaku. Następnie trasa zaczyna biec do góry i nie zmienia się przez najbliższe 30-40min, aż w końcu możesz odwrócić się do tyłu i spojrzeć na dolinę z przepięknymi jeziorami. Dalej trasa idzie raz w górę a raz w dół, by na półmetku szlaku dotrzeć do schroniska wraz z polem namiotowym, usytuowanym jakby w głębi doliny. Stąd następuje zmiana krajobrazu i od teraz dookoła ścieżki rozpościera się las. To bardzo przyjemna część szlaku, kiedy także przemierzamy kilka mostków zawieszonych nad potokiem.

Walking through the forest

Crossing the stream

Beauty of Patagonia

day hike in Torres del Paine

Najcięższy etap szlaku

Po mniej więcej 30-40min drogi docieramy do początku najcięższego etapu drogi, w którym mamy 300m przewyższenia do pokonania, po kamieniach i skałach, między którymi przepływają strumienie wody. Jest to zdecydowanie najbardziej wymagający moment, ale kończy się wspaniałym widokiem na lagunę i granitowe wieże. To już punkt widokowy Mirador de las Torres!

Patagonia

Last part of the hike

Jak dotrzeć do Parku Narodowego?

Jeśli planujecie jednodniową wycieczkę do Parku, to należy z pobliskiego miasta Puerta Natales przyjechać autobusem, który wyrusza o godzinie 7:30 rano z dworca autobusowego. Przejazd trwa 2 godziny 15 minut. Koszt w dwie strony to 12.000 pesos za osobę czyli 20 USD. Ostatni autobus powrotny z parku odjeżdża o 19:45, więc daje to sporo czasu na pokonanie szlaku i spokojny 2-godzinny odpoczynek na szczycie!

Warto chwilę zostać na szczycie, bo warunki zmieniają się bardzo dynamicznie. Początkowo wieże były zakryte chmurami, ale po jakimś czasie rozchmurzyło się niemal całkowicie.

Autobus dojeżdża tylko do bram parku, a następnie musimy przesiąść się w minibus, którym dojazd do hotelu Hotel de Torres kosztuje 3.000 pesos za osobę, w jedną stronę. Ten Odcinek drogi trwa około 10-15min. Z hotelu należy spacerem dojść do punktu startowego szlaku.

Koszt transportu do Parku – wycieczka jednodniowa

Podsumowując koszty na osobę, transport do parku i z powrotem plus przesiadka w minibus wyniosą: 12.000 pesos + 6.000 pesos, czyli 18.000 pesos na osobę. (Około 30 USD). Wejście do parku i 3-dniowy bilet to z kolei koszt 35 USD (listopad 2017). Żałowaliśmy tylko, że po drodze nie było możliwości zatrzymania się na zdjęcia. Zbliżaliśmy się do malowniczych gór, a po okolicy spacerowały dzikie gwanako.

Guanacos in front of the Paine range

Torres del Paine

Laguna Amarga

Pogoda w Patagonii

Szlak na Mirador de las Torres to możliwość podziwiania zjawiskowej Patagonii w najlepszym jej wydaniu. Krajobraz jest fantastyczny, góry majestatyczne, a laguny polodowcowe niesamowicie zielone. My zdobyliśmy nasz cel w połowie listopada, a więc na chwile przed szczytem sezonu (ten przypada na grudzień i styczeń). Wówczas lato trwa w najlepsze, ale czy można mówić o lecie w Patagonii? Silne wiatry są obecne tu cały rok, a na co dzień kurtka zimowa, szalik i czapka są raczej standardem. Nie mniej jednak można liczyć na fantastycznie słoneczne dni, nawet jeśli poranek będzie wydawał się deszczowy. Pogoda zmienia się co kilkanaście minut, ale temperatury w ciągu dnia dochodzą do kilkunastu stopni na plusie. To idealne warunki na górskie wędrówki. Z całego serca polecamy Wam zdobycie szlaku Base de las Torres i zobaczenie Patagonii na własne oczy.

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Rainbow Mountain

Tęczowa Gora, Rainbow Mountain, Vinicunca, czy Montaña de Siete Colores. Miejsce kryjące się pod tymi nazwami spostrzegliśmy chyba po raz pierwszy na instagramie. Zdjęcia  wywarły na nas olbrzymie wrażenie, więc planując naszą trasę po Peru, musieliśmy dodać je do naszego kalendarium.

Jednodniowa wycieczka z Cusco

Miejscem wypadowym na Rainbow Mountain jest Cusco, a jednodniowa wycieczka to koszt 60 soli za osobę. Aby dojść do upragnionego miejsca widokowego, należy przejść trasę około 6km, ale nie jest łatwo. Kolorowa Dolina znajduje się na wysokości ok 5tys m n.p.m., a sam cel wspinaczki leży już na 5200m n.p.m. Uznaliśmy, że to będzie dobra rozgrzewka przed 5 dniowym szlakiem Salkantay.

the way to the Rainbow Mountain

Andean highway

Aklimatyzacja, aklimatyzacja i jeszcze raz aklimatyacja

Powietrze jest rzadkie, a szlak wydaje się cięższy i stromszy niż w rzeczywistości. Można doznać tutaj objawów choroby wysokościowej; tj ból głowy, przyspieszone tętno, kołatanie serca czy brak sił i utrudniony oddech. My jednak, po spedzeniu tygodnia w Huaraz, gdzie zdążyliśmy się już zaaklimatyzować do wysokości, czuliśmy się całkiem dobrze.

Inca Horsemen

Szlak na 5200 m n.p.m.

Wycieczka rozpoczęła się o 3:30 w nocy. Pierwsze 3h jechaliśmy busem, by następnie zatrzymać się na śniadanie, wliczone w cenę wycieczki. Była także herbata z koki, aby lepiej poradzić sobie z wysokością. Wspinaczkę rozpoczęliśmy o godzinie 9:00, z wysokości ok 4500m n.p.m., a przewodnik dał nam 2-2,5h czasu na to, aby znaleźć się u góry. Po drodze mijaliśmy lokalnych peruwiańczyków, którzy oferowali transport koniem na szczyt, za 50 soli. Sporo osób z tego patentu skorzystało. Również na trasie można było nabyć liście koki i słodycze z jej esencją, aby ułatwić sobie trasę i poprawić samopoczucie.

Searching for customers

Peruvian alpacas

Horseback ride to Rainbow Mountain

Catching a horseride to the top

Na szczycie

Dzień, który wybraliśmy na tę wycieczkę, patrząc na prognozę pogody, był ryzykowny. Chmury i opady deszczu były planowane na godzinę mniej więcej 13:00. Nie traciliśmy jednak nadziei, że wcześniejszą porą, na szczycie, zastanie nas słońce. I tak się stało!

Promienie słońca pięknie rozświetliły nam kolory góry, a cała okolica wydawała się tak piękna, że aż nierealna. Jedynie co nam przeszkadzało, to okropnie zimny wiatr (w końcu to już wysokość 5200m n.p.m.). Mieliśmy jednak na sobie wiele warstw ubrań z ciepłej wełny alpaki.

U szczytu Tęczowej Góry, mieliśmy około 45min czasu na spokojne obfotografowanie widoków i przepięknych krajobrazów. Przewodnik opowiedział nam, skąd wzięły się kolory skał, na które patrzymy. Za każdy kolor odpowiedzialne są pokłady innego pierwiastka chemicznego.

Made it to the Rainbow Mountain

Final part of the hike

View to the other side

Storm is comming

Welcoming Llama at the top

Szlak w południe był ogromnie zatłoczony, ciężko więc było zrobić dobre zdjęcia, bez ciężko sapiących towarzyszy, wchodzących w kadr co kilka sekund. Jesteśmy jednak wytrwali w kwestii fotografii i ostatecznie kilka ujęć mamy samotnych. O takie nam chodziło!

Amazing Colours

Trekking in Peru is rewarding!

Rainbow Mountain

Droga powrotna

Droga powrotna była wiele łatwiejsza od wspinaczki do góry. Mniej więcej w połowie szlaku na dół pogoda znacznie się pogorszyła, aż w końcu zaczął padać grad ze śniegiem. Nieźle przemarzliśmy, jednak nie przeszkadzało nam to już wcale. Kolorowy cel został przez nas zdobyty, przy naprawdę dobrym samopoczuciu na takiej wysokości.

Dobra pogoda to podstawa!

Warto zarezerwować wycieczkę na ostatnią chwilę, stale obserwując pogodę i warunki atmosferyczne. W tak wysokich górach zmiany pogodowe są bardo szybkie. W deszczowy, mglisty dzień wizyta na Rainbow Mountain na pewno nie zrobi na was takiego wrażenia. Nasz wypad uznaliśmy za pełen sukces i każdemu polecamy wybranie się na osobiste obejrzenie tęczy kolorów na Rainbow Mountain.

Hail at Montaña de los colores

Alpacas in the snow

A long way back ahead

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Zaginione Miasto Inków – Machu Picchu zdecydowaliśmy się zdobyć za pomocą 5-dniowego treku przez góry i tropikalne doliny Peru.  Jest to wspaniała alternatywa dla popularnego Inka Trail, który należy mieć zarezerwowany co najmniej kilka miesięcy do przodu.

Szlak Salkantay to 85km maszerwania, przy czym jego najwyższy punkt, przełęcz Salkantay leży na wysokości 4600m n.p.m.

Jeśli doliczymy do tego trasę już na samo Machu Picchu z pobliskiego miasteczka i bazy wypadowej do świata Inków – Aguas Calientes, a następnie powrót do Hydroelektryki, z której odjeżdża autobus powrotny do Cusco, cała trasa będzie wynosić 95km! Wydaje się dużo, ale zecydowanie warto!

Salkantay Trek day 1

Szlak Saltankay krok po kroku!

Dzien 1

Pierwszy dzień rozpoczęliśmy wczesną pobódka o 5 rano. Z hostelu odebrał nas przewodnik i po chwili jechaliśmy już busem do Mollepata. Po 2 godzinach dotarliśmy do wyżej wymienionej miejscowości na pierwsze śniadanie, które nie było wliczone w naszą wycieczke. Rzutem na taśme wszyscy dostali bułki z marmoladą i herbatke z koki za 7 soli.

Start of Salkantay Trek

Limit bagażu dodatkowego – 5kg na osobę!

Przyszedł czas na ważenie bagażu, który przez góry poniosą dla nas konie. Każdy mógł oddać 5 kg, w co wliczał się śpiwór, niezależnie czy miało się swój, czy wypożyczony z agencji. Zapoznaliśmy się z przewodnikiem i resztą grupy, a przez kolejny 50 minutowy odcinek autobusem mieliśmy pomyśleć nad nazwą dla naszej ekipy. Szlak rozpoczęliśmy na wysokości 3500m n.p.p.m. i niektórzy, jak się okazało, przylecieli do Cusco dzień wcześniej i od razu mieli duże problemy żołądkowe już po wyjściu z autobusu. Choroba wysokościowa bez uprzedniej aklimatyzacji, nie zna litości!

Szalone Aplaki – 15 osoby team na najbliższe 5 dni!

Nasza drużyna została oficjalnie ochrzczona nazwą “Crazy Alpacas”. Stanowiliśmy grupę 15 osób z przeróżnych części świata. Wszyscy w przedziale 23-30 lat. Rozpoczynamy trek! Pierwszy odcinek prowadził przez 30 minut stromo pod górkę, a następnie 2,5h po płaskim terenie, prosto na lunch. Byliśmy mile zaskoczeni, bo to było już miejsce dzisiejszego noclegu. Zjedliśmy z przyjemnością zupę i drugie danie (dużo ryżu i ziemniaków), a następnie zakwaterowaliśmy się w namiotach.

Crazy Alpacas ready for challenge!

Laguna Humantay – rozgrzewka na wysokości 4200m n.p.m.

Po południu całą grupą, która niezwykle szybko zaczęła się integrować, wyruszyliśmy nad Lagunę Humantay. Strome 45 minutowe podejście miało być rozgrzewką przed najbardziej wymagającym drugim dniem. Wysiłek został wynagrodzony fantastycznymi widokami na ośnieżone szczyty odbijające się w tafli jeziora, na wysokości 4200m n.p.m. Cudownie! Po nacieszeniu się widokami wróciliśmy do bazy na “Happy Hour”, czyli popcorn i ziołową herbatkę. Przy obiedzie wszyscy wymieniali się podróżniczymi opowieściami i doświadczeniami. Trafiliśmy na super ekipę!

Our camp down below

Humantay Lagoon

Humantay

O 20:00 byliśmy już wszyscy gotowi do snu. Wieczorem szalała potężna burza. Dobrze, że namioty były rozbite pod blaszaną wiatą, bo inaczej spłynęlibyśmy z powrotem do Cusco Zasypialiśmy wsłuchując się w ulewę dudniącą o dach i martwiąc się o pomyślność jutrzejszej, wymagającej trasy.

Dzien 2

O 5 rano obudził nas pan kucharz z termosem pełnym cieplutkiej herbaty z koki. Musieliśmy się szybko spakować i o 5:30 spotkaliśmy się z resztą Szalonych Alpak na śniadaniu.

Po 30 minutach wyruszyliśmy. Dzień drugi to nie lada wyzwanie. Pierwsza godzinę maszerowaliśmy dnem doliny, a szczyt Salkantay chował się za chmurami. Na szczęście, w pewnym momencie rozjaśniło się i mogliśmy podziwiać wspaniałe widoki. Kolejne 3 godziny minęły nam na mozolnej wspinaczce pod górę. Na końcu i na początku grupy szedł przewodnik, a w trakcie przystanków oboje częstowali nas liśćmi koki. Trzymaliśmy je schomikowane w policzku. Grupa ładnie się zachowywała czekając na najsłabszych w trakcie przerw.

Breave horses

Casual Break at Salkantay Trek

Wiola is chosing the "easy way"

W razie problemów – transport koniem za 100 soli!

Kto się nie zaklimatyzował mógł się ratować przejażdżką konną za 100 soli. My nie mieliśmy żadnych problemów z wysokością i dotarliśmy o własnych siłach na 4600m n.p.m., pokonując 900 metrów przewyższenia. Otaczające przełęcz góry były niesamowite.

Przewodnik pokazał nam stary zwyczaj ludzi Quechua polegający na złożeniu 3 liści koki w podzięce dla gór i Pachamamy.

Pogoda dopisywała i mogliśmy przejść po skałach na dodatkową atrakcję – błękitną Lagunę Salkantay.

Salkanta Pass - We made it!

Coca Leaves offering

Just walked to 4600

High Andean Landscape

So happy to be here!

Salkantay Pass

Zejście z Salkantay Pass

Czekała nas jeszcze długa wędrówka w dół, ponieważ nasz następny obóz znajdował się na wysokości 2900m n.p.m. W końcu po 7 długich godzinach od śniadania, dotarliśmy na lunch. Różne agencje informują o innych rzeczach, często zwyczajnie pomijając niektóre niewygody, lub opłaty, żeby tylko przekonać do zakupu wycieczki. My na przykład nie byliśmy poinformowani, że będziemy potrzebować dodatkowych przekąsek. Zapewniano nas “all food included”. Po lunchu trudno było znowu nabrać tempa marszu, a do noclegu zostało nam 3 godziny drogi. Krajobraz powoli zmieniał się z wysokogórskiego w tropikalny las pełen wilgoci i komarów. Na miejscu czekał na nas zimny prysznic i obiad, a w nocy znowu trzaskały pioruny.

Long way down

Dzien 3

Tego dnia wszyscy byli podekscytowani wizją popołudniowego relaksu w gorących źródłach. Najpierw mieliśmy jednak do pokonania 6 godzinna trasę wzdłuż rzeki, dnem tropikalnej doliny. Wyjątkowo ciężko trasę przeżywał Michał, który borykał się z problemami żołądkowymi. Było zdecydowanie cieplej niż w poprzednie dni.

Rytuały Inków

Po drodze dowiedzieliśmy się, których roślin inkowie używali do malowania twarzy (i sami ozdobiliśmy swoje oblicza), a których w rytuałach podobnych do ayauaski. Kupiliśmy także na przydrożnym straganie pyszne granadillo w świetnej cenie 3 sztuki za 1 sol. Pod koniec drogi przekraczaliśmy rzekę w wagoniku zawieszonym nad rwącą wodą. Ot, dodatkowa atrakcja.

Andean Rainforest Valley

Incas' make up

Shortcut at Salkantay Trek

Peruwiańska kawa, gorące źrodła i Inka-Tequila!

W miejscu lunchu mogliśmy skosztować prawdziwej peruwiańskiej kawy, o którą tutaj zaskakująco trudno. Miejscowi piją jedynie rozpuszczalną kawę typu nescafe, o ile w ogóle.

Po południu, za dodatkową opłatą 15 soli za transport i 10 soli za wstęp, udaliśmy się wszyscy do gorących źródeł. Był to wspaniały relaks dla obolałych mięśni, a baseny kryły się w cieniu zielonych, andyjskich szczytów. To nie koniec atrakcji, bo wieczorem czekała na nas fiesta, na której raczyliśmy się wysokoprocentowym alkoholem znanym jako Inca Tequila za jedyne 1 sol od kielonka. Problemy żołądkowe zostały zaleczone!

Salkantay Hot Springs

Welcome to the Hot Springs

Santa Teresa Hot Springs

Dzień 4

Trasa tego dnia była stosunkowo najnudniejsza. Dodatkowo okazało się, że transport bagażu nie był na ten dzień przewidziany. Na szczęście znalazły się przemęczone, niezaklimatyzowane osoby chcące wziąć bus i nie maszerować, a były na tyle miłe, że zabrały bagaże idących na piechotę. Ta akcja była kolejnym, po obowiązkowym napiwku dla kucharzy i pana od koni (22 sole/osoba) nieprzyjemnym incydentem. Takie wypadki burzyły ogólny, bardzo dobry obraz wycieczki. Skutecznie ratowała go jednak znakomita ekipa.

Zip Line jako alternatywa dla 3-godzinnego marszu

Do południa można było również wybrać się na zjazdy po linie, zamiast spaceru. Podobno najdłuższa tego typu atrakcja w Peru – ponad 4 km zjazd, 100 soli od osoby. Jako że każdy rezerwował z inną agencją i jedni mieli to wliczone, a drudzy nie – panował ogólny chaos i dezinformacja. Dla nas, idących pieszo trasa z Santa Teresa do Hydroelektryki była nużąca. Szliśmy poboczem niewyasfaltowanej drogi i dość często kurzyły na nas samochody. Część grupy (np my) wracała nazajutrz busem do Cusco, który odjeżdżał z Hydroelektryki. Mogliśmy więc zostawić duży bagaż w restauracji, w której mieliśmy lunch i zabrać tylko to co potrzebne na ostatnią noc w hostelu i zwiedzanie Machu Picchu.

Salkantay Trek day 4

Enjoying day 4

Andean Valley

Wzdłuż torów do Aguas Calientes

Ostatni odcinek trasy prowadził wzdłuż torów do miasteczka u podnóża miasta Inków – Aguas Calientes. Trasa dłużyła się nam, a w dodatku wszyscy zostali dotkliwie pogryzieni przez owady, które za nic miały rozmaite repelenty. Pomimo wysokich temperatur najlepiej zostać w długich ubraniach. Na noc zostaliśmy przydzieleni do 4 osobowych pokojów i mogliśmy się nacieszyć takimi luksusami jak gorący prysznic, czy deska sedesowa. Z całą drużyną “Szalonych Alpak” spotkaliśmy się na smakowitej kolacji.

train tracks from Hydroelectirica

the rail roads part

Peru Rail

Dzień 5

To dopiero były atrakcje! Oprócz pobudki o 3:30 i 1700 schodów do Machu Picchu, czekał nas jeszcze 10km spacer powrotny do Hydroelektryki, ale o tym w oddzielnym poście!

Welcome to Machu Picchu Pueblo!

Podsumowując 5-dniowy Szlak Salkantay

Przeglądając oferty najlepiej ocenionych na TripAdvisor agencji byliśmy zaskoczeni bardzo wysoką ceną 400 USD/osoba. W Cusco konkurencja jest jednak bardzo duża, więc udało nam się znaleźć znacznie bardziej przystępną ofertę. Za całość zapłaciliśmy 170 USD/os, a zdecydowaliśmy się skorzystać z usług firmy MachuPicchu Trail. W agencji skutecznie przekonują, że w cenę wliczone jest dosłownie wszystko.

W rzeczywistości w cenę wycieczki nie są wliczone:

• Pierwsze śniadanie (w Mellopata), lunch i kolacja ostatniego dnia (gdy wracasz do Cusco autobusem).
• 10 soli za wejście do Parku Narodowego i trek na Humantay Lagoon.
• 10 soli za gorące źródła w Santa Teresa i 15 soli za transport na nie.
• Na odcinku z Santa Teresy do Hydroelektryki dodatkowy bagaż 5kg musisz ponieść sobie sam (nas zapewniali, że przez całość trasy niosą go konie, a przy zejściu do dżungli podwiezie bagaże bus).
• Trzeciego dnia treku przewodnik poinformował nas o konieczności zapłacenia za usługi pana, który prowadził konie przez góry z naszymi bagażami oraz dwóch kucharzy, którzy podróżowali z nami. Była to wielka niespodzianka, gdyż w końcu płaciliśmy niemało za całą wycieczkę “all included”. Co więcej – okazało się, że napiwki od grupy musiały wynieść co najmniej 60 soli dla każdego z trzech wyzej wymienionych panów. Ta sytuacja pozostawiła duży niesmak.
• Na całość trasy także należy mieć swoje własne przekąski!

Tak czy inaczej, wyprawa przez góry szlakiem Salkantay to wspaniała sprawa! Gorąco Was zachęcmy do podjęci wyzwania! W razie pytań, śmiało piszcie a postaramy się pomóc rozwiać wszelkie wątpliwości i odpowiedzieć na Wasze pytania.

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Wycieczka z Huaraz

Lodowiec Pastoruri położony jest na wysokości 5200m n.p.m. i jest świetną atrakcją dla wszystkich, którzy rozpoczynają swoją aklimatyzację na wysokości w Andach.

Można do niego dotrzeć z jednodniową wycieczką wraz z przewodnikiem, a ten opowie ciekawostki o zwiedzanym rejonie i pomoże w razie problemów z chorobą wysokościową. Wycieczkę rozpoczęliśmy o godzinie 9:00 rano. Wyruszamy z Huaraz (3000m n.p.m.), a będziemy się wspinać na ponad 5000m n.p.m.! Ten dzień będzie pełen wrażeń.

Entrance to the Huascaran National Park

Spotkanie z miejscowymi

Już na samym początku przewodnik opowiedział plan dnia, który zakładał postuj w restauracji na śniadanie (dla chętnych) i obligatoryjną mate de coca, herbatę z liści koki dla każdego! Zalecił też zakup cukierków z esencją z ww.liści, bądź gum czy też samych liści. I już od tego momentu kazał przy wjeździe busa po stromych drogach Andów zażywać pomocniczy środek. Według nas pomogło. Bez większych problemów zaliczaliśmy coraz wyższe wysokości, chociaż ruchy były nieco spowolnione, a tętno i oddech szybsze.

Rodzinka wyluzowanych alpak

Po drodze na lodowiec mijamy przepiękne i mięciutkie alpaki, kolorowo ubrane w peruwiańsksie sweterki i okulary słoneczne. Widok jest kapitalny. Ohoczo pozujemy do zdjęć, a najmniejszą alpakę można wziąć na ręce i przytulić. Co za mięciutkie futerko!

Alpacas are so cute!

Meeting the locals

Lovely, soft Baby Alpaca

Alpacas

Wysokogórska flora Parku Narodowego Huascaran

Kolejny postój, tuż przed lodowcem, to teren porośnięty niesamowitymi kaktusami. Są wyjątkowe, jakby z krainy gigantów. Osiągają wysokość do 10m, a dorosłość osiągają po 20 latach. Sami zobaczcie na zdjęcia!

Flora of Huascaran National Park

Road to Pastoruri

With our guide

Lodowiec Pastoruri

Wreszcie docieramy na wysokość prawie 5000m n.pm. I stąd musimy pieszo przejść ścieżką do samego lodowca. Trasa może nie jest długa, ponieważ mamy na nią liczyć około godziny w jedną stronę, jednak wysokość spowalnia nasze ruchy przez co wszyscy maszerują wolno, łapiąc oddech co kilka kroków. W razie gdyby ktoś nie dał rady iść o własnych siłach, można za 50 soli skorzystać z transportu konnego. My idziemy na piechotę do samego końca, robiąc po drodze mnóstwo zdjęć. Krajobraz jest magiczny, słońce wychodzi zza chmur co jakiś czas, a momentami pada śnieg. Widzimy już z oddali lodowiec i czujemy chłód od niego płynący.

Niestety, lodowiec bardzo szybko się roztapia. Podobno przez ostatnie 30 lat stracił już ok 22% swojej wielkości i 15% masy.

Cieszymy się, że możemy go podziwiać póki jeszcze istnieje, w tej tropikalnej części Peru. Wycieczka bardzo nam się podobała, a marsz na takiej dużej wysokości, zakończony powodzeniem rozbudził nasze apetyty na zdobywanie kolejnych szczytów i atrakcji w potężnych Andach.

Horse rides are available

Alpaca sweaters!

The wall

I am the shield that guards the realms of man

First time over 5000m

We made it to 5200m asl

Pastoruri Glacier

A walk back from the glacier

Parking lot at 4900m

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Laguna 69

Po rozgrzewce i aklimatyzacji nad jeziorem Parón przyszedł czas na wyprawę nad Lagunę 69. Prowadzi do niej szlak, którego przejście w dwie strony zajmuje ok 5-6 godzin. Podczas 18 kilometrowej wędrówki pokonujemy 700m przewyższenia.

Startujemy na poziomie 3900 metrów a słynne jezioro znajduje się na 4600m npm.

Jak poinformował nas przewodnik jeszcze 5 lat tamu mało kto się tam wybierał, ale za sprawą instagrama i czarujących fotek miejsce coraz bardziej zyskuje na popularności.

Początek wyprawy

Transport i opieka przewodnika kosztowała nas 30 soli od osoby. Bardzo przystępna cena, bookowaliśmy przez recepcję naszego hostelu. Wyruszyliśmy już o 5:30 rano, aby po 3 godzinach dotrzeć na początek szlaku. Po drodze zatrzymaliśmy się na herbatę z liści koki. Napar ten ma właściwości wspomagające aklimatyzację na wysokościach.

Park Narodowy Huascarán

Później wjechaliśmy na teren Parku Narodowego Huascaran (bilet 10 soli), gdzie po chwili zatrzymaliśmy się nad malowniczym jeziorem ukrytym w górskiej dolinie. O 9:00 zaczęliśmy nasz marsz. Jak się dowiedzieliśmy droga nad Lagune 69 skład się z 3 płaskich odcinków i 3 podejść. Śmiało wędrujemy i cieszymy się z otaczającego nas krajobrazu, a nad nami górują ośnieżone sześcio-tysięczniki. Grupa szybko się rozproszyła, bo każdy szedł własnym tempem. Właściwie to wydawało nam się, że byliśmy w Cordillera Blanca całkiem sami.

Journey to Laguna 69

Hiking Cordillera Blanca

The Andes

Beginning of the trail

Huascaran National Park

Nice stop on our way

Dos cocas por favour!

Ostatnie podejście

Przy ostatnim stromym podejściu Michałowi zaczęła dawać się we znaki wysokość.

Pokrótce to człowiek czuje się tak jak na okrutnym kacu. Łupie we łbie, nie ma siły, a i czasem pojawiają się nudności. Najgorsze co można zrobić to szybko wstać z pozycji siedzącej. Zawroty głowy i mroczki przed oczami gwarantowane.

Może 2 dni to zbyt krótka aklimatyzacja przed takim szlakiem. Szczególnie choroba daje się we znaki przy intensywnym wysiłku. Pomimo trudności dzielnie stawialiśmy krok za krokiem i łapczywie łapaliśmy powietrze. W końcu Laguna 69 już niedaleko!

Trekking in Cordillera Blanca

Getting to Laguna 69

Mountains of Peru

Huascaran National Park

Na wysokości 4600m n.p.m.

Po ok 3 godzinach dotarliśmy nad wspaniałe, błękitne jezioro. U podnóża ośnieżonego szczytu, zasilana wodą z topniejącego śniegu, powstała cudowna Laguna 69. Szczyty są tak wysokie, że ciężko uchwycić je w jednym kadrze z niebieską taflą wody. Z pomocą przychodzą panoramiczne zdjęcia. Cieszymy się z pobicia naszego osobistego rekordu wysokości. Ból głowy i płytki oddech utrudniają jednak funkcjonowanie. Bardzo dopisała nam pogoda. Świecące słońce doskonale wydobywało kolory ze spektakularnego akwenu. Czekała na nas jeszcze ponad 2 godzinna droga powrotna. Zadowoleni z fotograficznej roboty schodzimy niżej i niżej, a objawy choroby wysokościowej powoli ustępują.

What a view!

Reaching Laguna 69

Mountains of Peru

GoPro Angle

Marvelous Laguna 69

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Droga do Huaraz

Wymarzyliśmy sobie, że podczas naszej wyprawy do Ameryki Południowej będziemy odkrywać Andy. Znakomity miejscem wypadowym dla tego celu okazało się miasto Huaraz u podnóża łańcucha Cordillera Blanca. Dojechaliśmy tam autokarem z Limy, który zamiast 7h jechał ponad 8h ale tego dnia się nigdzie nie spieszyliśmy. Najpopularniejsze, bezpieczne jeżdżące po całym Peru autobusy to moviltours, cruz del sur i oltrusa. Większość trasy przebiega przez pustynne regiony kraju. Samo miasto Huaraz jest pięknie ulokowane na wysokości 3000m npm. Góruje nad nim najwyższy szczyt Peru – Huascaran 6768 mnpm. Samo miasto jednak nie zachwyca urokiem, a wokół mnóstwo bezpańskich psów.

Huaraz Peru

Huascaran towering above the town

Huascaran

Streets of Huaraz

Peru from the bus window

Laguna Parón

W trakcie naszego pobytu w Huaraz zaliczyliśmy 3 całodniowe wypady w góry. Najczęściej droga busem do początku szlaku zajmuje około 3 godzin. Wszystkie wycieczki rezerwowaliśmy przez nasz hostel, bo proponował bardzo konkurencyjne ceny. W pierwszy dzień pojechaliśmy na Lagune Paron. Trochę obawialiśmy się wysokości, ponieważ jezioro znajduje się na wysokości 4200 metrów, a był to nasz pierwszy dzień w górach. Uznaliśmy to jednak za dobrą rozgrzewkę przed dłuższymi szlakami i większymi wysokościami. W trakcie przejazdu zatrzymaliśmy się na pięknym punkcie widokowym, gdzie znakomicie prezentował się najwyższy szczyt Peru. Większa część trasy przebiegała po szutrowej drodze, która wiła się serpentynami pod górę. Mijaliśmy małe gospodarstwa rolne, malowniczo ulokowane na górskich zboczach. W końcu dotarliśmy nad przepiękną Lagunę Paron. Jest ona do prawdy spektakularna. Wciśnięta w dolinę, a nad nią wystają ośnieżone, potężne, majestatyczne góry.

The colours!

4200 m

Laguna Paron

Huascaran Peak

Punkt Widokowy

Aby wdrapać się na słynny punkt widokowy, którego zdjęcia zwabiły nas z Huaraz nad Lagunę Paron, trzeba przejść godzinny szlak. Pierwsza część pnie się w górę dosyć stromo, a w drugim etapie ścieżka niemal całkowicie znika. Trzeba wdrapywać się dalej po skalnym rumowisku ostrożnie wybierając te najstabilniejsze odłamki. Podążając za naszym przewodnikiem, bezpiecznie dochodzimy na szczyt. Widoki na jezioro w dole i zamykający dolinę za nim szczyt, ze względu na swoją symetryczność zwany “the Pyramid”, zapierają dech w piersi. To jedno z najpiękniejszych miejsc jakie mieliśmy okazję podziwiać. Cieszymy się otaczającym nas krajobrazem i kiedy trzeba już wracać na dół jesteśmy bardzo smutni. Nie możemy się doczekać, aż odkryjemy więcej cudownych rejonów Parku Narodowego Huascaran.

Cordilliera Blanca

Laguna Paron 4200

The way up

Views of Cordilliera Blanca

Stunning Lake Paron

The Pyramid Peak

The way down

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Wulkany Północnej Wyspy

Północna Wyspa Nowej Zelandii jest obszarem bardzo aktywnym wulkanicznie. W największym mieście kraju – Auckland możemy znaleźć prawie 50 wygasłych wulkanów. Jeśli chcielibyśmy odwiedzić te aktywne i przy okazji podziwiać niesamowite, surowe krajobrazy, które posłużyły za plan zdjęciowy Mordoru we Władcy Pierścieni to musimy się udać 350 km na południe. W samym centrum wyspy znajduje się Park Narodowy Tongariro, a w nim trzy majestatyczne, aktywne wulkany – Tongariro, Ruapehu i Ngauruhoe.

Żeby umilić sobie trasę możemy odwiedzić rejon gorących źródeł i gejzerów – Rotorua i idylliczną krainę/plan zdjęciowy – Hobbiton.

Panoramic view of Auckland

Park Narodowy Tongariro

Tongariro to najstarszy park narodowy Nowej Zelandii. Obszar ten szybko został rozpoznany ze względu na swoje unikatowe środowisko. Dzisiaj ten rejon jest wpisany podwójnie na listę dziedzictwa UNESCO. Ze względu nie tylko na walory naturalne, ale i kulturowe. Wulkany te mają szczególną wartość duchową dla lokalnych grup etnicznych.

Wodospad Taranaki

W zimie Tangariro to także ruchliwy kurort narciarski. Wjeżdżamy niemal na szczyt jednego z wulkanów, gdzie zaczyna się nieczynny poza sezonem wyciąg Whakapapa. Okolica wygląda jak przedsionek piekieł. Porozrzucane, ostre, czarne skały dominują krajobraz. Nic dziwnego, że Peter Jackson wybrał to miejsce na filmowy Mordor. Na rozgrzewkę przed większym wyzwaniem zrobiliśmy krótką pętle szlakiem do pobliskiego wodospadu Taranaki. Pogoda jest dość kapryśna, mamy nadzieje, że od jutra będzie lepiej.

Hidden in the clouds

Alpine Flowers

Taranaki Fall

Szlak w jedną stronę?

W Parku Narodowym są dwa bardzo popularne szlaki. Dłuższy to 3-4 dniowy Tongariro Northern Circuit, który obiega masywy wulkanów dookoła i pozwala odkryć najdalsze zakątki parku.

Najlepszy jednodniowy szlak w Nowej Zelandii

Drugim szlak jest chyba najpopularniejszym odcinkiem górskim w całym kraju. Tongariro Alpine Crossing to szlak biegnący przez prawie 20 km, przecinając północną część Parku Narodowego. Wybraliśmy go, ponieważ przyciągały nas znajdujące się na wszystkich pocztówkach szmaragdowe jeziorka. Trasa  łączy dwa parkingi – Mangatepopo i Ketetahi. Ten pierwszy znajduje się wyżej, więc więcej osób wybiera go na punkt startowy. Można zaparkować rano na końcu i zamówić bus, który zabierze Cię na początek, lub zarezerwować transport na koniec i wrócić do swojego samochodu na starcie. Koszt to 30 NZD na osobę. Nie za bardzo lubimy, jak ktoś nam mówi gdzie i którędy mamy iść, więc postanowiliśmy, że pójdziemy przez Czerwony Krater, Szmaragdowe Jeziorka, aż do Niebieskiego Jeziora i tam zdecydujemy, czy schodzimy dalej i szukamy transportu, czy może wracamy tą samą droga do naszego auta na Mangatepopo.

Tongariro Alpine Crossing

Tongariro Alpine Crossing

Sprawdziliśmy aktualne informacje na temat aktywności wulkanicznej w visitor center. Nie wiadomo, kiedy może nastąpić kolejna erupcja. Postanowiliśmy zacząć wcześnie rano, około godziny 7, jako że przed nami co najmniej 20 km marszu. Zaczęliśmy na parkingu Mangatepopo 1100 mnpm. Problem polegał na tym, że wszyscy tak postanowili, tak doradzało visitor center i taki rozkład mają busy między parkingami. Maszerujemy więc w kordonie niczym pielgrzymka na Jasną Górę. Dodatkowo stożki wulkanów chowają się w mgle i praktycznie ich nie widać. Nie tak to sobie wyobrażaliśmy

3…2….1…Start!

Maszerujemy korowodem w porannej mgiełce i rosie. Tłumów nie dało się tutaj uniknąć. Po dojściu do strumyka i małych wodospadów Soda Springs zaczyna się podejście pod Południowy Krater 1600 mnpm i dalej na słynny Czerwony Krater 1886 mnpm. Szlak staje się bardziej wymagający i mijamy zasapanych “zdobywców” w trampkach, którzy przy parkingu narzucali wyścigowe tempo. Chmury rozwiewają się i widzimy wulkan Ngauruhoe w pełnej okazałości. Jego stożek jest niesamowicie symetryczny, przypomina niemal piramidę. Po cyfrowej obróbce oglądaliśmy go na wielkim ekranie jako “Górę Przeznaczenia” w trylogii Władca Pierścieni.

Southern Creater

We got company

Ngauruhoe Volcanoe

Hikking is awsome

Czerwony Krater

Na szczycie krateru widoczność spadła niemal do zera. Na wierzchołku osiadło chmurzysko, które nie pozwalało nic zobaczyć. Dobrze, że dostrzegaliśmy krawędzie przepaści. Po drugiej stronie szczytu zejście okazało się prawdziwym wyzwaniem. Szlak przeobraził się w piaskowo-żwirkową czarną zjeżdżalnie. Chwila nieuwagi i mogliśmy stoczyć się na sam dół, lub wpaść w otchłań krateru. Wiatr przegania chmury i naszym oczom ukazują się szmaragdowe jeziorka. Z początku mglisty widok z każdą chwilą nabiera coraz więcej kolorów. W końcu możemy się cieszyć widokiem w jego pełnej okazałości, a jest on naprawdę wspaniały. Zieleń wody znakomicie kontrastuje z surowymi czarno-czerwonymi skałami, a gdzieniegdzie z pomiędzy głazów wydobywa się para. W końcu to aktywny wulkan!

Low clouds all around

It is clearing up!

Sunny Emerald Lakes

Całkiem nowy dzień

Popiknikowaliśmy nad jeziorkami i wygrzaliśmy buzie w słońcu. W końcu przeszliśmy do następnego punktu – Niebieskiego Jeziora. Gdy obróciliśmy się do tyłu to ukazał nam się Czerwony Krater i dopiero teraz mogliśmy zobaczyć jego surowe oblicze. Zdecydowaliśmy się zawrócić i skończyć szlak w tym samym punkcie, w którym zaczęliśmy.

Najlepsza decyzja!

Jaka to była znakomita decyzja! Teraz około godziny 15 w zasięgu wzroku nie było prawie nikogo. Chmury zostały przegnane przez wiatr, a wulkany mieliśmy praktycznie dla siebie! Mogliśmy stanąć na krawędzi krateru i zerknąć w jego otchłań, a wrażeń nie psuła już mgła. Słońce przyświecało nam, gdy sami we dwoje spacerowaliśmy po Południowym Kraterze. Wbrew pozorom, żeby uniknąć tłumów lepiej jest zacząć Tongariro Alpine Crossing nieco później. Choć wydłużyło to naszą wędrówkę do ponad 25 km to byliśmy bardzo zadowoleni.

MT Doom

Almost there!

Tongariro National Park

Volcanic landscape

Tongariro Alpine Crossing

Dodatkowo wycieczkę można rozszerzyć o podejście na szczyty wulkanów Tongariro 1967 mnpm, lub Mt Ngauruhoe 2287 mnpm. Ten drugi to jednak wymahająca, stroma, żwirowa zjeżdżalnia, którą już się nacieszyliśmy dwukrotnie wchodząc na Czerwony Krater.

Szlak Tongariro Alpine Crossing był na prawdę niesamowity i polecamy go gorąco wszystkim podróżnikom! Warto mieć na uwadze zmienną pogodę i śliskie podłoże. Powodzenia!

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Dolomity

Miliony turystów odwiedzają co roku Włochy. Zdaje się, że są oni zainteresowani głównie dziedzictwem kulturalnym i historycznym. Kolejki w Watykanie ciągną się kilometrami, a Forum Romanum jest zadeptywane przez rzeszę zwiedzających, w niektórych miastach jak Piza czy Wenecja, aż ciężko się przecisnąć ulicą. Autokarowe wycieczki pędzą od miasta do miasta, chcąc zaliczyć w harmonogramie jak najwięcej atrakcji. Czy są wśród nich dolomity?

Lubimy uciec z tłocznych miast i kochamy przyrodę. Znakomicie czujemy się na łonie natury, z dala od wszystkiego, choćby na środku pustyni. Góry dają nam poczucie wolności, uwielbiamy te otwarte przestrzenie i malownicze krajobrazy.

W słonecznej Italii jest tego pod dostatkiem i zdecydowanie odwiedzając ten kraj warto zastanowić się, czy oprócz zabytków i architektury nie chcielibyśmy zobaczyć jednych z piękniejszych gór jakie mieliśmy przyjemność odwiedzić. Mowa oczywiście o Dolomitach. Po 3 godzinach drogi autem od lotnisk w Wenecji czy Mediolanie możemy się znaleźć w cudownej, ale i surowej krainie, gdzie możemy odetchnąć pełną piersią. Uśpiony gdzieś w nas odkrywca i podróżnik już się nie może doczekać, żeby ruszyć jednym z malowniczych szlaków.

Tre Cime di Lavaredo – Trzy Szczyty

Są takie szczyty, które inspirują tysiące górołazów. Ich majestatyczne, surowe granie przyciągają dziwnym magnetyzmem. Czasem nie sposób odwrócić od nich wzroku. Pierwszym takim szczytem, który nas oczarował był Half Dome, w Yosemite, w Kalifornii, który zdobyliśmy w 2011 roku. Nie tylko my pozostajemy pod jego czarem, a jego sylwetkę wszyscy miłośnicy gór mogą odnaleźć choćby w logo znanej marki The North Face. Później urzekł nas Matterhorn, ale wciąż chodziły nam po głowie Dolomity i słynne Trzy Szczyty – Tre Cime di Lavaredo. W końcu udało nam się do nich dotrzeć i nacieszyć się ich widokiem.

Tre Cime di Lavaredo

Jak Dojechać?

Z Wrocławia lecieliśmy Ryanairem do Wenecji Treviso, gdzie wypożyczyliśmy auto. Już stamtąd widać majaczące na horyzoncie Dolomity, a po 3 godzinach jazdy jesteśmy już w miejscowości Misurina, u podnóża Tre Cime. Szlak obiegający słynne masywy dookoła zaczyna się przy schronisku Rifugio Auronzo. Jest tam parking, ale dostać się tam możemy tylko płatną drogą – 25€, lub szlakiem z wioski. Płacimy i wjeżdżamy, nie mamy za wiele czasu, a sporo zaszło nam na dojazd górskimi serpentynami.

road to Misurina

Cztery schroniska i trzy burze

Rifugio Auronzo

Szlak obiegający Tre Cime ma w sumie 9,5km, przejście bez przystanków zajmuje ok 4h, a łączna różnica wysokości to ok 400m. Spod schroniska Auronzo początkowy odcinek biegnie płasko. Podziwiamy alpejskie doliny, kwiaty i ściany skalne. Na szlaku możemy spotkać każdego, począwszy od obwieszonych sprzętem wspinaczy pędzących na okoliczne ferraty po rodziny z dziećmi i grupy z dalekiej Azji.

On our way

Tre Crime Circuit

Alpine flora

Rifugio Auronzo

Rifugio Lavaredo

Drugie schronisko na trasie to Rifugio Lavaredo. Po drodze minęliśmy malowniczą kapliczkę. Pogoda jak to w górach – dosyć zmienna. W Wenecji po wylądowaniu przywitało nas 33 stopnie, a tutaj nieco ponad 16. Jak nauczyliśmy się w Norwegii: “nie ma złej pogody, są tylko złe ubrania”, więc dobrze przygotowani bez obaw ciśniemy do przodu. Tuż za schroniskiem zaczyna się podejście i dochodzimy do grani, skąd widać już Tre Cime w pełnej krasie. Strome, północne ściany odsłaniają się nam z każdym krokiem. Spędziliśmy dobrą chwilę na cieszeniu się widokiem, ale gromadzące się burzowe chmury pogoniły nas do kolejnego schroniska.

Spectacular dolomites

Break time

Tre Cime di LAvaredo

Hiking Tre Cime

A view of the shelter

Rifugio

First view of famous rock faces

Rifugio Locatelli

Z Rifugio Locatelli możemy podziwiać Trzy Szczyty w pełnej okazałości. Przeszkadza tylko fakt, że chwilowo są one zasłonięte przez burzowe chmury, a po okolicy echo nosi odgłosy grzmotów. Chowamy się w środku, a po 10 minutach zza okna zagląda znowu słońce. Wychodzimy nacieszyć oczy i zapełnić karty pamięci spektakularnymi kadrami. Cieszymy się widokami, okolicą i pysznym cappucino. Zdaniem Michała to najlepszy widok na słynny masyw. Chmury pędzą w zawrotnym tempie i po chwili znowu zaczyna się burza. Kolejny raz udaje nam się uniknąć zmoknięcia i ponownie chowamy się w tym samym schronisku.

Storm is comming

Great trail

admiration

Enjoying the walk

Tre Crime di Lavaredo

Tre Crime di Lavaredo

That's the spot!

Hikers!

Coffee with the view!

Alpine flowers

Lange Alm

W kolejnym etapie podchodzimy bardzo blisko pod Tre Cime i zadzieramy głowy w górę, żeby docenić ich majestatyczne skalne ściany. Znajdujemy niewielki staw, który dodaje okolicy jeszcze więcej uroku. Widok szczególnie przypadł do gustu Wioli i dla niej to miejsce najlepiej oddaje piękno z którego słyną dolomity. Mijamy schronisko Lange Alm i na ostatnim etapie naszego okrążenia dopada nas trzecia burza. Ostatnie 20 minut idziemy w deszczu i wichurze, a na szlaku tłoczą się zmarznięte krowy. Dzielnie maszerujemy w rytm wybijany przez zawieszone na ich szyjach dzwonki. Schronisko Auronzo i nasz cieplutki samochód już nie daleko…

Last part of the circuit

Tre Cime

Snack break

Winding mountain path

Amazing views

Stunning pond

Joyful hike

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Java to bezsprzecznie przepiękne miejsce! Wulkan Ijen mieści się na wschodnim krańcu wyspy i można do niego obrucić z Bali w 24h.

My chcieliśmy jednak jeszcze trochę poodkrywać Jave. Wyruszyliśmy lokalnym pociągiem do Probolinggo. To był nasz punkt wyjściowy wyprawy do parku narodowego Mt Bromo, a jest tam co oglądać. Dla nas było to jedno z nabardziej malowniczych miejsc jakie widzieliśmy w Indonezji.

Bromo to najmłodszy z 5 wulkanów znajdujących się w gigantycznej kalderze Tengger. Razem tworzą doprawdy niespotykaną scenerie.

Droga z Probolinggo do Cemoro Lawang.

Dostanie się z Probolinggo do wioski Cemoro Lawang, która znajduje się na krawędzi kaldery wymagało nieco cierpliwości. Oczywiście, można wziąć taxi za minimum 500 000 IDR i się nie przejmować, ale znacznie taniej wychodzi transport publiczny. Najpierw musieliśmy się przedostać z dworca kolejowego na autobusowy. Gdy tylko wyszliśmy z pociągu dopadły nas dworcowe cwaniaki i proponowały podwózkę na autobus. Postanawiamy jednak zaczerpnąć informacji w oficjalnym stoisku turystycznym miasta, po drugiej stronie ulicy. Okazuje się, że zaproponowano nam cene 10 krotnie zawyżoną i taraz, po wizycie w informacji kierowcy godzą się nas zabrać bez mrugnięcia okiem za 5000 IDR.

Cemoro Lawang

Lokalnym busem pod samo Bromo!

Busy pod wulkan Bromo kosztuje zawsze 525.000 IDR (rok 2017), a koszt rozkłada się pomiędzy wszystkich pasażerów. Podróżnicy czekają więc, aż uzbiera się dość osób, żeby cena była przystępna. Po 2h jest nas już 14 osób i decydujemy się na odjazd i opłatę 37500 IDR od osoby. Wszyscy pasażerowie wsiedli, a bagaż został przywiązany na dachu. Okazało się jednak, że kierowca nie może odpalić pojazdu. Zwołał koleżków z okolicy, żeby pomogli mu pchać samochód wyładowany po brzegi turystami i bagażem. Po chwili silnik zaskoczył i myśleliśmy, że już odjedziemy. Okazało się jednak, że jeszcze musimy zatankować. Kierowca czilował i palił papieroski, gdy czekaliśmy tyle czasu i nie przyszło mu do głowy, żeby wcześniej przygotować pojazd do odjazdu. W Indonezji trzeba się uzbroić w cierpliwość.

Bromo National Park

Odkryj Bromo na własną rękę!

Rim of the Caldera

Fields of java

Romantic moments at Bromo

Area seems misty due to large amounts of smoke coming out from the volcanoe

Spacer na wulkan Bromo.

Na noc zarezerwowaliśmy pokój w Yog Homestay za 200.000 IDR. Zdaje się, że ceny poszły znacznie w góre w ciągu paru ostatnich lat, gdy Bromo stał się jedną z najczęściej odwiedzanych atrakcji turystycznych na wyspie. Zaledwie kilka kroków od hostelu znajdowała się krawędź kaldery Tengger, a w oddali na jej dnie wznoszą się wulkany Bromo i Batok. Niesamowity widok, dosłownie zaparło nam dech w piersiach. Ze względu na stale wydobywający się z wulkanu dym wydaje się, że cała dolina wypełniona jest mgłą. Spotkaliśmy parę turystów, którzy podzielili się kilkoma wskazówkami i pomogli nam zrealizować nasz plan wejścia do parku narodowego za darmo.

W stronę dna krateru…

Udaliśmy się na piechotę drogą w stronę punktu widokowego wykorzystywanego przez wszystkie wycieczki w trakcie wschodu słońca, a po chwili skręciliśmy przez malownicze poletka i kontynuowaliśmy ścieżką wzdłuż krawędzi kaldery. Idylliczne, rolnicze plenery graniczą z surowym wulkanicznym krajobrazem. Cykamy co chwilę fotki i w końcu trafiamy na ścieżkę trawersującą zbocze i prowadzącą na dno krateru. Od teraz spacer wygląda zdecydowanie inaczej, a zielone, pełne roślin pola zmieniły się w szary, unoszący się przy każdym kroku wulkaniczny pył.

Wiola hiking for the edge of the crater

A local guide riding a horse on black sands and volcanic ash

We are about to conquer the volcaoe

Volcanic landscape

Stairs to the rim of Bromo crater

A temple situated on the foothills of Mt Bromo

Enjoying our walk

Alternative route to Mt Bromo

This is how to visit Bromo for free

Kierujemy się na przełaj przez czarne piaski wprost na wulkan Bromo. Zdaje się, że naszej ścieżki używają także konie, bo co jakiś czas widzimy dowody ich obecności Po 1,5 godziny od opuszczenia hostelu docieramy do świątyni hinduistycznej u podnóża Mt Batok. Słońce właśnie zaczynało zachodzić, a ciepłe kolory rozlewały się po okolicy. Idealna pora dla fotografa. Po kilku minutach docieramy do schodów prowadzących w górę – na wulkan Bromo. Z każdym pokonanym stopniem nasila się hałas dobiegający z krateru. Szum z wnętrza ziemi przypomina odgłosy lawiny lub ruchliwej autostrady. Zdawaliśmy sobie sprawę, że w niedawnej erupcji w 2004 roku zginęły 2 osoby, więc odczuwaliśmy pokorny respekt przed potęgą Matki Ziemi.

Standing on the edge of active Volcano

View of sunset and Batok from the rim of Bromo

Rim of crater of the active volcanoe

Sunset at mt Bromo

Sunset over Bromo crater as seen from above

Balancing on an edge of Volcanoe

It is quite scary to look into a crater and hear the Earth's roar

Spectacular drone image of Bromo Volcano

Widoki ze szczytu wulkanu Bromo są oszałamiające, a kolory zachodzącego słońca dodają im jeszcze więcej magii. Byliśmy zachwyceni urokiem tego miejsca, a także poczuliśmy, że wszystko jest możliwe. Wystarczy zrobić pierwszy krok, a potem cierpliwie podążać swoją ścieżką, a marzenia wkrótce przemienią się w piękne wspomnienia. Park Narodowy Bromo to jedno z najwspanialszych miejsc jakie odwiedziliśmy.

Krótko po 17:30 zaczęło już się robić ciemno, więc postanowiliśmy szybko wracać tą samą trasą, obawiając się, że po ciemku nie trafimy na naszą ścieżkę. Udało się bez problemów. W ciągu naszego spaceru spotkaliśmy zaledwie 6 innych osób, tuż przy kraterze Bromo. Przez większość dnia mieliśmy te niesamowite widoki praktycznie na wyłączność i to nam odpowiada najbardziej. Po powrocie do Yog Homestay staraliśmy się jak najszybciej pójść spać, bo na rano mieliśmy zaplanowaną kolejną przygodę – obserwowanie wschodu słońca.

Dusk at volcanic wasteland

Just conquered Bromo together

Wschód słońca

Pobudka 3:30. Wyruszamy tą samą drogą co wczoraj. Początkowo asfaltowa droga przemienia się w drogę bitą, gdy dziury przejmują kontrolę nad zdezelowaną nawierzchnią. Nie mamy latarek, ale używamy tych w telefonach i dajemy radę. Kilku motocyklistów oferuje nam podwiezienie, ale grzecznie odmawiamy i zapewniamy ich, że lubimy chodzić. Po godzinie docieramy do miejsca, gdzie są zaparkowane pierwsze jeepy i motory. Trwa oczekiwanie na wschód słońca, sprzedają Nasi Goreng i herbatkę, gra głośna muzyka. Nie tego oczekiwaliśmy, choć miło wiedzieć, że nie jesteśmy sami w ciemnościach. Ruszamy wyżej, a droga zmienia się w schody. Po chwili trafiamy na kolejny punkt widokowy, także pełen ludzi. Uprzejmy miejscowy wskazuje nam wąską ścieżkę przez zarośla wiodącą w górę. Miejscami jest ona zarośnięta i stroma. Mijamy kilka dobrych miejsc, po prostu wydeptanych placyków ze wspaniałym widokiem. W końcu wybieramy idealny dla siebie i rozstawiamy statyw i rozpoczynamy kręcenie filmików poklatkowych.

Just before sunrise

during sunrise

Bromo illuminated by rays of morning sun

Spectacular landscape in full sun

Joyful morning hike!

Littile time for posing

Chociaż nie doszliśmy na sam szczyt, to zdecydowaliśmy się zostać w tym punkcie, ponieważ mieliśmy go na wyłączność. O 5 rano  za naszymi plecami zaczęło świtać, a ciepłe kolory powoli zalewały znajdującą się przed nami kalderę i wulkany. Cóż za niesamowite przeżycie, to chyba najwspanialszy wschód słońca, jaki było nam dane podziwiać. Noc i poranek były dość zimne, cieszyliśmy się z naszych puchowych kurtek i czapek. Po nacieszeniu się widokiem i setkach zdjęć ruszamy dalej w górę. Docieramy na tzw King Kong Hill lookout (nazwa jak dla mnie z czapy). Większość jeepów już odjechała i widzimy w oddali jak się tłoczą dziesiątkami u podnóża Bromo. Wspominamy, jak dzień wcześniej po południu mieliśmy go praktycznie na wyłączność. Robimy kolejne zdjęcia i około 7:30 zaczynamy schodzić.

Hiked in the darkness and it is time to enjoy sun

See little people walking on the edge of Bromo

Jeep tours a t the bottom of volcanoe

Feelling like a king of the world

Droga powrotna do wioski Cemoro Lawang.

O 8:15 jesteśmy już na dole, zejście było znacznie szybsze. Trafiamy na nasz prywatny punkt widokowy pośród pól i cieszymy się widokami w pełnym słońcu. Dopisuje widoczność, nie jest tak mgliście jak w dzień poprzedni. Na 10:00 zarezerwowaliśmy transport powrotny do Probolinggo i tam przesiadkę w autokar do Surabaji. To było uspokajające uczucie wiedzieć, że wszystko już mamy zaklepane i nie będziemy musieli się szamotać z naciągaczami. Za transport z Cemoro Lawang do Surabaji zapłaciliśmy 75000 IDR od osoby. Jemy pyszne śniadanko w pobliskim Warungu i gdy docieramy do hostelu o 9:20 okazuje się, że kierowca już na nas czeka. To niespodziawany obrót wydarzeń Szybko zabieramy nasze bagaże i ruszamy po kolejnych 13 pasażerów.

Z Probolinggo do Surabaji

O 12 jesteśmy w Probolinggo i po krótkim zamieszaniu zostajemy skierowani do autokaru, który zatrzymał się dla nas na poboczu ulicy. Autokar jet czysty i klimatyzowany i po 2 godzinnej drzemce budzimy się w mieście Surabaya. To nasz ostatni przystanek w Indonezji. Z miejscowego lotniska rozpoczynamy naszą podróż do Polski. Po roku pełnym przygód cieszymy się na powrót do domu, ale kolejne podróżnicze plany już się czają z tyłu głowy

Panoramic picture of Bromo taken with DJI Phantom 4 drone

The post appeared first on 1journey1life2people.com

Przygoda z wulkanem Ijen na Javie

Już wiecie o naszych przygodach w trakcie podróży z Bali na Jave. Chcielibyśmy Wam opowiedzieć więcej o tym, co nas do niej zachęciło.

Chodziło o niesamowity wulkan Ijen znajdujący się na zachodzie wyspy, który jest znany z oparów siarki płonących hipnotyzującym, niebieskim płomieniem.

Cena za wycieczkę na wulkan

Jak już wspominaliśmy uprzejmy nieznajomy podwiózł nas za darmoszkę do naszego hostelu i przy okazji zaoferował nam nocną wycieczkę na słynny krater. Po uzgodnieniu szczegółów zgodziliśmy się zapłacić 300.000IDR od osoby, a w cenie zawierały się:

1. transport,
2. wstęp (droższy w weekend),
3. przewodnik,
4. latarka
5. maska przeciwgazowa.

Choć pewnie udało by się nieco zaoszczędzić organizując tylko transport to zmęczeni tułaczką cieszyliśmy się, że wszystko mamy załatwione. Kierowca odebrał nas punktualnie o 00:30 i po kolejnej godzinie byliśmy u podnóża wulkanu i rozpoczęliśmy podejście.

Nocne podejście na wulkan i niebieskie płomienie!

Choć Indonezja słynie z ciepłego klimatu to nocą i to w górach temperatury są dość niskie. Jest jednak możliwe wypożyczenie kurtki. Szlak wiodący na szczyt jest dość szeroki, miejscami stromy i ciągnie nim rzeka turystów, więc pomimo ciemności nie sposób się zgubić. Po 1,5 godz doszliśmy do punktu, w którym górnicy rozpoczynają zejście do wnętrza krateru. Z tego miejsca widać już niebieski ogień. Jest on wyraźnie widoczny w nocy, więc wspinaczka w ciemności to kluczowa sprawa. Możliwość odsapnięcia z widokiem na ten niesamowity fenomen natury wynagradza jednak wszystkie trudy.

Zejście wgłąb krateru

Na dzień dzisiejszy – maj 2017 turyści nie mogą schodzić górniczą ścieżką wgłąb krateru, ponieważ stężenie toksycznych gazów jest tam zbyt wysokie. Zalecane jest noszenie maski filtrującej powietrze podczas wejścia szlakiem, ponieważ pełen oparów dym może zostać skierowany przez wiatr w każdym kierunku w mgnieniu oka. Maska powinna uchronić przez pieczeniem i drapaniem w gardle, i w nosie. Setki turystów robią to każdego dnia. Bez obaw Podróżniku!

Dangerous, toxic environment of Ijen volcanoe

Blue flames

Blue Fire and Yellow sulphur

Safety first

Ze szczelin na dnie krateru wydobywa się siarkowy gaz, który płonie w temperaturze sięgającej 600 stopni. To właśnie siarka nadaje płomieniom charakterystyczny, niebieski kolor. Wulkan to także czynna kopalnia siarki, a górnicy chcący się uchronić przed upałem dnia wydobywają minerał nocą. Nieopodal elektryzująco błękitnych języków ognia można dostrzec ich latarki. Odłamki litej siarki wynoszą potem w dźwiganych na barkach koszach. Praca ta jest uznawana za jedną z najcięższych na świecie ze względu na toksyczne otoczenie. A poza tym górnicy muszą donieść bryły siarki do oddalonego o 3 kilometry punktu skupu, żeby cokolwiek zarobić. Niektórzy sprzedają oszlifowane kawałki siarki przechodzącym turystom.

Hikers and miners walk alike on the rim of Ijen crater

Sulphur is used to make everyday items like matches

Some of the sulphur chunks are sold as souvenirs

Conditions are very changeble depending on the direction of the wind

Baskets full of sulphur

Locals work very hard to extract sulphur.

Na szczycie krateru

Niebieski ogień to jednak nie jedyna atrakcja. Po kolejnych 30 minutach docieramy na szczyt krateru, a stamtąd rozpościera się widok na wspaniały wschód słońca. W blasku porannego światła ukazuje się jezioro pokrywające dno krateru. Ma niesamowity kolor, ale wiemy, że jego wody są trujące. Zrobiło nam się smutno, że nie zabraliśmy naszego drona, bo widzieliśmy kilku pilotów gromadzących bez wątpienia świetny materiał. Z miękkim złotym światłem wschodzącego słońca oświetlającym wulkan staraliśmy się zrobić jak najlepszy użytek z aparatu i GoPro. Cóż to był za cudowny początek dnia. Intensywny kolor jeziora, dym unoszący się z krateru, czasem zabarwiony na żółto i okoliczny wulkaniczny krajobraz na długo zapamiętamy.

Rising sun

Fully lit neigbourhood

Romantic moments at Ijen

Toxic gases emerging from the bottom of the crater

Great light for pictures at the top of Ijen volcanoe

A panoramic shot of Ijen crater

Mike enjoying his dose of early morning awsomeness

Przesympatyczny poranek

Z każdą minutą na szczycie jest coraz mniej turystów. Główna atrakcja – niebieski ogień jest niewidoczny odkąd promienie słońca przełamały ciemność i zrobiły mu konkurencje, więc większość ludzi zaczyna schodzić krótko po wschodzie. Staraliśmy się wykorzystać jak najwięcej czasu na szczycie, żeby przyjrzeć się okolicy i powoli wchodzącym na szczyt górnikom. Zapomnieliśmy o wszelkich trudach przeprawy do Banyuwangi i oczarowani wulkanem Ijen powoli zeszliśmy na parking, gdzie czekał na nas transport powrotny do hostelu. Jednak to jeszcze nie koniec naszych przygód z jawajskimi wulkanami.

Gas masks are etremly useful during the hike

There are a few plants on the top of Volcanoe

The post appeared first on 1journey1life2people.com